Σέρβος ποδοσφαιριστής, Ομολογητής σε τουρκικό γήπεδο!!

Ο διεθνής Σέρβος ποδοσφαιριστής Ματέγια Κέζμαν (Mateja Kežman), δεν είναι μόνο ο αφιονισμένος επιθετικός που βλέπουμε μέσα στα γήπεδα. Είναι και ένας πιστός Χριστιανός σε βαθμό που θυμίζει Βραζιλιάνο ["Νεκρός": ο συντάκτης του άρθρου προφανώς δεν ξέρει την ευσέβεια των ορθόδοξων Ελλήνων, Σέρβων, Ρώσων, Ουκρανών κ.λ.π., γι' αυτό σκέφτεται τους ρωμαιοκαθολικούς Βραζιλιάνους· συγχωρείται].

Μάλιστα έχει κάνει το απίστευτο μέσα στην Τουρκία, να πανηγυρίσει, δείχνοντας την μπλούζα του με στάμπα μία εικόνα του Χριστού, ενώ ήταν ποδοσφαιριστής της τουρκικής Φενέρμπαχτσέ (με προπονητή – τότε - τον Ζίκο)!
Ο 30χρονος Κέζμαν σε όλο το δεξί του χέρι έχει "χτυπήσει" πολλά τατουάζ. Ένα γράφει στα σέρβικα: "Μόνο ο Θεός μπορεί να με κρίνει," και είναι μία φράση του πατέρα Tadej, ενός από τους σύγχρονους μοναχούς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Κέζμαν μάλιστα έχει αποκαλύψει πως του αρέσει πολύ η ζωή των μοναχών και σκέφτεται μετά το τέλος της καριέρας του να επιλέξει το δρόμο του μοναχισμού. Με πιθανό προορισμό το Άγιο Όρος.

"Όταν πιο παλιά έκανα επισκέψεις σε μοναστήρια λυπόμουν τους καλόγερους. Τώρα ζηλεύω τον τρόπο ζωής τους. Είναι η μέγιστη προσφορά στον Κύριο. Είναι πολύ δύσκολο να ζεις σε αυτόν τον κόσμο και να σέβεσαι όλες τις Εντολές του Θεού. Προσπαθώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο αναλογιζόμενος τον Θεό, που μου επέτρεψε να γνωρίζω την αλήθεια και να είμαι στο πλευρό ανθρώπων που τον υπηρετούν" είπε σε παλαιότερη συνέντευξή του ο υποψήφιος μεταγραφικός στόχος του ΠΑΟΚ ενώ δεν έκρυψε και την αδυναμία του: "Άλλοι έχουν εθισμό με το αλκοόλ, με το τσιγάρο, με τις γυναίκες, ενώ στην περίπτωσή μου είναι τα τατουάζ. Παρ' όλα αυτά, νιώθω ότι το πάθος μου ελαττώνεται μέρα με την μέρα, χάρη στη βοήθεια του Θεού".

Όταν είχε πανηγυρίσει στην Τουρκία γκολ με τον Χριστό στη φανέλα του είχε προκαλέσει πάταγο με τον κόσμο να αντιδρά και τις εφημερίδες να τον κάνουν πρωτοσέλιδο.

To είδαμε στην Ορθόδοξη Γυναίκα με τίτλο: Ο ΣΕΡΒΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΑΧΟΣ.

Εκεί δίνει τα εξής: Πηγή-ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ. Πηγές άρθρου: http://troktiko.blogspot.com/, http://www.telegraph.co.uk/ & http://www.diagontattoo.com/
Το σχόλιό μας: ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ! Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ - ώστε να έχει την καρδιά του γεμάτη ταπεινή ΑΓΑΠΗ (που θα τον οδηγήσει στην αγιότητα, ώστε να έχουμε κι έναν άγιο ποδοσφαιριστή) και να μην τα κάνει αυτά με φανατισμό και υπερηφάνεια.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙΤΕ για το παιχνίδι GRAFFITI. Προστατέψτε τα παιδία μας !!!

Προς ΚΑΙΣΣΑ και τους διανεμητές του επιτραπέζιου «GRAFFITI πες το με ένα σκίτσο!».

Διαμαρτύρομαι έντονα, για το περιεχόμενο/κείμενο κάποιων καρτών στο παιχνίδι «GRAFFITI πες το με ένα σκίτσο!» της ΚΑΙΣΣΑ, Οικογενειακά. Διαφημίζεται σαν παιδικό επιτραπέζιο για ηλικίες 12+.

Στις κάρτες «Δύσκολα/Εύκολα» συμπεριλαμβάνονται και κάποιες με τις εξής λέξεις σαν στοιχείο για ζωγραφική: «ΒΙΑΓΚΡΑ», «ΣΕΞΟΒΟΜΒΑ», «SEX SHOP», «ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ», «ΧΑΡΕΜΙ» - «ΦΟΝΟΣ», «ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ», «ΕΡΩΤΑΣ».

Θα πρέπει να ντρέπεστε που παράγεται ή προωθείτε τέτοιο παιχνίδι!

Παναγιώτης Γ. Βέρροιος

===============

http://www.e-shop.gr/show_main.phtml?id=EPI.000371&ref=bestprice καταχωρήθηκε

http://www.caelesteshop.gr/default.asp?static=8 καταχωρήθηκε

http://www.plus4u.gr/showgeneral.php?Cat=.&show=Contact2 στάλθηκε

sales@emarket.gr στάλθηκε

sales@gameexplorers.gr στάλθηκε

paixnidi@acci.gr, στάλθηκε

iraklisliokis@the-toy.gr στάλθηκε

kaissa@kaissa.gr στάλθηκε

http://www.ricardo.gr/MyPages/RatingArea/OpenRating.asp δεν καταχωρήθηκε σαν αξιολόγηση, αλλά στάλθηκε σαν μήνυμα.

http://www.emarket.gr/send_email.php στάλθηκε σαν ερώτηση στον πωλητή.

http://www.skroutz.gr/s/284200/GRAFFITI.html#review_container δεν καταχωρήθηκε. Προσπάθησα στο Q&A.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ -ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΩΝ

Του Νίκου Τσαπάτη:

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (δωδεκαήμερο Χριστουγέννων)
(εφίερωμα στον πνευματικό μου και στους ιεραποστόλους του Ζαΐρ της Ταϊβάν της Αγγλίας και της Ρουμανίας)

Ήταν όλοι μαζί,

το βλέμμα της αγάπης Των γέμιζε τα πάντα.

Και είπαν «ποιησωμεν άνθρωπον».

Oι Δύο κοίταξαν τον Λόγο.

-Δεν γίνεται κάπως αλλιώς, με κάποιο άλλο τρόπο;

-Δεν είναι δυνατόν να παρέλθει απ’ εμού το ποτήριο τούτο;

…….

Δική Του η απόφαση, και ξεκίνησε

και φύσηξε και έδωσε την ψυχή σε μένα

…….

Ερχόταν και μιλούσαμε στον Όρθρο και στον Εσπερινό και τον αγαπούσα

Ήταν ο παράδεισος.

Αυτός ήταν ο παράδεισος

Όταν ερχόταν άνοιγαν οι ουρανοί

Όταν ερχόταν άγγελοι ανέβαιναν και κατέβαιναν και έλεγαν δόξα εν υψιστοις Θεω και επί γης ειρήνη

Όταν ερχόταν οι ουρανοί αγάλλονταν και η κτίση ευφραίνονταν

Όταν ερχόταν όλα μύριζαν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζευόταν όλοι οι άγγελοι , γινόταν απολογισμός, πλησίαζε Κυριακή.

……

Κάποια μέρα είδα ένα σταυρό

Και απόρησα

Και είπα τι έχει τούτο το ξύλο;

Κάτι παράξενο, διπρόσωπο.

Κοίταξα την Εύα και μου σήκωσε τους ώμους

Κάτι παράξενο συμβαίνει με τούτο το ξύλο…

Αυτή ρώτησε τον ψεύτη για να μάθει, πλησίασε το ξύλο, το περιεργάστηκε.

……

μου φάνηκε ωραίο γιατί με ξεκούραζε, μου φάνηκε ότι βρήκα ένα άλλο δρόμο

ένα δρόμο εύκολο, μία κατηφόρα όλο χαμόγελο και γέλιο.

Τον προτίμησα .

Και τότε είδα την δύναμη του ξύλου να με τραβάει και να μου μεταδίδει θάνατο. Είδα μία δύναμη σκότους.

Μετάλαβα την καταστροφή. Απόκτησε αυτή δικαιώματα μέσα μου, δικαιώματα που αντιστρατεύονται τον κόπο του Σταυρού.

Με μία φράση: “αυτή που Εσύ μου έδωσες είναι η αιτία “ , κρέμασα την Αγάπη μου εκεί πάνω, κρέμασα και την Εύα εκεί και έμεινα μόνος.

Εκεί μόνος στο σκοτάδι με τα φαντάσματα, που έκλεισαν οι ουρανοί, και σταμάτησαν οι άγγελοι, πολύ μοναξιά.

Εκείνο τον εσπερινό του Σαββάτου κρύφτηκα όταν άκουσα τα βήματά Του.

Εκείνο το Σάββατο το θυμάμαι, οι άγγελοι έκλαιγαν…

Κοίταζα την Εύα, κοίταζα τα αμέτρητα παιδιά μου

και κλαίγαμε όλοι μαζί

και κλαίμε όλοι μαζί.

Χάσαμε Τον Έρωτα, την ωραιότητα του προσώπου Του, την γλυκύτητα της φωνής Του. Μικρές οι παρηγοριές γύρο μας. Ίσα-ίσα να περνάμε την ημέρα με ξυλοκέρατα.

Περίμενα όμως, περίμενα στο σκοτάδι.

Ήταν καλός, είχε υποσχεθεί στην Ευα ότι θα ξανάλθει.

Ήταν καλός, υποσχέθηκε σε αυτήν που εγώ κατηγορούσα.

Ήταν καλός μαζί της, γιατί εγω την ανέβασα στον Σταυρό.

…..

Σκοτάδι. Μέσα στο αφιλόξενο κρύο είδα ένα άστρο, μία φάτνη…

Άκουσα κάτι «…Ράον σιωπήν τω ποθω δε Παρθένε, υμνους υφαινειν, συντονως τεθηγμένους Εργώδες εστίν, αλλα και Μητηρ σθένος, οση πέφηκεν η προαίρεσις δίδου.»

Φώτισε… τα μαντεία πανικοβλήθηκαν, οι χάρτινοι βασιλείς ταράχτηκαν.

Ήρθε αθόρυβα και πέρασε στην Εύα,

Δεν φόβισαν τα βήματα Του, αυτή τον περίμενε … και χάρηκε,

εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του.

Η πρωταίτιος της κακίας, πρωταίτιος της σωτηρίας.

Γίναμε ισότιμοι, εγώ γέννησα αυτήν μόνος, αυτή γέννησε Αυτόν μόνη!

Είχε κλάψει πολύ, είχε μετανοήσει, και τον ανάγκασε να κατέβει, να έλθει.

Ναι ναι.. ξανάνοιξαν οι ουρανοί και Τον είδα.

Ηταν ο παράδεισος.

Αυτός ήταν ο παράδεισος

ερχόταν και άνοιγαν οι ουρανοί

ερχόταν και άγγελοι ανέβαιναν και κατέβαιναν και έλεγαν δόξα εν υψίστοις Θεω και επί γης ειρήνη

ερχόταν και οι ουρανοί αγαλονταν και η κτίση ευφραίνονταν

ερχόταν και όλα μύριζαν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζεύτηκαν όλοι οι άγγελοι, γινόταν ο απολογισμός, πλησίαζε Κυριακή,

Από εκείνο το Σάββατο όλα άλλαξαν.

….

Και τότε άρχισε να μας δείχνει τα μυστήρια

Και μου λέει, πάρε νερό και βάπτιζε

Μα του λεω; Εγώ εσένα;

Με κοιτάει παράξενα, με κείνο το βλέμμα που κοιτάζει πάντα

με το βλέμμα που είχε όταν μου έδινε τη ζωή, το βλέμμα του παιδιού που δεν μπορείς να του πεις όχι.

Λέει :

-Κοίτα, Εγώ είμαι ένας επισκέπτης, δικός σου είναι ο κόσμος, στον παραδίδω και πάλι, συ θα με φέρνεις να τον αγιάζω, να τον συντηρώ.

Σου τον παραδίδω όπως πρώτα άγιο και χαρούμενο.

Σου τον παραδίδω ολόκληρο μέσα σε τούτο το άγιο Ποτήριο.

Φύλαξε τον, μη σταυρώνεις άλλους με την αναισθησία σου.

Είδες τον τρόπο: Στο ξύλο της Ζωής δεν ανεβάζεις άλλους, ανεβαίνεις εσύ.

Ανέβασες εμένα, το ‘κανα πρόθυμα, σε έβλεπα να χάνεσαι στην δίνη του σκότους, της απάτης της δόξας των ανθρώπων, της απάτης των ηδονών, της απάτης του χρήματος.

-Γλυκιά μου ψυχή μη μακρύνεις απ Εμού και Εγώ όλα σου τα δίνω.

Γλυκιά μου ψυχή μην εκπορνεύεις απ’ Εμού, δεν σε αναγνωρίζει η κτίση σαν βασιλέα αλλά σαν δούλο. Πάρε τον δρόμο του Σταυρού: Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτή. Είδες, Εγώ η πηγή της Ζωής, η πηγή της βασιλείας, ήλθα να υπηρετήσω όχι να υπηρετηθώ.

Ζήτησε πρώτα Εμένα, όλα θα σου προστεθούν, η δόξα, η ηδονή, ο πλούτος.

Όχι δούλος, αλλ’ αφέντης των.

Όταν ξεκίνησα να σας χτίζω σκεπτόμουν πώς να σχεδιάσω τον πίνακα,

Και πήρα την απόφαση και έκανα αντίγραφα, σε έκανα πριγκίπισσα καλή μου Εύα, είστε πολύ όμορφοι. Είστε το δικό μου σπίτι, που μόνο με μένα γεμίζει, μην κλείνετε την πόρτα που χτυπάω για να μπω, διόχτε τον ψεύτη από κει.

Σπάσε τα δεσμά, τόλμησε να πάρεις την εξουσία.

Ο Παράδεισος σου ανήκει.

Άνοιξαν οι ουρανοί

Άγγελοι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και λένε δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη

Όταν έρχεται, οι ουρανοί αγάλλονται, η κτίση ευφραίνεται

Όταν έρχεται, όλα μυρίζουν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζευόταν όλοι οι άγγελοι, γινόταν απολογισμός

Διότι την επομένη Αυτός θα έλθει , είναι Κυριακή.

Τώρα έμαθα πώς να κατεβάζω τους ουρανούς, πώς να μιλώ μαζί Του, να τον εγγίζω, να τον φιλώ, να τον τρώγω.

Ήταν εκείνο το παράξενο ξύλο του παραδείσου.

Μου τόπε το ματωμένο σώμα Του.

-Όχι τους άλλους στο Σταυρό, ανεβαίνεις εσύ από αγάπη γιαυτούς.

Ο απολογισμός, στον εσπερινό του Σαββάτου, δεν ήταν πλέον μελαγχολικός, ούτε είχα ανάγκη τα ξυλοκέρατα από το μπαράκι του σαββατόβραδου, να περάσω την κραυγαλέα σιωπή του κενού της απουσίας Του.

Ξημερώνει Κυριακή και ο γάμος αρχίζει.

Όλες οι μέρες σαββατοκύριακο.

Τα αστέρια έπεσαν, ο χρόνος έσβησε, μπήκαμε σε άλλη διάσταση, αλλά και πάλι το Ξύλο στο μέσον της Βασιλείας . Ξανακοίταξα την Εύα, μα το παράξενο ξύλο πάλι εδώ; Τώρα δεν μου σήκωσε τους ώμους από απορία, αλλά χαμογέλασε. Ήξερε πλέον, το Σημείο, το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού. Οι καλοί ανεβήκαμε επάνω του οι απόντες ανέβασαν τους άλλους, ήταν απλά τα πράγματα μόνο που δεν τόχα καταλάβει τότε στην αρχή.

Πόσο άδικος ήμουν, ανέβασα και Σένα και την Εύα επάνω του.

Δόξα τω Θεώ, δεν πρόκειται να ξαναγίνει.

( Νίκος Τσαπάτης : Χριστούγεννα με τους πατέρες στην Ιερά Μονή Γρηγορίου 8-1-2003)

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Κατά της συκοφαντίας

Κάποτε, ένας άρχοντας της τσαρικής αυλής, πήγε να συμβουλευτεί έναν περίφημο τότε για την αρετή του, ιερέα της Πετρούπολης.
- Πάτερ, πες μου, τί να κάμω; Έχω πολλούς εχθρούς. Με μισούν «ματαίως» χωρίς κανένα λόγο. Με συκοφαντούν στην Τσάρο. Κινδυνεύω να χάσω την δουλειά μου. Αν ό Τσάρος πεισθή και με απολύσει, πού θα σταθώ; Πώς θα ζήσω; Σας παρακαλώ, συμβουλέψτε με. Τί να κάμω;
- Να προσεύχεσαι. Για όλους. Και περισσότερο γι' αυτούς πού ξεσηκώθηκαν εναντίον σου. Και στο σπίτι. Αλλά και στην Εκκλησία, στην θεία λειτουργία. Έχει μεγάλη σημασία αυτό.
- Και τί θά βγει με αυτό, πάτερ; είπε πικραμένος.
- Θά το δείς. Τα «ψίχουλα», οι μαργαρίτες -οι μερίδες πού βγάζει ό ιερέας στην προσκομιδή, όταν διαβάζει ονόματα- συμβολίζουν τις ψυχές των ανθρώπων ζώντων και κεκοιμημένων. Και κάποια στιγμή, αυτές τις μερίδες ό παπάς τις ρίχνει μέσα στο άγιο ποτήρια, με τα λόγια: «Άπόπλυνε, Κύριε, τα αμαρτήματα των ένθάδε μνημονευθέντων δούλων σου, τω Αίματί Σου τω Άγίω». Δηλαδή παρακαλεί τον Χριστό να ξεπλύνει με τον Αίμα Του τις ψυχές των ανθρώπων πού μνημόνευσε.
Και πρόσθεσε:
- Γι αυτό, αν θέλεις, άκουσέ με. Γράψε τα ονόματα εκείνων πού σε επιβουλεύονται σε ένα χαρτί και δώσε τα στον Ιερέα, να τα μνημονεύει στην λειτουργία και θά το δείς!
Από τότε πέρασαν μια, δύο, τρεις εβδομάδες. Μετά απo ένα μήνα, νάτος, πάλι στον παπά. Και πέφτοντας μπροστά στα πόδια του, εξομολογήθηκε:
- Θαύμα, πάτερ! Θαύμα! Θαύμα! Δεν θά το πιστέψετε! Έκανα αυτό πού μου είπατε. Και, να! Αυτοί πού μέχρι τώρα με μισούσαν, και ήθελαν το κακό μου, τώρα μού συμπεριφέρονται με τέτοιο σεβασμό, μού δείχνουν τέτοια αγάπη, πού δεν ξέρω, πώς να το εξηγήσω. Το στόμα τους, πού πρώτα ήταν όλο χολή, τώρα στάζει μέλι. Όπου και να σταθούν, μόνο καλές κουβέντες λένε για μένα!
Και ό σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:
- Είδες, λοιπόν! Σού το έλεγα. Άφησε το θέμα σου στον Θεό και θά το δείς. Τώρα το βλέπεις, ολοκάθαρα, πόσο ό Θεός φροντίζει για μας.
Πάντοτε λοιπόν, και σύ «εν ψαλτηρίω» να του ανοίγεις το κάθε σου πρόβλημα. Να προσεύχεσαι. Ιδιαίτερα για «τούς έχθραίνοντάς σοι ματαίως» (Ψαλμ. 3,8) δηλαδή για εκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σε επιβουλεύονται. Και ό Θεός, θά τούς κάνει φίλους σου.

ΙΣΤΟΡΙΑ Μια Ελένη στο Γηροκομείο Αθηνών

Μια Ελένη στο Γηροκομείο Αθηνών

της Ρέας Βιτάλη
09/12/2010


«Γεννήθηκα στη Σμύρνη. Τους γονείς μου τους έσφαξαν και τους δύο. Εμένα μ΄ έβαλαν σ΄ ένα καράβι για τη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα κατέληξα στο ορφανοτροφείο Μέλισσα. Κοίτα παιδί μου, τι είχε γραμμένο η μοίρα για μένα! Να περάσω τα παιδικά μου χρόνια σε ορφανοτροφείο και τα γεράματα σε γηροκομείο!
Καλά που γνώρισα τον άνδρα μου, που σεβάστηκε τις πληγές μου κι έτσι υπάρχει στη ζωή μου κι ένα φωτεινό διάλειμμα. Αλλά έφυγε νωρίτερα από μένα δυστυχώς».


Αυτά τα λόγια της κυρίας Ελενίτσας, μας καθήλωσαν. Όπως και το χαμόγελο με το οποίο τερμάτιζε κάθε φράση της όσο τραγική κι αν ήταν... Σαν μια άνω τελεία αξιοπρέπειας. Άλλωστε η κυρία Ελενίτσα ήταν πέρα από αξιοπρεπής, κεφάτη, χαριτωμένη, τσαχπίνα.Σμυρνιά. Μια γιαγιά σκέτη γλύκα!


Πρώτα γνωρίστηκε με τη κόρη μου, όταν επισκέφτηκε το Γηροκομείο Αθηνών με τους συμμαθητές της του IB του Γείτονα καθώς η εθελοντική εργασία σε κάποιο ίδρυμα ήταν υποχρεωτική. Κι όταν μου διηγήθηκε την πρώτη της συνάντηση μαζί της, θυμήθηκα μια φράση του Γιώργου Παπαστεφάνου σε μια του συνέντευξη «Δεν πιστεύω στο κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στις κεραυνοβόλες φιλίες».



Αυτό ακριβώς έγινε! Κι έτσι η κυρία Ελενίτσα απέκτησε μια «εγγονή» και η Λίλα μια «γιαγιά επιλογής». Κι ήταν τόσο ιερή αυτή η σχέση που όταν έπρεπε να φύγει για τις σπουδές της στο Λονδίνο, αναλάβαμε οι υπόλοιποι να τη διαφυλάξουμε. Κι ήταν τιμή μας, ότι η Κυρία Ελενίτσα μας «δάνεισε» έκτοτε, τα «μάτια» της.Για να βλέπουμε πότε πότε μέσα από τη δική της οπτική. Είναι ευλογία στη ζωή η ανταλλαγή των φακών επαφής!


«Από τη ώρα που σας γνώρισα.Μπορώ και γω να δίνω ένα χαρτί με ονόματα στον παπά -Υπέρ Υγείας- να διαβάζει στην Κυριακάτικη δοξολογία». Για φαντάσου! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη μοναξιάς; Να μην έχεις άνθρωπο να ευχηθείς για την υγεία του.

Η απέραντη μοναξιά. Η απόλυτη μοναξιά! Ή εκείνο το τηλέφωνο μέσα στην νύχτα και η φωνή της όλο αγωνία. «Θέλω να έρθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό». Και το πρωί που έφτασα ανήσυχη την άκουσα να λέει «Ξέρεις μπορεί να βρίσκομαι σε Γηροκομείο αλλά ήμουν κάποτε αρχόντισσα. Όταν πεθάνω μπορεί να με πετάξουν. Άλλωστε ποιος θα είναι να τους ελέγξει; Θέλω εσύ να επιβλέψεις τη κηδεία μου. Να γίνει σωστή παιδί μου».


Αλλά μη φανταστείτε ότι όλες οι κουβέντες ήταν σκουρόχρωμες.Α πα πα! Μόνο λίγες.Κατ΄ εξαίρεση. Η κυρία Ελενίτσα είχε πονηρά ματάκια και γαργαρένιο γέλιο. Κι αν λατρεύαμε κάτι σε κείνη ήταν η διάθεσή της να γραπώνει στον αέρα κάθε αχτίδα ζωής που της χαριζόταν. Σαν εκείνη την ημέρα που τη πήγαμε με κάμπριο αυτοκίνητο για να επισκεφτεί έναν οφθαλμίατρο. Κι έκλεινε τα μάτια όπως τη χτύπαγε ο αέρας και καμάρωνε κι ίσιωνε το κραγιόν στα χείλη με φιλαρέσκεια. Μια τόση δα σταγόνα γυναικείας φιλαρέσκειας που κοντοστάθηκε στα μουτζουρωμένα χείλη ογδοντάχρονης.Αιώνια γυναίκα!!


Η λατρεμένη μου κυρία Ελενίτσα. Εκείνη τη μέρα, θυμάμαι, φάνηκε στα μάτια μου τόσο αφάνταστα «πλούσια», εκείνη από το Γηροκομείο Αθηνών, δίπλα σ΄ένα γιατρό με μάτι άπληστο που συμπεριφέρθηκε σαν μανικιουρίστ, απαιτώντας μπουρμπουάρ-φακελάκι. Κακόμοιρε, φτωχούλη, μεγαλογιατρουδάκο!


Κοντά στην γιαγιά που επιλέξαμε για γιαγιά μας, περάσαμε στιγμές πολύτιμες. Συναισθήματα δισεκατομμύρια. Σπουδή ζωής!

Για μας και τα παιδιά μας.
Η μοναξιά, η συγκατάβαση, η αξιοπρέπεια, η καχυποψία των γηρατειών, το γέλιο, η αισιοδοξία, ο Φόβος ο απόλυτος, το βλέμμα, τα μάτια, οι σιωπές, τα αθώα ψεματάκια στην ανασφάλειά της μη και χαθούμε, η φθορά, το τέλος..Το Τέλος.


Όταν με κλειστά μάτια φαντάζονταν ότι περιδιάβαινε τα στενά της Θεσσαλονίκης και μετά κοντοστέκονταν κι έκοβε παπαρούνες. Και θυμάμαι το χέρι της να προσποιείται πώς κόβει λουλούδια πάνω στη χιλιοτριμμένη κουβέρτα του Γηροκομείου. Και μπήκα και γω στο «τριπάκι της».Ντρεπόμουν να μείνω απ΄έξω..Και προσποιούμουν ότι έκοβα και γω παπαρούνες. Συνένοχη λαθρεπιβάτης στο παρελθόν της. Χάρη του τελευταίου αντίο μας!


Και γύρω μας άλλα γεροντάκια. Με το μεγάλο-μικρόκοσμό τους. Κάθε δωμάτιο άλλη ιστορία.Το μόνο κοινό..Το βλέμμα προσμονής στην πόρτα. Η λάμψη των ματιών τους όταν κάποιος άγνωστος μπει στο χώρο τους! Πω πω τι τεράστιο θέμα συζήτησης!!!
Και ιστορίες να περπατούν σαν ακροβάτες μεταξύ τραγικού και αστείου.
Όπως του πρώην δικαστικού που όποτε καθυστερούσαν να τον αλλάξουν οι νοσοκόμες, φώναζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του «Διαμαρτύρομαι, κύριοι, διαμαρτύρομαι».

Δύσκολο πράγμα τα γηρατειά. Η μοναξιά. Η εγκατάλειψη..


Η κυρία Ελενίτσα μας «την έκανε» μια Κυριακή.

Κι έτσι εκείνη την Κυριακή δεν παρέδωσε με περηφάνια στον παπά το χαρτί της με ονόματα Υπέρ Υγείας αλλά την επόμενη .Παραδώσαμε εμείς ένα Υπέρ Αναπαύσεως.


Υ.Γ Αυτήν την Κυριακή.
Έτσι για μια ωραία αλλαγή στη ζωή σας.

Πάρτε τα παιδιά σας και μπείτε στο Γηροκομείο Αθηνών.

Δεν θέλει προετοιμασία.Μπείτε με ένα κουτί γλυκά όπως όταν πάτε σε φίλους.

Αυτή η Κυριακή μπορεί να γίνει η πιο ωραία Κυριακή της ζωής σας.
Κάντε το Υπέρ Υγείας της ψυχής σας..

Η γυναίκα μου, μου πρότεινε να βγω με μια άλλη γυναίκα.!!!??? ΑΠΟ ΕΜΑΙΛ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ

Η γυναίκα μου, μου πρότεινε να βγω με μια άλλη γυναίκα.

---Γνωρίζω πολύ καλά πόσο την αγαπάς, μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της λίγο χρόνο....

---Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ της είπα έντονα.
---Το ξέρω μου απάντησε. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.

Και επειδή δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει, μου αποκάλυψε ότι η γυναίκα την οποία εννοούσε, ήταν η μητέρα μου.... Χήρα εδώ και χρόνια. Όμως, οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών, με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα σε δείπνο κάπου έξω και μετά για κινηματογράφο.
---Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

---Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί, της απάντησα. ‘Οι δυο μας, μόνοι… Τι λες;’

Αφού σκέφθηκε λιγάκι μου είπε: ‘Θα το ήθελα πάρα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, μετα το γραφείο μου, καθώς οδηγούσα το αυτοκίνητό μου για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και έκπληκτος πρόσεξα όταν έφθασα στο σπίτι της, πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της. Είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα, με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το χαμογελαστό πρόσωπό της ακτινοβολούσε, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου....

---Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν, μου είπε, καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. Και θα περιμένουν με αγωνία μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδινή έξοδό μας, συμπλήρωσε.

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο και περπατούσε καμαρωτά δίπλα μου σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄

Μόλις καθίσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά, μια και τα μάτια της κουρασμένα από το πέρασμα του χρόνου, δεν μπορούσαν να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα του τιμοκαταλόγου.

Όταν έφθασα στη μέση, σήκωσα το πρόσωπό μου και την κοίταξα. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη της.

---Θυμάμαι, πως εγώ ήμουν εκείνη που σου διάβαζε κάποτε τον κατάλογο όταν ήσουν μικρός, μου είπε.
---Ήρθε η ώρα λοιπόν να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη, απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση. Τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
---Την Επόμενη φορά που θα βγούμε, αν μου επιτρέψεις , θα σου κάνω εγώ το τραπέζι... μου είπε η μητέρα μου καθώς αργά γυρίσαμε στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα και την καληνύχτισα.

---Πώς πήγε το ραντεβού; θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
---Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περάσαμε περισσότερο καλά απ΄ό,τι περίμενα, της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα... Δεν μπόρεσα να κάνω σχεδόν τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει με τη μητέρα μου. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς, τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σ' αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα καθυστερήσει , να της πω εγκαίρως ‘Σ' ΑΓΑΠΩ’. Συνειδητοποίησα επίσης πόσο σπουδαίο είναι να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό, από την οικογένεια μας...

Γι' αυτό αφιέρωσε λίγο χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν η μητέρα σου ζει...
Απόλαυσε τη κάθε στιγμή μαζί της.

Εάν δεν ζει...
Να τη θυμάσαι πάντα με τρυφερότητα.

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ο ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΙΝΟΣ

Περιζήτητος αρχιμάγειρας, συγγραφέας βιβλίου μαγειρικής και ιθύνων νους των κρασιών Μυλοποτάμου ο μοναχός Επιφάνιος ο Μυλοποταμινός μιλά στην «F.S.» για τη ζωή στο Όρος, δίνει συμβουλές υγιεινής διατροφής και ξεκαθαρίζει με χιούμορ πως οι «μοναχοί δεν είναι ούφο, αλλά κανονικοί άνθρωποι».

Πώς πήρατε την απόφαση να γίνετε μοναχός;

Για να γίνει κανείς μοναχός τρεις λόγοι πρέπει να συντρέχουν. Ο πρώτος είναι ότι θέλεις να αφιερώσεις τον εαυτό σου στο Θεό, ο δεύτερος ότι θέλεις να προσφέρεις τις υπηρεσίες και τον εαυτό σου για να «πληρωθείς», εξοικονομώντας τον Παράδεισο: πράγμα που περισσότερο μοιάζει με συναλλαγή, και ο τρίτος ότι αισθάνεσαι αμαρτωλός για κάτι που έκανες και γίνεσαι μοναχός για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σου, με απώτερο σκοπό να ενωθείς με το Θεό.

Πόσο εύκολο ήταν για ένα νεαρό παιδί 18 ετών να αλλάξει την καθημερινότητά του και να γίνει μοναχός;

Ήταν δύσκολο. Όταν όμως κάνεις κάτι που θέλεις πάρα πολύ, τις όποιες δυσκολίες τις ξεπερνάς πολύ εύκολα, γιατί δίνεις τον εαυτό σου τον ίδιο. Τους κόπους και τις στερήσεις τις ξεπερνάς πολύ εύκολα.

Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν πολλοί που γυρνούν πίσω και δεν συνεχίζουν το «ταξίδι»...

Όχι, δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Υπάρχουν κάποιοι που μετανιώνουν, όμως είναι λίγοι, όπως λίγοι είναι κι αυτοί που αποφασίζουν να γίνουν μοναχοί. Γιατί είναι πραγματικά δύσκολο. Αυτό που λέει ο λαός «Βαριά η καλογερική» είναι μια αλήθεια. Όλες οι παροιμίες έχουν μια ουσία, βγαίνουν από τη ζωή και έχουν βάση.

Τι περιλαμβάνει το 24ωρο ενός μοναχού;

Κύριο έργο του μοναχού είναι η προσευχή και απώτερος σκοπός του η θέωση. Το χειμώνα οι μοναχοί ξυπνούν γύρω στις 3.00, ενώ το καλοκαίρι 4.00 με 5.00. Όλοι πηγαίνουν στην εκκλησία και κάνουν Όρθρο και θεία Λειτουργία, κάθε μέρα. Μετά πίνουν έναν καφέ, ξεκουράζονται λίγο. Στις 10.00 με 11.00 είναι η ώρα του φαγητού. Τρώνε νωρίς το πρωί γιατί το προηγούμενο βράδυ έχουν φάει επίσης νωρίς, γύρω στις 17.00 με 18.00. Το απόγευμα είναι η ώρα του Εσπερινού και μετά έχει πάλι φαγητό. Γύρω στο ηλιοβασίλεμα κάνουν την Ακολουθία του Απόδειπνου, που είναι η προσευχή που ακολουθεί μετά το φαγητό. Κάθε μοναχός έχει το δικό του διακόνημα. Άλλος είναι βιβλιοθηκάριος, άλλος είναι αρχοντάρης (ξενοδόχος), άλλος καντηλανάφτης, άλλος κηπουρός, άλλος φούρναρης, άλλος μάγειρας... Δεν είναι ούφο οι μοναχοί, είναι κανονικοί άνθρωποι - έχουν τις ανάγκες τους, τις κοινωνικές και εορταστικές τους εκδηλώσεις, κανονικά.

Πώς προέκυψε η μαγειρική στο Άγιο Όρος;

Αγαπούσα την κουζίνα, γι αυτό και με έβαλαν βοηθό για δυο-τρία χρόνια. Είχα έφεση και έμαθα γρήγορα κοντά σε παλαιότερους μοναχούς και μαγείρους. Στο μοναστήρι όπου ήμουν αρχικά, στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, στο οποίο κάθισα 18 χρόνια, Είχα αναλάβει την κουζίνα εξολοκλήρου Μαγείρευα για περίπου 80 άτομα επί οκτώ χρόνια συνεχώς, πρωί και βράδυ, καλοκαίρι και χειμώνα, χωρίς... ρεπό. (

Είναι θέμα ταλέντου η μαγειρική-,

Είναι και θέμα προσπάθειας. Είναι συνδυασμός. Πάνω απ' όλα πρέπει να έχεις μεράκι και να μη Βαριέσαι. Γιατί αν έχεις το ταλέντο και τη φαντασία αλλά βαριέσαι να σηκωθείς από τον καναπέ, δεν γίνεται. Μόνα τους δεν μπαίνουν τα ταψιά στο φούρνο. Χρειάζεται να προσπαθούμε και να έχουμε επιμονή για να πετύχουμε κάτι και να κάνουμε υπομονή όταν μας έρχονται δυσκολίες.

Παρατηρήσεις σάς κάνουν ή πλέον έχετε καθιερωθεί ως ο καλύτερος εκεί και δεν το τολμούν;

Υπάρχουν στους εκατό δέκα που βρίσκουν κάτι να πουν. Βέβαια, πλέον δεν το λένε μπροστά μου, γιατί με σέβονται. Είναι θέμα γούστου. Εκεί δεν μπορείς να παραγγείλεις ότι θέλεις, είναι εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Αυτό που μαγειρέψαμε θα το φάμε και οι διακόσιοι. Δεν έχει «εμένα δεν μ' αρέσει, θα παραγγείλω πίτσα».

Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ ελληνικής, μεσογειακής και αγιορείτικης κουζίνας;

Η ελληνική κουζίνα σήμερα δεν είναι μεσογειακή 100%. Δεν νοείται μεσογειακή κουζίνα με μπεσαμέλ και κρέμα γάλακτος και με ένα σωρό άλλα πράγματα. Μεσογειακή είναι αυτή που έχει όσπρια, χόρτα, ψάρια και κατεξοχήν .χαρακτηρίζεται από προϊόντα που παράγονται στη Μεσόγειο και πάνω απ' όλα το λάδι. Δεν χρησιμοποιείται ζωικό λίπος και όλα αυτά που μας ήρθαν τα τελευταία χρόνια. Στην αγιορείτικη κουζίνα υπάρχει μία Βασική παράμετρος. Οι μοναχοί δεν τρώνε κρέας και πολλές μέρες το χρόνο τρώνε αλάδωτα φαγητά.

Τι προτείνετε να συμπεριλάβουμε στη διατροφή μας ώστε να είναι υγιεινή και νόστιμη ταυτόχρονα;

Θα έλεγα ότι πρέπει να αφαιρέσουμε, όχι να συμπεριλάβουμε! Λιγότερες ζωικές τροφές, περισσότερα όσπρια. Δεν είναι ανάγκη να τρως κάθε μέρα κρέας, φάε μία φορά την εβδομάδα.

Γι' αυτό και η Εκκλησία έχει καθιερώσει τις νηστείες. Δεν είναι μόνο αποτοξίνωση, είναι και το να καταφέρεις να επιβληθείς στον εαυτό σου. Αυτό επιτυγχάνεται με τη νηστεία.

Η συγγραφή του Βιβλίου σας «Μαγειρική του Αγίου Όρους» πώς προέκυψε;

Μαγειρεύω πάρα πολλά χρόνια και επειδή μου αρέσει πολύ συγκέντρωσα όλες αυτές τις συνταγές, ύστερα από παρότρυνση φίλων, λαϊκών και μοναχών, και στη συνέχεια τις έδωσα τον εκδοτικό οίκο. Στο Άγιο Όρος πήγα το 1973, αλλιώς τα βρήκα και αλλιώς είναι τώρα, οπότε αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων και λες ότι φεύγοντας πρέπει να αφήσεις κάτι πίσω σου.

Θα βγάλετε και δεύτερο Βιβλίο;

Δεν ξέρω. Γιατί να βγάλω- Η παράδοση δεν εξελίσσεται. Παίρνουμε ιδέες από την παράδοση, αλλά δεν αλλάζει. Μπορεί στα επόμενα χρόνια στο Άγιο Όρος να αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα που να φτάσουν να μαγειρεύουν όπως στην Ευρώπη. Ήδη έχουν αλλάξει. Μπορεί να μην τρώνε κρέας, αλλά έχει μπει η σόγια τώρα τελευταία. Κάποιοι κάνουν μακαρόνια με σάλτσα σόγιας. Εμένα αυτά με βρίσκουν εντελώς αντίθετο. Εγώ ανήκω στην παλιά γενιά, που φεύγει.

Τι είναι το φαγητό για σας; Εκτός από βιολογική ανάγκη.

Το φαγητό και οι συνταγές είναι πολιτιστική κληρονομιά, δείχνει την ποιότητα ζωής. Όταν πρόκειται καθαρά για επιβίωση, δεν ενδιαφέρεσαι για ιδιαίτερες γεύσεις ή για ένα καλό ψάρι ή να φτιάξεις μια προσεγμένη συνταγή που να είναι εκλεπτυσμένη, με αρώματα και ωραίες γεύσεις. Αυτό δείχνει το βιοτικό επίπεδο. Όπως τα ρούχα και το αυτοκίνητο ή ακόμη κι η κολόνια που φοράμε. Είναι κληρονομιά μας. Μην έχουμε την αίσθηση ότι μόνο σήμερα προσέχουμε τα φαγητά μας.

Είναι μια μικρή πολυτέλεια το φαγητό;

Πολυτέλεια είναι να έχεις ανθρώπους γύρω σου, να σ' αγαπάνε και να τους αγαπάς, και μαζί να φτιάχνετε πράγματα και να τα χαίρεστε. Έτσι είναι και το φαγητό. Μπορεί να ντυθείς με τα καλύτερά σου ρούχα και να βγεις έξω και να μην έχεις κανένα γνωστό σου - θα κάνεις μια βόλτα και θα γυρίσεις πίσω. Σκοπός είναι να υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται μαζί σου αυτά που έχεις και αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Βασικά, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ότι κάνουμε να είναι αληθινό. Έτσι και τα υλικά που χρησιμοποιούμε, να είναι απλά και όχι σύνθετα. Έτσι βγαίνουν τα φαγητά.