Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΧΙΣΛΟΠ Θέλω την ελληνική υπηκοότητα για να συνεχίσω να είμαι Ευρωπαία

ΣΥΝΕΝΤΕΞΗ - http://www.imerisia.gr/
Θέλω την ελληνική υπηκοότητα για να συνεχίσω να είμαι Ευρωπαία

Βικτόρια Χίσλοπ // συγγραφέας
Είναι μία από τις πλέον διακεκριμένες σύγχρονες Βρετανίδες συγγραφείς. Τα μυθιστορήματά της κερδίζουν όχι μόνο εγκωμιαστικές κριτικές, αλλά και ευρύτατη αποδοχή από τους αναγνώστες σε παγκόσμια κλίμακα, με την Ελλάδα να είναι σχεδόν μόνιμα το σκηνικό των ιστοριών της.
Το πρώτο της μυθιστόρημα «Το Νησί» παρέμεινε στο νούμερο ένα της λίστας ευπώλητων βιβλίων στην Αγγλία επί οκτώ διαδοχικές εβδομάδες, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες, στη χώρα μας αποτελεί το κορυφαίο μπεστ σέλερ όλων των εποχών, ενώ γυρίστηκε κι ένα από τα καλύτερα τηλεοπτικά σίριαλ. Η Βικτόρια Χίσλοπ μιλά στην «ΗτΣ» για την Ελλάδα της κρίσης, το Brexit και την οργή που νιώθει γι’ αυτό, την πολιτική και τη συγγραφή βιβλίων εμπνεόμενη από τη χώρα μας. Και τονίζει με νόημα: «Με γοητεύει περισσότερο από την αρχαιοελληνική κουλτούρα η σημερινή. Το υπέροχο φαγητό, η μουσική, τα τοπία».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ // στον Γιώργο Βαϊλάκη

Ποια είναι η γνώμη των Βρετανών για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με την κρίση;

«Για τους περισσότερους ανθρώπους η μεγαλύτερη επιρροή στη σκέψη τους προέρχεται από τις ειδήσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης- είτε είναι η τηλεόραση, είτε οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο, το ίντερνετ. Και η εμπειρία που διαθέτω μου λέει ότι οι άνθρωποι τείνουν να ενισχύουν τις απόψεις που έχουν ήδη διαμορφώσει από την πηγή της πληροφόρησης που έχουν ήδη επιλέξει. Εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι θύμα εξωτερικών παραγόντων ακόμα το πιστεύουν, όπως ακριβώς οι άλλοι που πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει εξαιτίας της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης. Συνεπώς, δεν υπάρχει μία απάντηση - κάθε φορά εξαρτάται από το ποιον ρωτάς».
Κρίση δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχει μια αυξανόμενη πολιτική κρίση σε όλη την Ευρώπη. Η απόφαση του βρετανικού λαού για αποχώρηση από την Ε.Ε. προκάλεσε μεγάλο σοκ. Τι έχετε να πείτε για το Brexit;
«Αυτό είναι απολύτως αληθές -ότι η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο- βρισκόμαστε όλοι σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, ενδεχομένως σε μια κρίση - αν και πιστεύω ότι η λέξη "κρίση" είναι πολυχρησιμοποιημένη. Για μένα η "κρίση" έχει μια παροδικότητα και δεν είναι μια κατάσταση που διαρκεί χρόνια ολόκληρα. Η απόφαση να πάμε σε δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρώπη, ελήφθη με ελαφρότητα και επιπολαιότητα - και ήταν ένα τεράστιο λάθος. Ο Κάμερον φέρει την ευθύνη γι’ αυτήν απερίσκεπτη βλακεία - είναι πραγματικά απίστευτο το μέγεθος της καταστροφής που έχει προκαλέσει. Αλλά δεν με εξέπληξε το αποτέλεσμα, παρόλο που το φοβόμουν. Η καμπάνια για «Να φύγουμε» ήταν ισχυρή και πειστική και απευθύνθηκε στα χαμηλότερα ένστικτα των ψηφοφόρων (μια απέχθεια για τον «ξένο» και μια προθυμία να πιστέψουμε ψέματα για λεφτά που θα ήταν διαθέσιμα για δημόσιες υπηρεσίες). Η καμπάνια του «Να μείνουμε» ήταν αδύναμη και αυτάρεσκη, γι’ αυτό και το αποτέλεσμα δεν με εξέπληξε.
Ηταν σαν να παρακολουθείς ένα αυτοκινητικό ατύχημα σε αργή κίνηση. Και να ’μαστε τώρα εδώ, να μας ενημερώνουν ότι το Brexit θα στοιχίσει στην οικονομία μας 60 δισεκατομμύρια λίρες.
Συνολικά για τη χώρα είναι μια καταστροφή. Και προσωπικά για μένα είναι επίσης μια καταστροφή επειδή πιστεύω στην ιδέα της Ευρώπης και αυτοπροσδιορίζομαι περισσότερο ως Ευρωπαία, παρά ως Βρετανίδα. Η ιδέα ότι αυτό θα μου το στερήσουν, με εξαγριώνει.
Ελπίζω να πάρω την ελληνική υπηκοότητα, ώστε να εξακολουθήσω να είμαι Ευρωπαία! Πάντως, πολιτικά μου φαίνεται πιο σημαντικό από οποιαδήποτε άλλη φορά ότι οι χώρες της Ευρώπης πρέπει να συνεργαστούν όσο αρμονικά γίνεται, αντί τελικά να χωριστούν σε μικρότερες μονάδες. Είμαι βέβαιη ότι η Ρωσία, η Κίνα και ενδεχομένως ακόμα και η Αμερική του Τραμπ να γίνουν αρκετά ευτυχείς εάν δουν την Ευρώπη να διαλύεται. Είναι τουλάχιστον ανησυχητικό».
Στα βιβλία σας μιλάτε για την Ελλάδα με μια αισιοδοξία. Πιστεύετε ότι υπάρχουν περιθώρια αισιοδοξίας στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης;
«Η αισιοδοξία είναι πάντα απαραίτητη. Και είναι αλήθεια ότι παρόλο που η ελληνική οικονομία είναι σε κακή κατάσταση, βλέπω πράγματα στην Ελλάδα που με κάνουν να αισθάνομαι αισιόδοξη γι’ αυτήν. Βλέπω, για παράδειγμα, τα καφέ γεμάτα, οι άνθρωποι πίνουν καφέ και κυρίως συζητούν. Η συζήτηση, το να μιλάς για αυτά που σε απασχολούν στη ζωή σου, φαίνεται ότι είναι πολύ σημαντικό για τον Ελληνα. Απ’ την άλλη στις ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα βλέπω ανθρώπους να ζητιανεύουν, αν και αυτό συμβαίνει περισσότερο στο Λονδίνο. Νομίζω ότι οι Ελληνες βοηθούν ο ένας τον άλλον με αθέατους τρόπους, οι οικογένειες είναι ακόμα δεμένες και υποστηρίζουν τα μέλη τους με κάθε δυνατό τρόπο».
Ποιο μήνυμα θα στέλνατε σήμερα στους Ελληνες;
«Δεν μου αρέσει να δίνω "μηνύματα", είναι κάτι που υπαινίσσεται κάποιας μορφής αυθεντία και κάποια ανωτερότητα».
Εχετε πει ότι όποτε βρίσκεστε στην Ελλάδα ρωτάτε συνέχεια «γιατί;» και ότι οι απαντήσεις αποτελούν την έμπνευση για τα μυθιστορήματά σας. Υπάρχει κάτι που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και δεν μπορείτε να καταλάβετε για ποιο λόγο συμβαίνει;
«Μου φαίνεται ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι σαν να τις στραγγαλίζουν. Ο μέσος πολίτης στην Ελλάδα θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά ικανός με τους αριθμούς για να μπορέσει να καταλάβει το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Το πώς, λοιπόν, κάποιος θα καταφέρει να στήσει μια επιχείρηση, να μπορέσει να την αναπτύξει και τελικά να ευημερήσει, ειλικρινά μου προκαλεί αμηχανία. Μοιάζει όχι μόνο εξαντλητικό, αλλά και αποθαρρυντικό. Βλέπω τον κόσμο να αισθάνεται λες και η δική του εκλεγμένη κυβέρνηση δρα εναντίον του, αντί να τον βοηθήσει να ακμάσει. Και ρωτάω: «γιατί;».
Δεν είναι τυχαίο που σας θεωρούμε, πλέον «δική μας». Στο «Νησί» πρωταγωνιστεί η Κρήτη, στο «Νήμα» η Θεσσαλονίκη, στην «Ανατολή» η Κύπρος, στο πιο πρόσφατο «Οι καρτ ποστάλ» η Πελοπόννησος. Η Ελλάδα επανέρχεται ως ιδανικό σκηνικό στα βιβλία σας. Πώς προέκυψε αυτή η ειδυλλιακή σχέση;
«Η σχέση μου με την Ελλάδα ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Μάλιστα, μου αρέσει να λέω στους Ελληνες φίλους μου ότι "ήρθα στην Ελλάδα πριν από εσάς!". Η πρώτη μου επίσκεψη έγινε το 1976 και από τότε έρχομαι κάθε χρόνο, αρχικά για διακοπές, έπειτα για ταξίδια και πιο πρόσφατα για έρευνα. Εχω ένα σπίτι στην Κρήτη και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του σίριαλ "Το νησί" παραβρισκόμουν στο πλατό για αρκετούς μήνες. Και για την προώθηση των βιβλίων μου που κυκλοφορούν στα ελληνικά, πραγματοποιώ μεγάλες περιοδείες - κάθε φορά σε 8 ή 9 πόλεις. Αρα, σταδιακά ο χρόνος που περνώ στην Ελλάδα έχει αυξηθεί. Αλλά η πιο απλή εξήγηση είναι ότι μου αρέσει να περνώ τον καιρό μου στη χώρα- αλλιώς δεν θα είχα αυτή τη σχέση. Για εμένα η Ελλάδα είναι πηγή έμπνευσης και ιδεών».
Πώς ξεκινήσατε να γράφετε;
«Δημοσιογραφούσα για πολλά χρόνια και αυτό υπήρξε, αναμφίβολα, το υπόστρωμα για ό,τι έχω γράψει. Αλλά ήταν μόνο όταν επισκέφτηκα τη Σπιναλόγκα, η οποία κάποτε ήταν αποικία λεπρών, που μου ήρθε η έμπνευση να γράψω κάτι μυθιστορηματικό. Αισθάνθηκα ότι εάν έγραφα κάτι το πραγματικό για να περιγράψω στο βρετανικό κοινό αυτό το μέρος, δεν θα λειτουργούσε σωστά. Θα έλλειπε κάτι: Οι άνθρωποι που είχαν νοσηλευτεί στο νησί. Ηθελα αυτοί να έχουν φωνή. Και ο μόνος τρόπος για να συμβεί αυτό, ήταν να επιτρέψω στη φαντασία μου να γίνει δημιουργική και να επινοήσω αυτούς τους χαρακτήρες».
Πώς εμπνευστήκατε το τελευταίο σας βιβλίο «Οι καρτ ποστάλ», το οποίο αποτελεί μία ακόμα ερωτική επιστολή σας στην Ελλάδα;
«Η έμπνευση για τις "Καρτ ποστάλ" πρέπει να αναζητηθεί στον πλούτο του πολιτισμού και των τοπίων της Ελλάδας. Ηθελα να γράψω κάτι για την Ελλάδα όπως είναι σήμερα, που να περιλαμβάνει το φως, το σκοτάδι και τις αντιθέσεις που αυτή η χώρα παρουσιάζει. Η ιδέα για το ταξίδι ενός ανθρώπου σε αυτήν τη μοναδική χώρα είναι ταυτόχρονα και μεταφορική και πραγματική. Είναι ένας ξένος που μαθαίνει να εκτιμά την Ελλάδα και όλα όσα έχει να του προσφέρει από την πρώτη στιγμή. Και όχι μόνο μαθαίνει, αλλά ξαναβρίσκει την επιθυμία να ζει και να αγαπά».
Τα μυθιστορήματά σας είναι μπεστ σέλερ και στην Αγγλία. Έχετε πει ότι οι Αγγλοι αναγνώστες ενδιαφέρονται να μαθαίνουν για την Ελλάδα. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό το ενδιαφέρον;
«Η Ελλάδα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις ζωές μας στη Βρετανία - ακόμα και για εκείνους που δεν το συνειδητοποιούν. Είναι τόσα πολλά που επηρεάζουν την καθημερινότητά μας και προέρχονται από την Ελλάδα: η δημοκρατία, η γλώσσα, οι ορισμοί που διαθέτουμε για την ομορφιά, διάφορες αρχές της αρχιτεκτονικής, η ιατρική, ακόμα και η τέχνη της αφήγησης ιστοριών: Οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι συγκαταλέγονται στις πρώτες ιστορίες που λέμε στα παιδιά. Αρα, γνωρίζουμε ότι επηρεαζόμαστε από την Ελλάδα, παρόλο που δεν το συνειδητοποιούμε πάντα. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι Αγγλοι αναγνώστες ενδιαφέρονται να μαθαίνουν περισσότερα για την Ελλάδα. Και ξέρω ότι πολλοί Αγγλοι αναγνώστες αγαπούν την Ελλάδα, αλλά οι διακοπές των δύο εβδομάδων στη χώρα ενδεχομένως να μη δίνουν αρκετή επίγνωση του τι συμβαίνει. Μόνο μια επιφανειακή ματιά που αφήνει αρκετούς από αυτούς να θέλουν να μάθουν περισσότερα. Ισως εγώ να μπορώ να τους προσφέρω αυτό το κάτι παραπάνω».
Με γοητεύει η σημερινή, ζωντανή Ελλάδα
Τα περισσότερα από τα μυθιστορήματά σας έχουν να κάνουν με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Τι σας ώθησε σε αυτό;
«Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών που επισκεπτόμουν την Ελλάδα ως τουρίστας, πάντοτε πήγαινα σε κάθε αρχαιολογικό προορισμό και στο αντίστοιχο μουσείο. Αυτό είναι κάτι που κάνουν οι περισσότεροι επισκέπτες. Αλλά δεν ήξερα τίποτα για τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας - δεν ήξερα πώς να την ανακαλύψω, πού να κοιτάξω, πότε ξεκίνησε. Δεν γνώριζα τίποτα σχετικά με την οθωμανική κατοχή, τη γερμανική κατοχή ή την χούντα - η έμφαση στην Ελλάδα, από τουριστικής απόψεως, δίδεται στην αρχαία εποχή. Ανακαλύπτοντας τυχαία για πρώτη φορά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ήταν μία αποφασιστική στιγμή που με οδήγησε μπρος και πίσω στη νεότερη ελληνική ιστορία, την οποία ομολογώ ότι τη βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρουσα από την αρχαία».
Είστε, κατά κάποιον τρόπο, μέσα από τα βιβλία σας, μία πρέσβειρα της ελληνικής κουλτούρας σε όλον τον κόσμο. Τι είναι αυτό που σας ελκύει στην ελληνική κουλτούρα;
«Σίγουρα υπάρχει η υψηλή κουλτούρα της αρχαιοελληνικής τέχνης που αναντίρρητα είναι ελκυστική και η οποία άνοιξε τον δρόμο στον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά ελληνική κουλτούρα είναι και αυτή της σημερινής Ελλάδας. Το υπέροχο φαγητό, η μουσική, τα τοπία. Αυτή αποτελεί περισσότερο τη ζωντανή πλευρά της Ελλάδας (αντί για την ιστορική). Και με γοητεύει περισσότερο».
Παραμένετε γενναιόδωροι
Εχετε εντοπίσει διαφορές στους Ελληνες πριν και μετά την κρίση;
«Ξέρω ότι πολλοί Ελληνες έχουν κουραστεί με το ότι πρέπει συνεχώς να βρίσκουν λεφτά για να πληρώνουν νέους και απρόσμενους φόρους. Αλλά, στην ουσία, δεν νομίζω ότι είναι διαφορετικοί! Οι Ελληνες παραμένουν γενναιόδωροι και εξακολουθούν -κατά κάποιο τρόπο- να απολαμβάνουν τη ζωή».

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Η κυρία Φανή της Ουρανούπολης της Μαρίας Σταματιάδου (νομικού)


Πηγη: https://vidalart.gr/


    Κάθε φορά που γίνεται λόγος για πνευματική αρχοντιά, αναδύεται από το κουβάρι των συνειρμών μου η ίδια πεντακάθαρη εικόνα: η κυρία Φανή της Ουρανούπολης!

    Είχα την μεγάλη ευλογία να την γνωρίσω πριν από 20 χρόνια, ένα βράδυ του Δεκεμβρίου, που το κρύο τρυπούσε μέχρι το μεδούλι. Μια επαγγελματική υποχρέωση με έστελνε στην Ουρανούπολη για δύο μέρες, στην καρδιά του Χειμώνα. Μαζί μου και ο γιος μου, λίγων μηνών τότε, καθώς δεν είχα κάποιον για να τον φροντίζει όσο θα έλειπα.
    Ένας φίλος μού είχε προτείνει να μείνω στην «μοναδική κυρία Φανή», η οποία «νοικιάζει δωμάτια». Ταλαιπωρημένη από την νυχτερινή οδήγηση με καταιγίδα στους δύσκολους δρόμους της Χαλκιδικής (τότε ήταν ακόμη πιο δύσκολοι από όσο σήμερα), έφτασα κάποια στιγμή στο σπίτι.
    Την πόρτα άνοιξε μια μικροκαμωμένη ηλικιωμένη γυναίκα περίπου 75 χρόνων, που το πρόσωπό της έλαμπε όπως οι αγιογραφίες, που φωτίζονται από την φλόγα των κεριών στο σκοτάδι. Ήταν σκαμμένο με βαθειές, γαλήνιες ρυτίδες. Στο πρόσωπο εκείνο, καμμία φυσική ατέλεια δεν μπορούσε να μειώσει ή να υπονομεύσει την ομορφιά του. Γιατί η ομορφιά του δεν ήταν φυσική, σωματική… ήταν η ομορφιά της αγίας απλότητας.
    Το σπίτι της είχε μια μυρωδιά που δεν είχα «γευτεί» ποτέ μέχρι τότε. Αν η ζεστασιά έχει άρωμα, εκείνο είναι το άρωμά της.
    «Καλώς ήρθατε! Δώσε μου το μωράκι και έλα να ξεκουραστείς»… και άνοιξε την αγκαλιά που δεν έκλεισε για εμένα ποτέ.
    Εκείνο το βράδυ ξεκίνησε η γνωριμία μου με τον κόσμο της κυρίας Φανής, τον κόσμο του πόνου και της ελπίδας, της απόγνωσης και της χαράς, του μόχθου και της αφάνειας. Τον κόσμο που εκτυλίσσεται και εξελίσσεται μακρυά από κάθε φλυαρία και γκρίνια, μακρυά από οποιαδήποτε μιζέρια, με αδιάλειπτη αρχοντιά, ακόμη και στην πιο σκληρή υλική φτώχια.
    Η γνωριμία αυτή τυπικά τελείωσε στις 12 Ιουλίου του 2008, όταν η κυρία Φανή άφησε αυτήν την ζωή και «μετέστη εις την Ζωήν». Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν σταμάτησα να την γνωρίζω, ξανά και ξανά…
    Η Φανή Μητροπούλου γεννήθηκε το 1920, στα Σκουπιά – παλιά ονομασία τής Πριγκήπου, του μεγαλύτερου νησιού από τα Πριγκηπόννησα. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Το ’22 έρχονται πρόσφυγες και ζουν για τρία χρόνια σε νησιά του Αιγαίου. Μετά εγκαθίστανται στην Ουρανούπολη της Χαλκιδικής. Η Φανή είναι τότε πέντε χρόνων.
    Μεγάλη φτώχεια, ο πατέρας της ασχολούταν με κάποια κτήματα που είχε δώσει το κράτος στους πρόσφυγες και η μητέρα της ζύμωνε ψωμί για τους κατοίκους του χωριού. «Ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, αληθινά μορφωμένοι. Παρ’ όλη την φτώχεια, δεν υπήρχε καθόλου μιζέρια στο σπίτι τους. Δούλευαν σκληρά, αλλά δεν αγωνιούσαν για την επόμενη ημέρα. Γνώριζαν ότι όλα τα κανονίζει ο Θεός». Αυτά μου είπε για εκείνα τα χρόνια η κυρά-Χρυσούλα, που γνωρίζονταν από παιδιά με την κυρία Φανή, αφού και η δική της οικογένεια οδηγήθηκε μέσα από την προσφυγιά, στην Ουρανούπολη.
    Η ζωή της είναι στενά δεμένη με το ζεύγος Λοκ και με τον Πύργο της Ουρανούπολης. Η Τζόυς και ο Σίδνεϋ Λοκ είναι ζεύγος από την Αυστραλία, που βρέθηκε στην Ουρανούπολη για να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια από το 1920 και έμειναν εκεί μέχρι τον θάνατό τους. Η Τζόυς βοήθησε να αναπτυχθεί η τέχνη των χαλιών που έφεραν οι πρόσφυγες από τα μέρη τους, ώστε να έχουν κάποιο εισόδημα. Διέμεναν στον Πύργο.
    Η Φανή έμενε μαζί τους από 12 χρόνων, εργαζόμενη συνεχώς στην υφαντουργεία και την ταπητουργεία. Η Τζόυς την είχε ξεχωρίσει για την εσωτερική της ποιότητα, το φιλότιμο και την ευφυΐα της. Φρόντισε να φοιτήσει 3 χρόνια στην Αμερικανική Σχολή στην Θεσσαλονίκη, και μετά πάλι στον Πύργο, δούλευε, οργάνωνε τις εργασίες, διάβαζε… Όλη η ζωή της στον Πύργο, μέχρι που παντρεύτηκε.
    Ο άντρας της, μαζί με το ζεύγος Λοκ, βοηθούσαν με αληθινές θυσίες τους κατοίκους του χωριού. Η Φανή συνέχιζε το ίδιο έργο, αλλά από το σπίτι της. Επιπλέον φρόντιζε τα δύο παιδιά που απέκτησε, τον Νίκο και την Βικτωρία.
    Φθάνουμε στο ’46 με ’47 –τα σκληρά εμφυλιακά χρόνια– όταν μπαίνουν ένα βράδυ στο σπίτι τους και συλλαμβάνουν τον άντρα της ως κομμουνιστή, την Φανή έγκυο στο τρίτο παιδί τους και τα άλλα δύο παιδιά. Τους πηγαίνουν στην Τρυπητή, από εκεί με καράβι στα Νέα Ρόδα και από εκεί στην Ιερισσό στην φυλακή. Μετά από ένα μήνα περίπου, αποφασίζουν να ελευθερώσουν την Φανή με τα παιδιά. Τα παιδιά πήγαν στην γιαγιά τους, η Φανή αρνήθηκε να φύγει. «Όσο είναι ο άνδρας μου εδώ, θα μείνω και εγώ μαζί του, δεν είναι δίκαιο να φύγω χωρίς αυτόν». Μετά από κάποιες εβδομάδες, και αφού διαπίστωσαν ότι ο άντρας της δεν συμμετείχε σε συγκεκριμένη οργάνωση, τους ελευθέρωσαν και του δύο.
    Γεννιέται το τρίτο παιδί, ή Γιαννούλα, αλλά ο άντρας της Φανής είναι βαρειά άρρωστος. Διαγνώστηκε καρκίνος στο στομάχι, εγχειρίστηκε, του έδωσαν ένα μήνα ζωής, τελικά έζησε έναν χρόνο επιπλέον, με την Φανή να τον φροντίζει ακούραστα, συνεχώς, με τον τρόπο εκείνο που γνωρίζει η δύναμη της αγάπης. Όταν πέθανε, η Φανή αρρώστησε, δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεββάτι, είχε ένα είδος παράλυσης που προκαλεί το ισχυρό σοκ, δεν μπορούσε να φάει, ούτε να πιει. Δεν μπορούσε εύκολα να επικοινωνήσει. Θα πέθαινε σύντομα, αν η Τζόυς δεν άρχιζε να την φροντίζει καθημερινά, μέχρι που μετά από μήνες, άρχισε να συνέρχεται.
    Ξανά στον Πύργο, στην σκληρή δουλειά, οικονόμος των Λοκ, μαγείρισσα για δεκάδες ανθρώπους που πεινούσαν και τους παρείχαν τροφή οι Λοκ, και υφάντρα και ζωγράφος και νοσοκόμα για όποιον είχε ανάγκη στο χωριό. Και φυσικά, η συνεχής φροντίδα των τριών παιδιών της. Και μέσα σ’ όλα αυτά, φιλοξενούσε στο σπίτι της τον κουμπάρο της που ήταν κατάκοιτος, και δεν είχε κανέναν άνθρωπο δικό του εκτός από την Φανή, η οποία πήγαινε δύο φορές την ημέρα, τον έπλενε, τον τάιζε, τού έκανε παρέα.
    Στο μεταξύ, τον Πύργο, εκτός από τους φτωχούς ανθρώπους του χωριού, τον επισκέπτονταν πρόσωπα της πολιτικής ελίτ, πρέσβεις, μέλη βασιλικών οικογενειών… τους οποίους όλους περιποιόταν η Φανή, με την πηγαία ευγένειά της.
    Και έρχεται η τραγωδία: ένα ζευγάρι Αμερικανών κλέβουν την 7χρονη Γιαννούλα, το τρίτο παιδί της Φανής (ναι, είναι το σκάνδαλο των παράνομων υιοθεσιών της Αμερικής, την δεκαετία τού ’50). Για 14 ολόκληρα χρόνια, η Φανή και η Τζόυς αναζητούν την Γιαννούλα, μέσω πρεσβειών, γνωριμιών, Ερυθρού Σταυρού… τίποτε.
    Η Φανή, για 14 χρόνια εργάζεται σκληρά, βοηθά κυριολεκτικά τους πάντες, και κάθε βράδυ κλαίει σιωπηλά και προσεύχεται στην Παναγιά να βρεθεί το παιδί της. Όλη η ζωή της αγόγγυστη, στην σιωπή, στην υπομονή, στην ευγένεια, στην γενναιότητα.
    Μετά από 14 χρόνια, φθάνει στον Πύργο ένα τηλεγράφημα από την Γιαννούλα! «Ο Θεός μού απάντησε»! ήταν τα πρώτα λόγια της Φανής. Με τα άλλα δύο παιδιά της, την υποδέχθηκαν στο τραίνο, στην Θεσσαλονίκη. Το σμίξιμο εκείνο της οικογένειας, είχε αληθινά την αίσθηση του Παραδείσου. «Σαν να μην είχαν περάσει τα χρόνια»! μου είπε κάποτε η Γιαννούλα.
    «Η μαμά μου, όταν βρήκαμε την Γιαννούλα, ένιωσε τόσο βαθειά και αληθινά τον Θεό, ώστε μέσα σ’ εκείνην την χαρά της, έδινε την ζωή της σε όλο τον κόσμο. Τους πάντες φιλοξενούσε, τους πάντες φρόντιζε, χωρίς να ρωτά», μου είπε η Βικτωρία, λίγα χρόνια μετά την εκδημία της Φανής. Αυτό βέβαια το ήξερα, το είχα βιώσει από πρώτο χέρι.
    Ο Νίκος έμεινε στην Ουρανούπολη, δημιούργησε εκεί την οικογένειά του, η Βικτωρία παντρεύτηκε και έκανε παιδιά στην Αγγλία, η Γιαννούλα έκανε οικογένεια στην Καλιφόρνια. Κάθε Καλοκαίρι ερχόταν όλοι στην Ουρανούπολη, στο σπίτι τους… Και η Φανή πήγαινε όποτε μπορούσε, στην Αγγλία και στην Αμερική. Μέχρι που έφυγε από τον κόσμο, είχε αποχτήσει πέντε εγγόνια και εφτά δισέγγονα.
    Τα γεγονότα της ζωής της που σχετίζονται με τον Πύργο και με το ζεύγος Λοκ αξίζει να τα αναφέρουμε σε επόμενο κείμενο. Ένα περιορισμένο αφιέρωμα σ’ αυτήν την γυναίκα, είναι εξαιρετικά ελλιπές.
    Όλες τις ημέρες που πέρασα μαζί της τις θυμάμαι έντονα. Χαραγμένη μέσα μου ως πυξίδα ζωής έμεινε μια φράση της, όταν την ρώτησα πώς άντεξε τα χρόνια που έψαχνε την Γιαννούλα, πώς μπόρεσε και κρατήθηκε γενναία. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που την είδα να δακρύζει, σήκωσε τα μάτια της, άνοιξε τα χέρια της και είπε σιγανά: «όλα στον Θεό, τα άφησα όλα στον Θεό».
    Δεν μπορώ να μιλήσω για την αυτοθυσία της απέναντι στον οποιονδήποτε, γνωστό ή άγνωστο – γιατί δεν ήταν αυτοθυσία αλλά η ίδια η φύση της. Η κυρία Φανή, απέναντι σε όλες τις δοκιμασίες, ειδικά στις πιο σκληρές, είχε περιβάλλει τον εαυτό της με ασπίδα αγάπης (εκεί που εμείς βάζουμε ασπίδες «αυτοπροστασίας» ή «εγωισμού»). Αυτή η ασπίδα της αγάπης την προστάτευε από την μιζέρια, την κούραση, το παράπονο, την απελπισία, την αγανάκτηση.
    Μέσα από την κυρία Φανή κατανόησα αυτό που διάβαζα στα θεολογικά βιβλία αλλά δεν μπορούσα να νιώσω: ο Θεός είναι Αγάπη, όχι ως συναίσθημα, ως Δύναμη! Για την κυρία Φανή, αυτό ήταν τρόπος ζωής!

Σχετικά: 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Συνέχεια περί της Ορθοδόξου Συνόδου του Κολυμπαρίου


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2016/11/blog-post_71.html
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσοστομος παραχώρησε συνεντευξη στὸν "Ἐθνικὸ Κήρυκα" καὶ τον Θεόδωρο Καλμοῦκο.Μεταξύ των ἄλλων ἀναφέρθηκε καὶ στὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ἀλλὰ καὶ στὴν δεσμευτικότητα τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Ἰδοὺ τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα: 
Ὁ Μακαριώτατος ...ἀπεκάλυψε στὸν «Ε.Κ.» τὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο. Τοῦ εἶπε πὼς «ἐσφαλμένως νομίζεις ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἐναντίον σου, δὲν ἔχομε κάτι νὰ μοιράσομε. Ηθελα νὰ γίνει ἡ Μεγάλη Σύνοδος καὶ καλῶς ἔγινε καὶ ἐὰν δὲν γινόταν δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ πλέον νὰ γίνει διότι ἡ γελοιοποίηση θὰ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ θὰ μᾶς ἔκανε ἐπὶ αἰῶνες νὰ μὴν ἀποφασίσουμε νὰ κάνουμε Σύνοδο. 
Πιστεύω ὅτι....

τὰ κείμενα ποὺ βγῆκαν ἦταν ὑψηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου. Πήραμε θάρρος καὶ εὐελπιστοῦμε σὲ λίγα χρόνια νὰ κάνουμε μιὰ Σύνοδο συγκροτημένη καὶ εὔχομαι νὰ εἶναι οἱ πάντες παρόντες γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ δὲν πρέπει νὰ τὴν διαιροῦμε καὶ κατ’ ἐμένα ἡ τρίτη χιλιετηρίδα εἶναι ἡ χιλιετηρίδα τῆς Ὀρθοδοξίας». Συμπλήρωσε πὼς «τὸ ἀντιλήφθηκε ὁ Πατριάρχης Κύριλλος. Τοῦ εἶπα δὲν εἶχα ἀδελφὲ τίποτε ἐναντίον σου, ἐσὺ μπορεῖ νὰ ἤθελες ἀναβολή, ἐγὼ δὲν ἤθελα». 
Στὴν ἐρώτηση τί τοῦ εἶπε γιατί δὲν πῆγε στὴ Σύνοδο, ὁ Μακαριώτατος τόνισε: «Εἶχε κάποια προβλήματα μὲ τὸ ποίμνιό του. Τοῦ εἶπα ὄτι πεμπτη φάλαγγα ἔχω κι ἐγὼ μέσα στὴ Σύνοδο. Μερικοὶ Συνοδικοὶ δὲν ἤθελαν ἀλλὰ πῆρα κατὰ πλειοψηφία ἀπόφαση τῆς Συνόδου καὶ τοὺς εἶπα ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα εἶστε ὑπόχρεοι νὰ ὑλοποιεῖτε τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆρε ἡ Σύνοδός μας γιὰ τὴ Μεγάλη Σύνοδο. 

Κι όταν μερικοὶ Συνοδικοὶ ἔφυγαν καὶ δὲν ὑπέγραψαν, ὑπέγραψα ἐγὼ γι’ αὐτούς, κι ὅταν ἐπιστρέψαμε στὴν Κύπρο ἔκανα συνεδρία τῆς Συνόδου, τοὺς ἐπέπληξα καὶ τοὺς εἶπα δὲν θὰ πάρετε πρόσκληση νὰ ἔλθετε στὴ Σύνοδο ἂν δὲν μάθετε νὰ ὑλοποιεῖτε τὶς ἀποφάσεις τῆς Μεγάλης Συνόδου ποὺ εἶναι ὑποχρεωτικές καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ σᾶς, δὲν μπορεῖ ὁ καθένας νὰ κάνει ὅ,τι θέλει. Ὁποῖος θέλει νὰ κάνει δουλειὰ δική του νὰ πάει στὸ σπίτι του».

Σχόλια στο ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (μ. Προδρόμου, Καρυές Αγιου Όρους)
Στα δογματικά θέματα δεν υπάρχει υπακοή σε ανθρώπους. Αυτός που ακολουθεί λάθος δρόμο εκπίπτει της Εκκλησίας διότι συστέλλεται εις αυτόν η χάρις Του Αγίου Πνεύματος! Το υπέρτατον αγαθόν και λόγος της υπάρξεώς μας,
Οι άγιοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν μεγάλη αγωνία και ευθύνη να ενημερώσουν την Εκκλησία για την πονηρία του διαβόλου. Δεν υπάρχει θέμα εγωισμού και φανατισμού. (σημ: αναφορά περί 5ης φάλαγγας) . Ειναι ένα πολύ σοβαρό σωτηριολογικό ζήτημα. Εάν ξεφύγουμε απο την μυστική θεολογία και ορθόδοξη βιοτή που παρελάβαμε απο τους αγιους πατέρες, τότε τέλος οι Αγιοι στην Εκκλησία μας. Σε μία βαρετή ανθρώπινη ΜΚΟ οργάνωση θα καταλήξουμε με αρμόνια με τραγουδάκια και αλληλεγγιους.
O Άγιος Ειρηναίος, (2ο αι.) λέγει:  Ότι αυθεντίες στην Εκκλησία δεν είναι τα υπογεγραμμένα κείμενα, αλλά είναι ο θεούμενος, ο άγιος. Αυτός είναι αυθεντία. Ο προφήτης, ο Απόστολος, ο Πατέρας και η Μητέρα όλων των αιώνων. Αυτός που φτάνει στην θέωση. 

        
Και όπως λέγει ο Σέρβος Αγ Ιουστίνος (Πόποβιτς)
αν είμεθα Ορθόδοξοι και θέλωμεν να παραμείνωμεν Ορθόδοξοι, τότε οφείλομεν και ημείς να τηρήσωμεν την στάσιν του Αγίου Σάββα,  του Αγίου Μάρκου Εφέσου, του Αγίου Κοσμά Αιτωλού, του Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης και των λοιπών Αγίων Ομολογητών και Μαρτύρων και Νεομαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έναντι των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών, εκ των οποίων ούτε οι μεν, ούτε οι δε, δεν πιστεύουν ορθοδόξως εις τα δύο βασικά δόγματα του Χριστιανισμού : εις την Αγίαν Τριάδα και εις την Εκκλησίαν.


    Τἐλος ο Ντοστογιέφσκυ, λέγει: " με τους αθέους μπορώ να μιλήσω, διότι ξέρω που κινείται η σκέψη τους και ο λόγος τους, τι πιστεύουν και τι δεν πιστεύουν. Με τον παπισμό δεν μπορώ να μιλήσω, διότι ο παπισμός μου δίνει αλλοτριωμένη πίστη, «μου δίνει Χριστό που δεν υπάρχει, μου δίνει τον Αντίχριστο»" ="Aδελφοi Καραμάζωφ" 


Μην κατονομάζουμε Πεμπτοφαλαγγίτες λοιπόν όσους με πόνο και αγωνία προσεύχονται να μην δοθούν τα Άγια στους Λατίνους και βαδἰσουμε έτσι σαν ποίμνιο στον δρόμο της πλάνης. Τίποτε δεν είναι δεσμευτικό εάν αντίκειται στην πίστη και στην παράδοση στην Εκκλησίας. 

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Σε παίρνει το παράπονο (Η ζωγράφος Ιωάννα Ξέρα)

η εικόνα προφίλ της Ιωάννα ΞέραΚάποτε στα χρόνια της καλής δημοσιογραφίας και εκπομπών, οι Τέρενς Κουίκ Κώστας Ζουράρις και Γιάννης Καλαμίτσης μου έδωσαν φτερά να συνεχίσω το μοναχικό έργο μου στην εικαστική τέχνη με ζωγραφιές της Ιστορίας και Παράδοσης μιας εποχής Αγώνων , Ιδεών και προσπάθειας Ανάστασης μιας Ελλάδας πληγωμένης από 400 χρόνια σκλαβιάς ,πολέμους ,εμφύλιο διχασμό και μετανάστευση.Σαν αυτοδίδακτη και ασυμβίβαστη ,συνέχισα μακριά απο κυκλώματα και σαλόνια το έργο μου, να αναστήσω στον μουσαμά την Ιστορία του Έθνους μας,τις παραδόσεις αλλά και τα ιστορικά μέρη να μην χαθούν σ' αυτήν την προσπάθεια του αφελληνισμού και αθείας ..Σαν οπαδός στην αρχή της ιδεολογίας των ΑΝΕΛ ποτέ δεν μίλησα ούτε ανάρτησα κάτι στο όνομα μιας φιλίας και ευγνωμοσύνης ,όμως Τέρενς Κουίκ σαν πολύ καλός πατριώτης δημοσιογράφος κάποτε, και Κώστα Ζουράρι με το τόσο σπάνιο ελληνικό πνεύμα σου πως επιτρέψατε να γίνεται σκουπίδια της πολιτικής στα μάτια των ψηφοφόρων και όλων των Ελλήνων που δεινοπαθούν απο τη δική σας συμμετοχή σε μια άθεη κυβέρνηση που πρόδωσε το ΟΧΙ του λαού που στήριξε τις ελπίδες τους για μια αλλαγή στο κατεστημένο ,ελπίζοντας πως θα κάνατε τα λόγια σας πράξη ..Δεν θα μιλούσα αλλά το να επικαλείσθε οι ΑΝΕΛ το Ονομα Της Παναγίας ενός λαού που είναι πια η μόνη του παρηγοριά και ελπίδα είναι Θεομπεξία και Πρόκληση ..Εσείς δεν είστε περήφανοι που απο τις κατασχέσεις γεμίζουν σήμερα τα ταμεία ,απο οικονομίες με ιδρώτα και συντάξεις φτωχών ,την στιγμή που ακριβοπληρώνεστε όταν υπάρχουν πίσω χιλιάδες αυτοκτονίες μετανάστευση και διάλυση οικογενειών ,και παντού απόγνωση απο την οικονομική τρομοκρατία που επιβάλλετε ως κυβέρνηση ;
Και τώρα ξεπουλήσατε και τα δάνεια των φτωχών σε ξένους κι αρχίσατε κατασχέσεις πρώτης κατοικίας .
Ξεπουλάτε τα πάντα ενός Έθνους κι ενός αφελούς λαού που πιστεύει ακόμη σε πολιτικούς ,κι έχετε το θράσος να μιλάτε όταν ο Φίλης δεν αναίρεσε τα λόγια του για την Γενοκτονία των Ποντίων Δεν σέβεστε την Μνήμη αυτών που μας έδωσαν μια Ελεύθερη Ελλάδα, ούτε Μαρτύρων, Αγίων και προσφύγων Γενοκτονίας.Σήμερα επιτελείτε τη δική μας Γενοκτονία με την συγκυβέρνηση που μας σπρώχνει στην απόγνωση και την θέληση της αυτοκτονίας γιατί η ζωή μας έγινε εφιάλτης .Κρίμα που στον γυάλινο κόσμο σας θαμπώθηκε η όραση των κάποτε τόσων αξιόλογων προσωπικοτήτων σας .Κρίμα που δεν με αφήνετε πια ούτε το έργο μου να συνεχίσω,για να αφήσω εικόνες μιας Ελλάδας απο την αρχαιότητα ως χθες ,στη νέα κι επόμενη γενιά .........
"Οι ΑΝΕΛ είμαστε σαφείς και το έχουμε και στην ιδρυτική μας διακήρυξη. Προχωράμε με οδηγό την Παναγία. Είμαστε δίπλα στο πλευρό της Εκκλησίας..

Ιωάννα Ξέρα 
 ζωγράφος ( https://www.facebook.com/gianna.xera/about )

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟΤΗΝ GLOBAL CITIZEN FOUNDATION!

Τοὺς τελευταίους µῆνες ἔχει ἀνοίξει ὁ δηµόσιος διάλογος γιὰ τὴνἀναθεώρηση τοῦ Συντάγµατοςτὸ ὁποῖο ἀναθεωρήθηκετελευταίαφορὰτ ὸ 2008. Ἡ ἀρχὴ τοῦ δηµοσίου αὐτοῦ διαλόγου ἔγινε τὸν Ἰούνιοε.εὅταν κυκλοφορήθηκε ὡς ἔνθετο τῆς ἐφηµερίδας «Καθηµερινὴ τῆςΚυριακῆς», ἀλλὰ καὶ ὡς αὐτοτελὴς ἔκδοση ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο«Μεταίχµιο» µία πρόταση ριζικῆς ἀναθεώρησης τοῦ ἰσχύοντοςΣυντάγµατος µὲ τὸν φιλόδοξο τίτλο «Ἕνα καινοτόµο Σύνταγµα γιὰτὴν Ἑλλάδα».
Στὴ συνέχειατὴν 25η τοῦ Ἰουλίου .., ὁ πρωθυπουργὸς σὲ µιλίατου στὴ Βουλὴ προανήγγειλε τὴ δηµιουργία ἑνὸς νέου Συντάγµατος,ποὺ θὰ ὁδηγήσει σὲ µία «νέα ἐποχήτὴ νέα Μεταπολίτευση» καὶ σὲµιὰ «νέα Ἑλλάδα», ποὺ σύµφωνα µὲ τὰ λόγια τοῦ πρωθυπουργοῦ θὰεἶναι «πραγµατικὰ ἐλεύθερηἀληθινὰ Δηµοκρατική, µιὰ Ἑλλάδα µἰσότητα καὶ Δικαιοσύνη».
Θὰ πρέπει ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσουµεὅτι χορηγὸς τῆς ἔντυπης ἔκδοσηςτοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» εἶναι τὸ Global Citizen Foundation(GCF χάριν συντοµίας), ἕναςὀργανισµόςὅπου διεθνῶς ἀναγνωρισµένοιεἰδικοὶ ἐπιστήµονες –ἰδίως καθηγητὲς σὲ Πανεπιστήµια τῶν ἩνωµένωνΠολιτειῶν µερικῆς– «πραγµατοποιοῦν µελέτες γιὰ τὴν προώθηση τῆςπαγκοσµιοποίησης στὴν οἰκονοµίατὸ µπόριοτὴν ὑγείατὴν παιδεία,τὸν πληθυσµὸ καὶ τὸ περιβάλλον».
Διαβάζουµε στὴν ἐπίσηµη ἰστοσελίδα τοῦ GCF: «Τὸ GCF ἀναλαµβάνειἔρευνες καὶ ἐκπαιδευτικὰ προγράµµατα σχετικὰ µὲ παγκόσµιαοἰκονοµικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήµατακαθὼς καὶ θέµατα δικαιοσύνης καὶδιεθνοῦς ἐπικοινωνίαςοἱ ὁποῖες (ἔρευνεςαὐξάνουντὴνεὐηµερίατῶνπολιτῶν τοῦ κόσµου καὶ προωθοῦν τὴν παγκόσµιαοἰκονοµικὴ ἀνάπτυξηΔιαδίδει εὐρέως τὰ ἀποτελέσµατα τῶν ἐρευνῶναὐτῶν µέσῳ ὅλων τῶν µορφῶν ἐπικοινωνίαςσυµπεριλαµβανοµένωντῶν ἐκδόσεωντῶν συνεδρίωντῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων.Ἐπενδύει σὲ ἑταιρῖες καὶ κάνει δωρεὲς σὲ φιλανθρωπικοὺς ἢ ἄλλουςὀργανισµούςποὺ ἐργάζονται γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν στόχων του».
Ἑποµένως ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ GCF, πὼς χρηµατοδότησετὸ «καινοτόµο Σύνταγµα γιὰ τὴν Ἑλλάδα», προκειµένου νὰἐξυπηρετήσει τὸ στόχο του καὶ στόχο τῆς µερικῆςτὴνπαγκοσµιοποίηση τῆς οἰκονοµίαςποὺ συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸπαγκοσµιοποίηση τῆς θρησκείαςἄρα κατάργηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶπροδοσία τῆς Ἀλήθειας.
Ἡ συντακτικὴ ὁµάδα τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» ἀπαρτίζεται ἀπό τούς:
Νίκο Ἀλιβιζάτο, Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου στὸ Πανεπιστήµιο Ἀθηνῶν
Παναγὴ Βουρλούµη, ὁ ὁποῖος ἔχει διατελέσει στὸ παρελθὸν Πρόεδρος καὶ διευθύνων σύµβουλος τοῦ Ο.Τ.Ε., Ἐπικεφαλῆς στὸν Ὅµιλο τῆς Ἐµπορικῆς Τράπεζας, Πρόεδρος καὶ Δ/νῶν Σύµβουλος τῆς ΑLPHA BANK.
Γιῶργο Γεραπετρίτη, Δικηγόρο καὶ Ἀναπληρωτὴ Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου στὴ Νοµικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν
Γιάννη Κτιστάκι, Ἐπίκουρο Καθηγητὴ τοῦ Δικαίου τῶν Ἀνθρώπινων Δικαιωµάτων στὸ Δηµοκρίτειο Πανεπιστήµιο Θράκης καὶ στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ καὶ νοµικὸ σύµβουλο τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Στέφανο Μάνο, πρώην Βουλευτὴ καὶ Ὑπουργὸ
Φίλιππο Σπυρόπουλο, Καθηγητὴ Συνταγµατικοῦ Δικαίου καὶ Δικαίου τῶν Ἀνθρώπινων Δικαιωµάτων στὴ Νοµικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν.
Βεβαίως, τὸ ὅτι τὸ «καινοτόµο Σύνταγµα» χρηµατοδοτεῖται ἀπὸ ἕναν Ὀργανισµὸ ἀµερικανικῶν συµφερόντων ποὺ ἐπιδιώκει τὴν παγκοσµιοποίηση, δὲν σηµαίνει ὅτι καὶ οἱ συγγραφεῖς του ἔχουν τὴν ἴδια ἐπιδίωξη. Ἔχουν ὅµως εὐθύνη γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι χορηγός τους, ἀλλὰ καὶ πρέπει νὰ µᾶς ἐξηγήσουν γιατί ἕνας τέτοιου εἴδους Ὀργανισµὸς ἐµπιστεύθηκε αὐτοὺς καὶ τὶς ἀπόψεις τους;
Ἔχουν ἐπίσης εὐθύνη γιὰ τὸ ὅτι ἀπερίφραστα εἰσηγοῦνται µιὰ Ἑλλάδα χωρὶς Χριστό! Στὸν πρόλογο τοῦ ἔργου σηµειώνουν: «Οἱ ἐπεµβάσεις µας στὸ χῶρο τῶν δικαιωµάτων εἶναι λίγες, ἀλλά, νοµίζουµε, τολµηρές. Εἰσηγούµεθα τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου, τῆς παραδοσιακῆς διάταξης γιὰ τὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία (ἄρθρο 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγµατος) καὶ τῆς ἐπίκλησης στὸ Σύνταγµα τῆς Ἁγίας, Ὁµοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, ἔτσι ὥστε τὸ Κράτος µας ὄχι µόνο νὰ εἶναι, ἀλλὰ καὶ νὰ φαίνεται ὡς κοσµικὸ κράτος». Ἀπὸ αὐτὴ καὶ µόνο τὴν παρατήρηση φαίνεται ξεκάθαρα πὼς ὁ κυριότερος στόχος τοῦ φερόµενου ὡς «καινοτόµου Συντάγµατος» εἶναι νὰ ἐξοβελισθεῖ ὁ Κύριός µας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς δηµόσιας ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατρίδας µας καὶ µάλιστα µὲ τρόπο πανηγυρικό, µέσῳ τοῦ ἴδιου τοῦ Καταστατικοῦ της Χάρτη.
Ὅλα τὰ συνταγµατικὰ κείµενα τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸν ἐπαναστατικὸ «Νόµο τῆς Ἐπιδαύρου» τοῦ 1822 ἕως καὶ τὸ ἰσχῦον Σύνταγµα τοῦ 1975/1986/2001/2008 ξεκινοῦν µὲ ἐπίκληση «τῆς Ἁγίας (καὶ Ὁµοουσίου) καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ δύο: τὸ καλούµενο «Ἡγεµονικὸ» Σύνταγµα τοῦ 1832, τὸ ὁποῖο ὅµως παρέµεινε ἕνα σχεδίασµα ποὺ ποτὲ δὲν τέθηκε σὲ ἰσχύ, καὶ τὸ Σύνταγµα τοῦ 1925.
Τὸ «Ἡγεµονικὸ Σύνταγµα» –ποὺ ὀνοµάστηκε ἔτσι διότι προέβλεπε κληρονοµικὸ ἀνώτατο ἄρχοντα, τὸν ἡγεµόνα– σχεδιάστηκε σὲ µία ἀπὸ τὶς χειρότερες περιόδους, ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ Ἑλλάδα. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐποχὴ ἀµέσως µετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια, στὴ διάρκεια τῆς ὁποίας ἐπικρατοῦσε διχόνοια καὶ ἀναρχία. Τὸ Σύνταγµα τοῦ 1925 ἴσχυσε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας τοῦ Στρατηγοῦ Παγκάλου, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Σεπτέµβρη τοῦ 1925 ἕως τὸ Σεπτέµβρη τοῦ 1926. Ἡ ἀναφορὰ καὶ µόνο στὴν πολιτικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδας κατὰ τὶς ἱστορικὲς αὐτὲς περιόδους εἶναι ἐνδεικτική τοῦ πόσο …ἐλεύθερη(!) καὶ …δηµοκρατική(!) θὰ εἶναι µία Ἑλλάδα ποὺ δὲν θὰ ἐπικαλεῖται τὸ Θεό!
Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει µὲ τὴν ἐλεύθερη θέλησή του ζήσει ὅλα τὰ χρόνια τῆς νεώτερης ζωῆς του ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μόνο ἕνας δικτάτορας τόλµησε νὰ ἀπαλείψει ἀπὸ ἰσχῦον Σύνταγµα τὴν ἐπίκληση στὸ ὄνοµα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καὶ ἄντεξε στὴν ἐξουσία µόλις ἕνα χρόνο.
Ὅσο γιὰ τὴν κατάργηση τῆς διάταξης ποὺ κατοχυρώνει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα τὴ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν οἱ συντάκτες τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος», τοὐλάχιστον οἱ συνταγµατολόγοι, ὅτι τέτοια διάταξη περιλαµβάνεται σὲ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ συνταγµατικὰ κείµενα –καὶ στὸ «Ἡγεµονικὸ» Σύνταγµα καὶ στὸ Σύνταγµα τοῦ 1925.
Ὁ πρωθυπουργὸς στὴν ὁµιλία του δὲν εἰσηγήθηκε ρητά, οὔτε κατάργηση τῆς ἐπίκλησης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπὸ τὸ Σύνταγµα, οὔτε κατάργηση τῆς διάταξης ποὺ κατοχυρώνει τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα. Εἰσηγήθηκε ὡστόσο ρητὴ κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας τοῦ Κράτους, µὲ διατήρηση γιὰ ἱστορικοὺς καὶ πρακτικοὺς λόγους τῆς ἀναγνώρισης τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς κρατοῦσας θρησκείας.
Ὁ ἰσχυρισµὸς αὐτὸς εἶναι ἀντιφατικὸς καὶ ἑποµένως παράλογος: Ἢ τὸ Κράτος θὰ εἶναι θρησκευτικὰ οὐδέτερο, ἢ θὰ ἀναγνωρίζει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ τὰ δύο µαζὶ δὲ γίνεται. Κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας τοῦ Κράτους θὰ σηµαίνει ταὐτόχρονα ἀποχριστιανισµὸ τοῦ Κράτους. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει καλὰ ὁ κ. Τσίπρας, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ προκαλέσει σύγχυση στὸ λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποπροσανατολίσει.
Βρίσκει σὲ αὐτὸ σύµµαχό του τὸ «καινοτόµο Σύνταγµα», ὅπου στὸ ἄρθρο 12 παράγραφος 3 ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κράτος εἶναι θρησκευτικὰ οὐδέτερο. Νόµος ρυθµίζει τὶς σχέσεις τοῦ κράτους µὲ τὶς διάφορες θρησκευτικὲς κοινότητες, λαµβάνοντας ὑπ’ ὄψη τὴν ἱστορικὴ παρουσία κάθε µιᾶς στὴ χώρα». Συµφωνεῖ ἐπίσης ὁ πρωθυπουργὸς µὲ τοὺς συντάκτες τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν κατάργηση τῆς συνταγµατικῆς κατοχύρωσης τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου.
Δὲν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἕνα σχεδίασµα συνταγµατικοῦ κειµένου συµβάλλει στὴ διαµόρφωση τοῦ περιεχοµένου τῶν πολιτικῶν προτάσεων γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγµατος. Εἶναι ὅµως ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας ἐπιδιώκει τόσο ἀπροκάλυπτα τὴν ἀποκοπή της ἀπὸ τὸ Χριστό, οὐσιαστικὰ ἀντιγράφοντας ἕνα σχεδίασµα χρηµατοδοτηµένο ἀπὸ ἀµερικανικὸ ὀργανισµό, ἐξυπηρετῶντας ἔτσι τὸ Ἀµερικανικὸ Σχέδιο γιὰ κατάργηση τῆς Θρησκείας καὶ Παγκοσµιοποίηση.
Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐπιδιώκεται ἀπροκάλυπτα ἡ θεσµικὴ ὑποβάθµιση τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἡ µετατροπή της σὲ «θρησκευτικὴ κοινότητα», σὲ φιλανθρωπικὸ ὀργανισµὸ γιὰ τὴν περίθαλψη τῶν ἐµπερίστατων, τὴν ἴδια στιγµὴ ποὺ ἕνας ὀργανισµὸς Ἀµερικανικῶν συµφερόντων χρηµατοδοτεῖ δηµοσίως τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγµατος!
Θὰ πρέπει νὰ µᾶς ξεκαθαρίσει ὁ κ. Τσίπρας: Αὐτὴ τὴν «πραγµατικὰ ἐλεύθερη», «νέα» Ἑλλάδα ὀνειρεύεται καὶ εὐαγγελίζεται; Μία Ἑλλάδα ποῦ θὰ ἀρνηθεῖ τὴ Θρησκεία της, τὴν Ἱστορία της, τὴν ἴδια τὴν Ταυτότητά της, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν Ἀµερικανικὸ στόχο τῆς παγκοσµιοποίησης;
Ἀπὸ µόνο τὸ γεγονὸς ὅτι εἰσηγεῖται τὴ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ Κράτους δὲν µποροῦµε νὰ τοῦ προσάψουµε, ὅτι δολίως ὑπηρετεῖ ἀµερικανικὰ συµφέροντα. Ὁ ἴδιος δήλωσε, ὅτι σκοπὸς τῆς Συνταγµατικῆς Ἀναθεώρησης εἶναι ἡ συµβολὴ τοῦ ἀναθεωρηµένου Συντάγµατος στὴν πολιτικὴ καὶ παραγωγικὴ ἀνασυγρότηση τῆς Χώρας καὶ στὴν ἔξοδό της ἀπὸ τὴν οἰκονοµικὴ κρίση (ἡ ὁποία φυσικὰ ἔχει ἐπιδεινωθεῖ µὲ τὸ «τρίτο Μνηµόνιο», ποὺ ὑπέγραψε ὁ ἴδιος ὁ κ. Τσίπρας. Δηλαδὴ «νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σὲ ἀλείψω µέλι!»).
Ἐπίσης, στὸν πρόλογο τοῦ «καινοτόµου Συντάγµατος» ἀναφέρεται ὅτι στόχος του εἶναι νὰ «θέσει τέρµα στὰ κακῶς κείµενα καὶ νὰ διευκολύνει τὴν ἔξοδο τῆς Χώρας ἀπὸ τὴν κρίση καί, πιὸ µακροπρόθεσµα τὴν ἀνάκαµψή της».
Τὸ ζήτηµα ποὺ τίθεται εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἐξ ὁρισµοῦ τὸ Σύνταγµα εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόµος ἑνὸς Κράτους. Μὲ αὐτὸ καθορίζεται τὸ Πολίτευµα, ἀπονέµονται ἁρµοδιότητες στὰ κρατικὰ ὄργανα καὶ κατοχυρώνονται τὰ δικαιώµατα τῶν πολιτῶν. Τὸ σύνταγµα περιλαµβάνει ὅλους τους κανόνες ποὺ παραµένουν ἀναλλοίωτοι, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς πολιτικὲς καὶ οἰκονοµικὲς συνθῆκες. Τοὺς κανόνες ποὺ οὐσιαστικὰ δηµιουργοῦν τὸ Κοινωνικὸ Κράτος Δικαίου.
Ὁ Καταστατικὸς Χάρτης µίας Χώρας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐξυπηρετεῖ τὴν ὁποιαδήποτε σκοπιµότητα. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ µετατραπεῖ σὲ ἐργαλεῖο γιὰ τὴν παραγωγικὴ ἀνασυγκρότηση, τὴν προσέλκυση ἐπενδύσεων, τὴν οἰκονοµικὴ ἀποτελεσµατικότητα. Γιατί, ἂν αὐτὸ συµβαίνει, τότε µπορεῖ εὔκολα ὁ καθένας νὰ ἐκµεταλλευτεῖ τὴν ἐν λόγῳ Χώρα γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἰδιοτελῶν ἐπιδιώξεών του (π.χ. γιὰ τὴν προώθηση τῆς παγκοσµιοποίησης). Παύει στὴν οὐσία ἡ Χώρα νὰ εἶναι ἐλεύθερη.
Ἐπίσης, µία χώρα –ἢ καὶ ἕνας ἄνθρωπος– ποὺ παύει νὰ ἔχει Κεφαλή της τὸν Χριστὸ χάνει τὸν προσανατολισµό της, χάνει τὴν Ταυτότητά της, χάνει τὸ Πρόσωπό της. Καὶ ἄγεται καὶ φέρεται ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε. Παύει νὰ εἶναι ἐλεύθερη. Αὐτὸ τὸ ἤξεραν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, γι’ αὐτὸ καὶ πολεµοῦσαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδας τὴν Ἐλευθερία». Γιὰ αὐτὸ τὸ Σύνταγµα τῆς Ἐπιδαύρου» τοῦ 1822 ἐπιγράφεται: «ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ».
Ἑποµένως, γιὰ νὰ γίνει ἡ Ἑλλάδα «ἡ Χώρα τῆς Ἐλευθερίας» (γιὰ νὰ χρησιµοποιήσω µία ἔκφραση τοῦ ἴδιου τοῦ κ. Τσίπρα) δὲν χρειάζεται συνταγµατικὴ ἀναθεώρηση. Οὔτε οἰκονοµικὴ ἀνάπτυξη. Χρειάζεται νὰ ζεῖ ἡ Ἑλλάδα (οὐσιαστικά, ὄχι µόνο στὰ λόγια, ὄχι µόνο γιὰ ἱστορικοὺς λόγους), «Εἰς τὸ ὄνοµα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁµοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος»!
Ἀγγελικὴ Εὐθ. Ζώη
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 168-169