Πολιτικοί... υπάλληλοι
Του Δημήτρη Καζάκη,
Οικονομολόγου - Αναλυτή
Aν νομίζετε ότι η κρίση της ευρωζώνης βαθαίνει, τότε δεν ακούτε προσεκτικά την επίσημη ρητορική. Αν αναρωτιέστε πώς γίνεται να ξεπεραστεί μια τόσο παρατεταμένη και βαθιά κρίση με έκτακτα μέτρα σαν την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ή τις πολιτικές λιτότητας που στραγγαλίζουν τις οικονομίες και τα νοικοκυριά, τότε κάνετε το μοιραίο λάθος να θεωρείτε ότι η επίσημη οικονομική και πολιτική προβληματική διακατέχεται από την κοινή λογική.
Δεν υπάρχει ίχνος όχι κοινής, αλλά ούτε καν τυπικής λογικής στον τρόπο που σκέφτονται και δρουν οι κυρίαρχοι κύκλοι. Υπάρχει μόνο το συμφέρον των αγορών, των τραπεζών και των άλλων χρηματοπιστωτικών κυκλωμάτων.
Δείτε τι έγινε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες όπου οι χρηματαγορές φλέρταραν με το κραχ. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα χάθηκε γύρω στο 12% της κεφαλαιοποίησης από τα μεγάλα χρηματιστήρια, το οποίο ισοδυναμεί με πάνω από το 10% του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Τα κεφάλαια αυτά προτίμησαν να καταφύγουν σε «ασφαλείς» τοποθετήσεις, όπως είναι ο χρυσός, τα περιφερειακά νομίσματα, αλλά και τα παράγωγα ασφαλείας.
Με δεδομένο ότι οι παγκόσμιες επενδύσεις στην παραγωγή και το εμπόριο συνίστανται σε ποσοστό άνω του 90% από εξαγορές και συγχωνεύσεις επιχειρήσεων που προωθούνται μέσω χρηματιστηρίου, τότε η μείωση αυτής της κεφαλαιοποίησης θα επιβραδύνει ακόμη περισσότερο την επέκταση της αποκαλούμενης πραγματικής οικονομίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, οι δείκτες της παραγωγής και του εμπορίου αρχίζουν να εμφανίζουν αρνητικά πρόσημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει παραπέρα εκτίναξη της ανεργίας και με δεδομένες τις πολιτικές λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη ανέχεια για τον εργαζόμενο πληθυσμό στην καρδιά των μητροπολιτικών κέντρων της παγκόσμιας οικονομίας. Και φανταστείτε ότι η αναταραχή στις χρηματαγορές δεν έχει κοπάσει ακόμη. Ούτε το ενδεχόμενο ενός νέου παγκόσμιου κραχ έχει αποσοβηθεί.
Κυρίαρχοι οι τραπεζίτες
Ποια ήταν η παρέμβαση των κυβερνήσεων και των κρατών σ’ αυτόν τον υποτροπιασμό της παγκόσμιας κρίσης; Καμιά απολύτως. Ο πλανητάρχης Ομπάμα παρενέβη με δηλώσεις που ταιριάζουν σε δεκατριάχρονο Αμερικανάκι, ενώ οι πανίσχυροι Σαρκοζί και Μέρκελ ήταν άφαντοι. Μόλις την περασμένη Τρίτη εδέησαν να αναδυθούν στην επιφάνεια. Ο Κάμερον της Βρετανίας διακόπευε κάπου στην Τοσκάνη κι αν δεν ήταν το κάψιμο του Λονδίνου από τους πληβείους των γκέτο της απόλυτης φτώχειας, εκεί θα βρισκόταν ακόμη.
Αυτή η νέα υποτροπή της παγκόσμιας κρίσης μάς έφερε μπροστά σε δυο επίσημα δεδομένα: Αφενός μας επιβεβαίωσε με τον πιο κατάφωρο τρόπο ότι οι πρωταγωνιστές στην παγκόσμια οικονομία δεν είναι τα κράτη, αλλά οι χρηματαγορές και οι βασικοί συντελεστές τους. Αφετέρου οι κεντρικοί τραπεζίτες, και μάλιστα οι δυο ισχυρότεροι, ο Μπερνάνκι της αμερικανικής Fed και ο Τρισέ της ΕΚΤ, αναδείχθηκαν σε κυρίαρχους πολιτειακούς και πολιτικούς παράγοντες. Αυτοί πήραν όλες τις αποφάσεις, αυτοί έκαναν όλες τις παρεμβάσεις, αυτοί προέβησαν σ’ όλες τις ουσιαστικές διακοινώσεις.
Το πολιτικό προσωπικό μόλις και μετά βίας ακολούθησε στα χνάρια και τις κατευθύνσεις που οι κεντρικοί τραπεζίτες χάραξαν.
Ορισμένοι μίλησαν για κρίση της πολιτικής. Άλλοι για ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι ότι το μεταλλαγμένο είδος των πολιτικών που έχει γεννήσει η παγκοσμιοποίηση των αγορών δεν κλωνοποιείται στη διακυβέρνηση κάθε κράτους για να σκέφτεται, αλλά για να ακολουθεί πιστά εντολές. Με το αζημίωτο βέβαια. Στο σημερινό σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν μπορούν να υπάρξουν αυτόφωτοι πολιτικοί, έστω και μέσα στα πλαίσια της κρατούσας κατάστασης. Ταιριάζουν μόνο απλοϊκοί από κάθε άποψη διαχειριστές της εξουσίας, χωρίς κανενός είδους συνείδηση, εκτός από ένα αδίστακτο πάθος για προσωπικό πλουτισμό και ανάδειξη στην πυραμίδα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».
Μια από τις πιο άθλιες παραλλαγές αυτού του μεταλλαγμένου είδους είναι οι εκπρόσωποι της επίσημης πολιτικής στην Ελλάδα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η χώρα μας έχει το θλιβερό ιστορικό προνόμιο να διαθέτει το πιο εθελόδουλο και ξεπουλημένο πολιτικό σύστημα. Όμως οι σημερινοί κρατούντες έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο τύπο γιάπη βλαχοδήμαρχου, ο οποίος δεν έχει ούτε καν την αίσθηση ότι βρίσκεται στην κυβέρνηση για κάποιον άλλο λόγο εκτός από το να υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και συμφωνίες.
Είδατε μήπως κανέναν από δαύτους να δηλώνουν έστω κάτι σοβαρό για τον υποτροπιασμό της κρίσης; Ούτε κατά προσέγγιση. Μάλιστα ο πρωθυπουργός της χώρας βρίσκεται σε διακοπές κάτω από ισχυρή, όπως μαθαίνουμε, φρούρηση. Προφανώς για να προστατευθεί από τις εκδηλώσεις αγάπης του λαού προς το πρόσωπό του. Ενώ ο αντ’ αυτού, ο πιο χαρακτηριστικός τύπος Ιζνογκούντ της κυβέρνησης, ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος, ασχολείται αποκλειστικά με το πώς θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας. Έστω κι αν χρειαστεί να την οδηγήσει στην καταστροφή μια ώρα αρχύτερα.
Να πού είναι το χρήμα!
Από τα φερέφωνα της επίσημης προπαγάνδας μάθαμε τα εξής καταπληκτικά: «“Φέρτε τα λεφτά στην Ελλάδα για επενδύσεις”. Η κυβέρνηση καλεί τους Έλληνες επιχειρηματίες να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ιταλών. Αντί να “επενδύουν” σε σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου και να γεμίζουν θυρίδες στην Ελβετία, τους ζητεί να στηρίξουν τη χειμαζόμενη από την ύφεση ελληνική οικονομία με παραγωγικές επενδύσεις. “Να έρθουν εδώ τα χρήματα” επαναλαμβάνει μονότονα ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος και καλεί σε κινητοποίηση “για λόγους συμμετοχής στην εθνική προσπάθεια” τους επιχειρηματίες, τον ναυτιλιακό κόσμο και τον απόδημο Ελληνισμό» («Το Βήμα», 14.8).
Αφού ο κ. Βενιζέλος και η κυβέρνηση ενδιαφέρονται τόσο πολύ για να γυρίσουν τα χρήματα που βγήκαν έξω, τότε γιατί δεν ξεκινά με τους προστάτες της; Γιατί δεν ξεκινά με τη φορολογία στην πηγή τους όλων των κεφαλαίων που φεύγουν ή έφυγαν στο εξωτερικό; Γιατί δεν επιβάλλει αυτή τη φορολογία με συντελεστές αντίστοιχους της φορολογίας υψηλών εισοδημάτων, με αναδρομική ισχύ; Και μην μασάτε το παραμύθι ότι η κυβέρνηση δεν γνωρίζει ποιοι βγάζουν αυτά τα κεφάλαια στο εξωτερικό. Τα κεφάλαια αυτά βγαίνουν επίσημα μέσω των τραπεζών. Κι επομένως είναι πολύ εύκολο να βρεθούν ονόματα και εταιρείες που ασκούνται σ’ αυτού του είδους το άθλημα.
Τη δεκαετία 2000-2009 βγήκαν επίσημα κεφάλαια από τη χώρα αξίας 252 δισ. ευρώ. Τι πλήρωσαν σε φόρους; Απολύτως τίποτε. Μόνο το 2010 και εν μέσω χρεοκοπίας, μνημονίων, φοροεπιδρομών και δραστικών περικοπών, βγήκαν άλλα 48 δισ. ευρώ επίσημα. Πόσο φορολογήθηκαν; Ούτε ευρώ. Στο πεντάμηνο Ιανουαρίου - Μαΐου 2011 βγήκαν επίσημα κεφάλαια της τάξης των 18,9 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 4,9 δισ. ευρώ βγήκαν με τη μορφή αμοιβών, μερισμάτων και κερδών στο εξωτερικό. Ενώ άλλα 13,9 δισ. ευρώ βγήκαν από τη χώρα έπειτα από ρευστοποίηση τίτλων του ελληνικού Δημοσίου (ομόλογα και έντοκα γραμμάτια) από ξένους επενδυτές. Δευτερευόντως ντόπιοι επενδυτές αύξησαν τις τοποθετήσεις τους σε παράγωγα του εξωτερικού κατά 614 εκατ. ευρώ. Μήπως πλήρωσαν τίποτε σε φόρους; Όχι βέβαια.
Ραγδαία πτώση
Όσο συνεχίζεται αυτή η αιμορραγία από την ελληνική οικονομία στον βωμό της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου και του ευρώ, η ύφεση, που έχει μπει σε τερματικό στάδιο, είναι αδύνατον να αναχαιτιστεί ακόμη κι αν μηδενιστεί το δημόσιο χρέος της χώρας. Ας δούμε τα πιο πρόσφατα δεδομένα της. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) σε σταθερές τιμές 2000, κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 παρουσίασε μείωση κατά 6,9% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2010. Το ύψος του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2000 κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 έχει υποχωρήσει πλέον στο επίπεδο του πρώτου τριμήνου του 2006! Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία έχει χάσει αισίως 6 χρόνια επέκτασης.
Για να αντιληφθούμε το βάθεμα της ύφεσης ακόμη και στον πιο πλασματικό απ’ όλους τους δείκτες της οικονομίας, αρκεί να πούμε ότι το
2010 η ετήσια μεταβολή ΑΕΠ ανά τρίμηνο σε σταθερές τιμές του 2000 ήταν -4,2%. Με βάση τα αποτελέσματα των δυο πρώτων τριμήνων του
2011 η ετήσια προβολή της πτώσης του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2000 είναι 7,5%! Να θυμίσουμε εδώ ότι η επίσημη πρόβλεψη για το ΑΕΠ του 2011 είναι -3,5%.
Σε τι οφείλεται αυτή η καταπόντιση του ΑΕΠ; Η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ διευκρινίζει: «Η μείωση στην εγχώρια ζήτηση (τελική καταναλωτική δαπάνη και ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου) συμβάλλει στη μείωση του ΑΕΠ, η οποία αντισταθμίζεται εν μέρει από τη βελτίωση που σημειώθηκε στο εμπορικό ισοζύγιο». Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τελική καταναλωτική δαπάνη συμβάλλει πάνω από 90% στο ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας.
Επίσης η τελική καταναλωτική δαπάνη απαρτίζεται από την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών, η οποία συμβάλλει κατά 73% στο ΑΕΠ της χώρας, καθώς και από την τελική κατανάλωση της κυβέρνησης, η οποία συμβάλλει κατά 18%. Ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου, που σημαίνει επενδύσεις στην οικονομία, συμβάλλει κατά 14% στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ οι εξαγωγές της χώρας συμβάλλουν κατά 21%.
Τα λέμε αυτά επειδή, από τη στιγμή που ακολουθείται μια πολιτική που οδηγεί αναγκαστικά στον περιορισμό της τελικής καταναλωτικής δαπάνης, δεν μπορεί παρά να συρρικνώνεται η οικονομία. Λόγω της ιδιαίτερα μεγάλης συμβολής της τελικής καταναλωτικής δαπάνης, ιδίως των νοικοκυριών, η συμπίεση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί παρά να οδηγεί διαρκώς σε μεγαλύτερη ύφεση.
Αυτή η τάση δεν μπορεί να αντιστραφεί με κανέναν τρόπο, παρά μόνο με δραματική αύξηση της κατανάλωσης του πληθυσμού κι άρα της αγοραστικής δύναμής του. Ιδίως από τη στιγμή που οι επενδύσεις (ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου) βρίσκονται σε επίπεδα χαμηλότερα του 2000! Η υποχώρηση των επενδύσεων (σε σταθερές τιμές 2000) έχει εκδηλωθεί στην ελληνική οικονομία ήδη από το τρίτο τρίμηνο του 2007 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα ακάθεκτη.
Το δεδομένο αυτό συνοδεύεται και από μια ραγδαία πτώση του βαθμού χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού στη βιομηχανία, που έτσι ή αλλιώς βρισκόταν σε χαμηλά επίπεδα ολόκληρη την τελευταία δεκαετία σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. Έτσι, από 77% το 2007, κατεβαίνει στο 75,9% το 2008, στο 70,5% το 2009, στο 68,5% το 2010 και στο 68,2% τα δυο πρώτα τρίμηνα του 2011. Όπως είναι φυσικό, η βιομηχανική παραγωγή υποχωρεί διαρκώς. Ο μέσος Δείκτης Βιομηχανικής Παραγωγής της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2010, παρουσίασε μείωση κατά 8,8%, έναντι μείωσης 5,5% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2010 προς το 2009.
Δείκτες κατάρρευσης της βιομηχανικής παραγωγής
Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι η μείωση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγωγής κατά 13,1% τον Ιούνιο 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουνίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δεικτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δηλαδή:
α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων - Λατομείων κατά 22,3%. Ειδικότερα, στη μείωση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: άντληση αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου και άλλων εξορυκτικών και λατομικών δραστηριοτήτων.
β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιητικών Βιομηχανιών κατά 12,2%. Ειδικότερα στη μείωση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: παραγώγων πετρελαίου και άνθρακα, μη μεταλλικών ορυκτών και μηχανοκίνητων οχημάτων, ρυμουλκούμενων, ημιρυμουλκούμενων.
γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρισμού κατά 15,7%.
δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κατά 4,6%.
Μέσες μεταβολές
Μια ανάλυση των μέσων μεταβολών, περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουνίου 2010, θα μας έδινε τα εξής: Η μείωση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγωγής κατά 8,8% της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δεικτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δηλαδή:
α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων - Λατομείων κατά 3,3%.
β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιητικών Βιομηχανιών κατά 9,5%.
γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρισμού κατά 9,0%.
δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κατά 4,6%.
Μείωση στην ενέργεια
Πρόκειται για ολοκληρωτική καταστροφή των τελευταίων παραγωγικών υποδομών της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μπορεί οι υψηλές θερμοκρασίες του Ιουλίου να οδήγησαν σε αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικού ρεύματος από όλες τις κατηγορίες καταναλωτών. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η αύξηση δεν ανέστρεψε τη συνολική εικόνα, καθώς για το επτάμηνο η ζήτηση παραμένει σε πτωτική τροχιά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η καθαρή ζήτηση ηλεκτρικού αυξήθηκε τον Ιούλιο κατά 1,93% έναντι του Ιουλίου 2010 και σε αυτό συνέβαλε το ότι οι βιομηχανικοί πελάτες αύξησαν τη ζήτηση κατά 11,32% και οι μικροί βιομηχανικοί, εμπορικοί και οικιακοί κατά 1,81%. Ωστόσο, σε επίπεδο επταμήνου, η καθαρή ζήτηση συνεχίζει να υστερεί κατά 2,6% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα.
Σημειώνεται ότι στο επτάμηνο η ζήτηση από τις εμπορικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά κατέγραψε πτώση της τάξεως του 2,45% σε σχέση με το 2010. Αντίθετα, η ζήτηση από τους μεγάλους βιομηχανικούς πελάτες εμφανίζεται αυξημένη κατά 7,94% στο επτάμηνο. Αυτό δεν οφείλεται, όπως είδαμε, στην αυξημένη βιομηχανική παραγωγή, αλλά στο νόμιμο λαθρεμπόριο ηλεκτρικής ενέργειας, στο οποίο ασκούνται ορισμένοι μεγαλοβιομήχανοι, οι οποίοι αγοράζουν φτηνά ηλεκτρικό ρεύμα από τη ΔΕΗ και το μεταπωλούν ως δικό τους πάλι πίσω στη ΔΕΗ σε υψηλότερη τιμή. Πρόκειται για την αποθέωση της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας».
Ποια... ανάκαμψη; Δεν προλαβαίνουν
Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τη συνεχιζόμενη κάθετη πτώση της οικοδομής, τότε το να μιλά κανείς για ανάκαμψη με κάποιον τρόπο της ελληνικής οικονομίας μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια πολιτικής, είναι μάλλον κακόγουστο ανέκδοτο. Τα περί «Σχεδίου Μάρσαλ» είναι μόνο για κατανάλωση ευκολόπιστων τηλεθεατών, ένα είδος που η σκληρή, πικρή εμπειρία της πραγματικότητας το κάνει όλο και πιο δυσεύρετο. Και μην ξεχνάμε ότι τις συνέπειες του μεσοπρόθεσμου δεν τις έχουμε γευτεί ακόμη. Ήδη η δημοσιονομική κατάσταση είναι τόσο χάλια, που η κυβέρνηση σκέφτεται να πάρει πρόσθετα μέτρα: «Δεν μπορώ να σας κάνω δήλωση ότι δεν θα ξαναεισηγηθώ να επιβληθούν νέα πρόσθετα μέτρα» είπε ο κ. Βενιζέλος μιλώντας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όπου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Μην ανησυχείτε όμως. Ίσως ο κ. Βενιζέλος να μην προλάβει να πάρει νέα μέτρα. Η επίσημη πτώχευση της χώρας είναι προ των πυλών και οι «Ευρωπαίοι εταίροι» τη θεωρούν αναπόφευκτη. Ιδίως τώρα που η παγκόσμια κρίση έχει υποτροπιάσει.
Εφημ. Το Ποντίκι 23.8.11
Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011
Κυριακή 21 Αυγούστου 2011
Πως ελληνικά σχέδια όπλων κατέληξαν στην Τουρκία
Υπόθεση "Σειρήνα":
20-08-2011 Τμήμα ειδήσεων defencennet.gr
Αυτή είναι η εκπληκτική ιστορία μιας 100% εγχώριας ανάπτυξης πρωτοποριακών κατευθυνόμενων όπλων (για την ακρίβεια συλλογών κατεύθυνσης βομβών ή βλημάτων αέρος-εδάφους) ανάλογων των αμερικανικών JDAM που ενώ θα κόστιζαν σε τελική φάση παραγωγής το ένα τρίτο αυτών που εισάγονται από το εξωτερικό, εν τούτοις τα σχέδια ποτέ δεν έλαβαν κάποια παραγγελία.
Η εταιρεία σταμάτησε την ανάπτυξη των συστημάτων, αφού δεν υπήρχε ενδιαφέρον από την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι πέτυχε κάποιες εξαγωγές στο εξωτερικό. Μερικά χρόνια μετά, τα συστήματα εμφανίστηκαν να παράγονται από την πολεμική βιομηχανία του ... Πακιστάν.
Πέρσι οι ελληνικές υπηρεσίες εντόπισαν τα πακιστανικά, πλέον συστήματα να περιλαμβάνονται στα υπό ανάπτυξη κατευθυνόμενα όπλα της ... τουρκικής Αεροπιορίας! Η υπόθεση ξεκινά το 2000.
Η ελληνική εταιρεία Ordtech, µε εργοστάσιο στην Τρίπολη, όχι µόνο κατασκεύαζε κέλυφος για βόµβες Mk-82/Mk-83 και κελύφη κανίστρων βοµβιδίων, αλλά είχε και µια πολύ εξυπνότερη και εύχρηστη (σε σχέση µε το JDAM) βόµβα δορυφορικής/αδρανειακής καθοδήγησης, τη Σειρήνα.
Ενώ, σύµφωνα µε την εταιρεία, η Σειρήνα-1 κατάφερε να εξαχθεί, στην Πολεµική Αεροπορία, προσφέρθηκε η έκδοση Σειρήνα-2, µε βελτιωµένα στοιχεία αδρανειακής ναυτιλίας και δέκτη δορυφορικής ναυτιλίας που µπορεί να χρησιµοποιεί και εναλλακτικά δορυφορικά δίκτυα (σε αντίθεση µε το αµερικανικό όπλο) που ούτε αυτή έγινε δεκτή.
Το συγκεκριµένο όπλο µπορούσε να βληθεί από οποιοδήποτε αεροσκάφος της ΠΑ, αφού χρησιµοποιείται και ως δορυφορικός/αδρανειακός αισθητήρας, µπορεί να αποθηκεύσει δεδοµένα τεσσάρων στόχων και αναπτύσσει προηγµένους αλγόριθµους αυτόµατης επιλογής ενός εξ αυτών, χωρίς την επέµβαση του χειριστή.
Μια βελτιωµένη έκδοση, που είχε επίσης προταθεί, το Σειρήνα-3 θα είχε προωστικό σύστηµα πολύ µεγαλύτερης εµβέλειας, ξεπερνώντας την –τότε υπό ανάπτυξη– έκδοση ER (Extended Range) του JDAM, ενώ νέες σχεδιαστικές προσεγγίσεις θα προσέδιδαν µεγάλη ακρίβεια στο όπλο, υπό αδρανειακή µόνο καθοδήγηση.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η Ordech είχε αναπτύξει επίσης δυνατότητα παραγωγής βοµβών ναπάλµ, βολιδοφόρων βοµβών που έχουν δραµατικά αποτελέσµατα κατά προσωπικού, βοµβών ειδικού εκρηκτικού κατά «µαλακών» στόχων, βοµβών µε αισθητήρα αντι-ραντάρ και βοµβών εκποµπής ηλεκτροµαγνητικού παλµού, για τύφλωση ηλεκτρονικών συστηµάτων (µικρογραφία της παραγωγής ΗΜ παλµού πυρηνικής έκρηξης), αλλά και υλικού χωρίς τους περιορισµούς (π.χ. αυτοαπενεργοποιούµενος πυροσωλήνας, προβλήµατα διασποράς) των βοµβιδοφόρων βληµάτων.
Όλες αυτές οι εκδόσεις µπορούσαν να χρησιµοποιηθούν ως πυρήνες των υποσυλλογών «Σειρήνα», αλλά και των άλλων υποσυλλογών καθοδήγησης (µε καταύγαση λέιζερ ή µε αισθητήρα αντιραντάρ) που είχε προτείνει η εταιρεία.
Τα παραπάνω, κατέληξαν, άγνωστο πως, στο Πακιστάν και απ'ότι φαίνεται στην Τουρκία. Ελλάδα: Μια χώρα με ταλέντο στον αυτοχειριασμό...
20-08-2011 Τμήμα ειδήσεων defencennet.gr
Αυτή είναι η εκπληκτική ιστορία μιας 100% εγχώριας ανάπτυξης πρωτοποριακών κατευθυνόμενων όπλων (για την ακρίβεια συλλογών κατεύθυνσης βομβών ή βλημάτων αέρος-εδάφους) ανάλογων των αμερικανικών JDAM που ενώ θα κόστιζαν σε τελική φάση παραγωγής το ένα τρίτο αυτών που εισάγονται από το εξωτερικό, εν τούτοις τα σχέδια ποτέ δεν έλαβαν κάποια παραγγελία.
Η εταιρεία σταμάτησε την ανάπτυξη των συστημάτων, αφού δεν υπήρχε ενδιαφέρον από την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι πέτυχε κάποιες εξαγωγές στο εξωτερικό. Μερικά χρόνια μετά, τα συστήματα εμφανίστηκαν να παράγονται από την πολεμική βιομηχανία του ... Πακιστάν.
Πέρσι οι ελληνικές υπηρεσίες εντόπισαν τα πακιστανικά, πλέον συστήματα να περιλαμβάνονται στα υπό ανάπτυξη κατευθυνόμενα όπλα της ... τουρκικής Αεροπιορίας! Η υπόθεση ξεκινά το 2000.
Η ελληνική εταιρεία Ordtech, µε εργοστάσιο στην Τρίπολη, όχι µόνο κατασκεύαζε κέλυφος για βόµβες Mk-82/Mk-83 και κελύφη κανίστρων βοµβιδίων, αλλά είχε και µια πολύ εξυπνότερη και εύχρηστη (σε σχέση µε το JDAM) βόµβα δορυφορικής/αδρανειακής καθοδήγησης, τη Σειρήνα.
Ενώ, σύµφωνα µε την εταιρεία, η Σειρήνα-1 κατάφερε να εξαχθεί, στην Πολεµική Αεροπορία, προσφέρθηκε η έκδοση Σειρήνα-2, µε βελτιωµένα στοιχεία αδρανειακής ναυτιλίας και δέκτη δορυφορικής ναυτιλίας που µπορεί να χρησιµοποιεί και εναλλακτικά δορυφορικά δίκτυα (σε αντίθεση µε το αµερικανικό όπλο) που ούτε αυτή έγινε δεκτή.
Το συγκεκριµένο όπλο µπορούσε να βληθεί από οποιοδήποτε αεροσκάφος της ΠΑ, αφού χρησιµοποιείται και ως δορυφορικός/αδρανειακός αισθητήρας, µπορεί να αποθηκεύσει δεδοµένα τεσσάρων στόχων και αναπτύσσει προηγµένους αλγόριθµους αυτόµατης επιλογής ενός εξ αυτών, χωρίς την επέµβαση του χειριστή.
Μια βελτιωµένη έκδοση, που είχε επίσης προταθεί, το Σειρήνα-3 θα είχε προωστικό σύστηµα πολύ µεγαλύτερης εµβέλειας, ξεπερνώντας την –τότε υπό ανάπτυξη– έκδοση ER (Extended Range) του JDAM, ενώ νέες σχεδιαστικές προσεγγίσεις θα προσέδιδαν µεγάλη ακρίβεια στο όπλο, υπό αδρανειακή µόνο καθοδήγηση.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η Ordech είχε αναπτύξει επίσης δυνατότητα παραγωγής βοµβών ναπάλµ, βολιδοφόρων βοµβών που έχουν δραµατικά αποτελέσµατα κατά προσωπικού, βοµβών ειδικού εκρηκτικού κατά «µαλακών» στόχων, βοµβών µε αισθητήρα αντι-ραντάρ και βοµβών εκποµπής ηλεκτροµαγνητικού παλµού, για τύφλωση ηλεκτρονικών συστηµάτων (µικρογραφία της παραγωγής ΗΜ παλµού πυρηνικής έκρηξης), αλλά και υλικού χωρίς τους περιορισµούς (π.χ. αυτοαπενεργοποιούµενος πυροσωλήνας, προβλήµατα διασποράς) των βοµβιδοφόρων βληµάτων.
Όλες αυτές οι εκδόσεις µπορούσαν να χρησιµοποιηθούν ως πυρήνες των υποσυλλογών «Σειρήνα», αλλά και των άλλων υποσυλλογών καθοδήγησης (µε καταύγαση λέιζερ ή µε αισθητήρα αντιραντάρ) που είχε προτείνει η εταιρεία.
Τα παραπάνω, κατέληξαν, άγνωστο πως, στο Πακιστάν και απ'ότι φαίνεται στην Τουρκία. Ελλάδα: Μια χώρα με ταλέντο στον αυτοχειριασμό...
Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Kevin Rudd ειπε τα αυτοννόητα στους Μουσουλμάνους μετανάστες της χώρας του
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Kevin Rudd πρότεινε στους Μουσουλμάνους που θέλουν να ζουν κάτω από τον Ισλαμικό νόμο της Σαρία, να φύγουν από τη χώρα. Η κυβέρνηση της Αυστραλίας θέλει να αποτρέψει τυχόν τρομοκρατικές ενέργειες, βάζοντας στο στόχαστρο τους φανατικούς.
Ο Rudd εξαγρίωσε μερικούς Αυστραλούς Μουσουλμάνους, λέγοντας ότι υποστηρίζει το να επιτηρούνται τα τζαμιά της χώρας από υπηρεσίες πληροφοριών.
Τα λόγια του ήταν :
"Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία.
Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!
Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου γιά να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.
Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε γιά τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μιά άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε!
Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε. Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!"
4/02/2009
Ο Rudd εξαγρίωσε μερικούς Αυστραλούς Μουσουλμάνους, λέγοντας ότι υποστηρίζει το να επιτηρούνται τα τζαμιά της χώρας από υπηρεσίες πληροφοριών.
Τα λόγια του ήταν :
"Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία.
Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!
Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου γιά να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.
Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε γιά τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μιά άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε!
Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε. Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!"
4/02/2009
Ενα θαύμα στο Νοσ. "Ευαγγελισμός"
Νοσοκομείο Ευαγγελισμός - Ένα θαύμα που συγκλονίζει - Ένα αδιάψευστο γεγονός
Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο κ. Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στη Λάρνακα του Οσίου Ρώσου.
Φορούσε πιζάμες και ένα ταξί τον περίμενε στην Βορεινή πύλη της Εκκλησίας. Όταν τελείωσε τη μυστική του συνομιλία με τον Όσιο, ξεκίνησε με αργά βήματα, σέρνοντας τις παντόφλες στο δάπεδο και προχωρούσε προς
την έξοδο.
Τον σταμάτησε ένας ιερέας της μονής και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά και ήρθε στην εκκλησία με πιζάμες και αν επιθυμούσε να του έδινε δωμάτιο στον ξενώνα να αναπαυθεί για λίγο αν το είχε ανάγκη.
- Όχι πάτερ, απάντησε και συνέχισε, με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος, αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Σήμερα το πρωί στον «Ευαγγελισμό», στο Νοσοκομείο, ήρθε η γυναίκα μου να με δει.
Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.
Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο.
Σήμερα, λοιπόν, το πρωί η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος.
Βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών. Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός.
Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις.
- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου.
Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω...
- Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.
Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της.
Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ.
Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει άπ' τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ...
Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό.
Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είσαι, μη ζητάς, να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά -σπάνια βέβαια- το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας "Άγιος!
Και σαν χριστιανός και σαν επιστήμονας ό,τι είπα το πιστεύω. Πάνω από την επιστήμη μας είναι η παντοδυναμία του Θεού και των Αγίων του.
Αυτά μας είπε, Πάτερ. Αυτά ... Δώστε μας και σεις την ευλογία σας.
Αυτά είπε, αυτά είδαμε από τον ευλογημένο αυτό άνθρωπο που με τα κλάματα του (οι άνδρες για να κλάψουν πρέπει κάτι το πολύ σοβαρό να συμβαίνει) έλεγε στον Άγιο εκείνο το «ευχαριστώ» που είναι πρόθυμοι να το πουν όσοι άρρωστοι στα Νοσοκομεία, στα παντός είδους Νοσηλευτικά Ιδρύματα και Άσυλα ανιάτων περιμένουν κάποιον Άγγελο, κάποιον Άγιο, τον Ίδιο τον Κύριο να ταράξει τα νερά για να μπουν σ' αυτό το μυστήριο που λέγεται θαυματουργική θεραπεία, που όντως γίνεται κατά καιρούς σε ασθενείς που ο Θεός επιλέγει με τα δικά του κριτήρια, σχεδόν άγνωστα σε μάς.
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ λαθρομετανάστες οι οποίοι βρίσκονται σε μία ξένη χώρα παρά την θέληση της ίδιας της χώρας και των πολιτών της ?
100.000 μουσουλμάνοι για προσευχή στο ΟΑΚΑ! - Τζαμί το Μαρούσι...
18-08-2011 defencenet
Η μεγαλύτερη θρησκευτική σύναξη μουσουλμάνων της Ευρώπης - πρακτικά η μετατροπή μιας ολόκληρης ιστορικής περιοχής του λεκανοπεδίου της Αττικής, του Αμαρουσίου, σε ένα τεράστιο τζαμί - αναμένεται να γίνει πράξη τις επόμενες ημέρες με αφορμή την τέλεση της εορτής της λύσης της νηστείας του Ραμαζανίου, καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε την παραχώρηση του … ΟΑΚΑ (!) για να προσευχηθούν οι χιλιάδες λαθρομετανάστες ή και νόμιμοι μετανάστες.
Το ΟΑΚΑ και οι περιβάλλοντες χώροι υπολογίζεται ότι μπορούν να δεχθούν πάνω από 100.000 μουσουλμάνους με συνακόλουθα τα προβλήματα ασφάλειας στην περιοχή που είναι παντελώς ανέτοιμη να δεχθεί μια τέτοια εκδήλωση. Όλα αυτά σε ένα δήμο 60.000 ανθρώπων, συνολικά.
Στο ερώτημα «Και που θα προσευχηθούν οι μουσουλμάνοι;» η απάντηση δεν είναι εύκολη, ίσως γιατί το ερώτημα δεν έπρεπε καν να υπάρχει: Πρόκειται στην συντριπτική τους πλειοψηφία για λαθρομετανάστες ή για πρώην λαθρομετανάστες οι οποίοι βρίσκονται σε μία ξένη χώρα παρά την θέληση της ίδιας της χώρας και των πολιτών της, οπότε το τελευταίο πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί την ελληνική κυβέρνηση είναι το που θα προσευχηθούν οι παράνομοι διαβιούντες μουσουλμάνοι στην Ελλάδα, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι έτσι και κατά ένα περίεργο τρόπο έχουν βάλει ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα το θέμα.
Εδώ έφτασαν στο σημείο να πάρουν από το Πολεμικό Ναυτικό μια ολόκληρη έκταση στο Βοτανικό και να την μετατρέψουν σε … τζαμί για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους.
Μέχρι στιγμής οι μουσουλμάνοι έχουν δημιουργήσει δικούς τους χώρους λατρείας στο κέντρο της Αθήνας, αλλά εδώ και δύο χρόνια, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 που αποδείχθηκε ότι «Ο βασιλιάς – το ελληνικό κράτος – είναι γυμνός» προβαίνουν σε συνεχή επίδειξη δύναμης με αυθαίρετες καταλήψεις της πλατείας Κοτζιά, ακόμα και των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου.
Και μετά απ’όλα αυτά η κυβέρνηση είχε την φαεινή ιδέα να μετατρέψει σε Μέκκα το Μαρούσι, μια Ολυμπιακή Πόλη που έχει συνδεθεί με ιστορικές στιγμές στην ελληνική Ιστορία και μάλιστα σε ένα χώρο όπως το ΟΑΚΑ στο οποίο η ίδια η χώρα έζησε την κορυφαία στιγμής της πριν από μόλις επτά χρόνια κατά την τέλεση των Ολιμπιακών Αγώνων!
Ποιος θα μπορέσει να ελέγξει κάπου 100.000 μουσουλμάνους, αν κάτι πάει στραβά, αν υπάρξει κάποια οργανωμένη προβοκάτσια, αν, αν… αυτό δεν δείχνει να το έχει σκεφθεί κάποιος υπεύθυνος ασφαλείας.
Ο δήμαρχος της πόλης Γιώργος Πατούλης, έστειλε μεν μια επιστολή αγωνίας στις ηγεσίες των υπουργείων Παιδείας (Α.Διαμαντοπούλου) και Πολιτισμού (Π.Γερουλάνο) που έλαβαν αυτή την απόφαση, αλλά απάντηση δεν έχει πάρει και ούτε πρόκειται να πάρει εκτιμούμε γιατί απλώς δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Στην επιστολή ο Γιώργος Πατούλης τονίζει απλά τα αυτονόητα (που στη Ελλάδα είναι πλέον είδος εν ανεπαρκεία): «Στο όνομα του σεβασμού των θρησκευτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, δεν μπορεί να παραβλέπεται και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Ελλήνων Πολιτών και των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας του Αμαρουσίου» .
Σε δήλωσή του στο defencenet.gr που επικοινώνησε μαζί του, ο δήμαρχος Αμαρουσίου τονίζει ότι «Δεν είμαστε ούτε ισλαμοφοβικοί, ούτε έχουμε κάτι με τους μουσουλμάνους. Άλλωστε το Μαρούσι ως Ολυμπιακή Πόλη είναι φιλόξενη αι ανοικτή για όλους τους νόμιμα διαβιούντες στην Ελλάδα. Το είχαμε παραχωρήσει και πέρσι για κάπου 1000 μουσουλμάνους. Αλλά εδώ είναι κάτι το διαφορετικό. Όλη η Ευρώπη θα δει στις τηλεοράσεις της το μέρος όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο τζαμί. Χωρίς να υπάρχουν στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας. Δεν είναι δυνατόν να μην έχει αξιοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο η Ολυμπιακή περιουσία εδώ και επτά χρόνια και αντί να γίνει αξιοποίηση των τεράστιων πόρων που επένδυσε στο Ολυμπιακό Συγκρότημα ο ελληνικός λαός να διατίθεται για μετατροπή του σε τζαμί».
Σύμφωνα με πληροφορίες ο δήμος πρόκειται να απευθύνει επιστολή και στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Χρήστο Παπουτσή για το θέμα ζητώντας εγγυήσεις για την ασφάλεια της πόλης.
18-08-2011 defencenet
Η μεγαλύτερη θρησκευτική σύναξη μουσουλμάνων της Ευρώπης - πρακτικά η μετατροπή μιας ολόκληρης ιστορικής περιοχής του λεκανοπεδίου της Αττικής, του Αμαρουσίου, σε ένα τεράστιο τζαμί - αναμένεται να γίνει πράξη τις επόμενες ημέρες με αφορμή την τέλεση της εορτής της λύσης της νηστείας του Ραμαζανίου, καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε την παραχώρηση του … ΟΑΚΑ (!) για να προσευχηθούν οι χιλιάδες λαθρομετανάστες ή και νόμιμοι μετανάστες.
Το ΟΑΚΑ και οι περιβάλλοντες χώροι υπολογίζεται ότι μπορούν να δεχθούν πάνω από 100.000 μουσουλμάνους με συνακόλουθα τα προβλήματα ασφάλειας στην περιοχή που είναι παντελώς ανέτοιμη να δεχθεί μια τέτοια εκδήλωση. Όλα αυτά σε ένα δήμο 60.000 ανθρώπων, συνολικά.
Στο ερώτημα «Και που θα προσευχηθούν οι μουσουλμάνοι;» η απάντηση δεν είναι εύκολη, ίσως γιατί το ερώτημα δεν έπρεπε καν να υπάρχει: Πρόκειται στην συντριπτική τους πλειοψηφία για λαθρομετανάστες ή για πρώην λαθρομετανάστες οι οποίοι βρίσκονται σε μία ξένη χώρα παρά την θέληση της ίδιας της χώρας και των πολιτών της, οπότε το τελευταίο πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί την ελληνική κυβέρνηση είναι το που θα προσευχηθούν οι παράνομοι διαβιούντες μουσουλμάνοι στην Ελλάδα, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι έτσι και κατά ένα περίεργο τρόπο έχουν βάλει ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα το θέμα.
Εδώ έφτασαν στο σημείο να πάρουν από το Πολεμικό Ναυτικό μια ολόκληρη έκταση στο Βοτανικό και να την μετατρέψουν σε … τζαμί για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους.
Μέχρι στιγμής οι μουσουλμάνοι έχουν δημιουργήσει δικούς τους χώρους λατρείας στο κέντρο της Αθήνας, αλλά εδώ και δύο χρόνια, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 που αποδείχθηκε ότι «Ο βασιλιάς – το ελληνικό κράτος – είναι γυμνός» προβαίνουν σε συνεχή επίδειξη δύναμης με αυθαίρετες καταλήψεις της πλατείας Κοτζιά, ακόμα και των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου.
Και μετά απ’όλα αυτά η κυβέρνηση είχε την φαεινή ιδέα να μετατρέψει σε Μέκκα το Μαρούσι, μια Ολυμπιακή Πόλη που έχει συνδεθεί με ιστορικές στιγμές στην ελληνική Ιστορία και μάλιστα σε ένα χώρο όπως το ΟΑΚΑ στο οποίο η ίδια η χώρα έζησε την κορυφαία στιγμής της πριν από μόλις επτά χρόνια κατά την τέλεση των Ολιμπιακών Αγώνων!
Ποιος θα μπορέσει να ελέγξει κάπου 100.000 μουσουλμάνους, αν κάτι πάει στραβά, αν υπάρξει κάποια οργανωμένη προβοκάτσια, αν, αν… αυτό δεν δείχνει να το έχει σκεφθεί κάποιος υπεύθυνος ασφαλείας.
Ο δήμαρχος της πόλης Γιώργος Πατούλης, έστειλε μεν μια επιστολή αγωνίας στις ηγεσίες των υπουργείων Παιδείας (Α.Διαμαντοπούλου) και Πολιτισμού (Π.Γερουλάνο) που έλαβαν αυτή την απόφαση, αλλά απάντηση δεν έχει πάρει και ούτε πρόκειται να πάρει εκτιμούμε γιατί απλώς δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Στην επιστολή ο Γιώργος Πατούλης τονίζει απλά τα αυτονόητα (που στη Ελλάδα είναι πλέον είδος εν ανεπαρκεία): «Στο όνομα του σεβασμού των θρησκευτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, δεν μπορεί να παραβλέπεται και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Ελλήνων Πολιτών και των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας του Αμαρουσίου» .
Σε δήλωσή του στο defencenet.gr που επικοινώνησε μαζί του, ο δήμαρχος Αμαρουσίου τονίζει ότι «Δεν είμαστε ούτε ισλαμοφοβικοί, ούτε έχουμε κάτι με τους μουσουλμάνους. Άλλωστε το Μαρούσι ως Ολυμπιακή Πόλη είναι φιλόξενη αι ανοικτή για όλους τους νόμιμα διαβιούντες στην Ελλάδα. Το είχαμε παραχωρήσει και πέρσι για κάπου 1000 μουσουλμάνους. Αλλά εδώ είναι κάτι το διαφορετικό. Όλη η Ευρώπη θα δει στις τηλεοράσεις της το μέρος όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο τζαμί. Χωρίς να υπάρχουν στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας. Δεν είναι δυνατόν να μην έχει αξιοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο η Ολυμπιακή περιουσία εδώ και επτά χρόνια και αντί να γίνει αξιοποίηση των τεράστιων πόρων που επένδυσε στο Ολυμπιακό Συγκρότημα ο ελληνικός λαός να διατίθεται για μετατροπή του σε τζαμί».
Σύμφωνα με πληροφορίες ο δήμος πρόκειται να απευθύνει επιστολή και στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Χρήστο Παπουτσή για το θέμα ζητώντας εγγυήσεις για την ασφάλεια της πόλης.
Δευτέρα 15 Αυγούστου 2011
Ισλανδία το τόλμησε και πέτυχε
Ο "χρυσός αιώνας" του Περικλή αναβιώνει... ηλεκτρονικά στην Ισλανδία
15-08-2011
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Ισλανδοί πολίτες γράφουν... ιστορία, διαμορφώνοντας τον καταστατικό χάρτη της χώρας τους μέσω Facebook, Twitter, Youtube και μιας ειδικής ιστοσελίδας. Η άμεση Δημοκρατία του αθηναϊκού χρυσού αιώνα ξαναγεννιέται, πολύ μακριά από το λίκνο της, στην παγωμένη Ισλανδία, όπου μετά το πολιτικό-οικονομικό σοκ του 2008, οι πολίτες συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του νέου Συντάγματος της χώρας.
Αφού έσυραν τον πρώην πρωθυπουργό Γκέιρ Χάαρντε στα δικαστήρια με την κατηγορία της βαριάς αμέλειας στην τραπεζική κρίση και αρνήθηκαν να αποζημιώσουν τις αγγλικές και ολλανδικές τράπεζες για την επενδυτική φούσκα Icesave, οι 320.000 Ισλανδοί συμμετέχουν στη σύνταξη του νέου Συντάγματος για μεγαλύτερη διαφάνεια και ανάληψη ευθύνης από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες.
Η οικονομική κρίση που οδήγησε την Ισλανδία στην κατάρρευση είχε ως συνέπεια ο "λαός των ψαράδων" να αφυπνιστεί και να επαναστατήσει, όχι όμως βγαίνοντας στους δρόμους, αλλά παίρνοντας το μέλλον του στα χέρια του.
Το ισχύον Σύνταγμα της χώρας έχει αλλάξει επτά φορές μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας από τη Δανία το 1944, ωστόσο οι βασικές του αρχές δεν έχουν αλλάξει από το 1874. Εδώ και δύο χρόνια είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την αναθεώρησή του, ενώ η δημόσια διαβούλευση ξεκίνησε στις 6 Απριλίου, όταν ανέλαβε επισήμως τα καθήκοντά του το Συνταγματικό Συμβούλιο, μια 25μελής ομάδα πολιτών που εξελέγησαν από τον λαό και διορίστηκαν από τη Βουλή να μελετήσουν και να παρουσιάσουν το νέο νομοθέτημα.
Η ομάδα αυτή δεχόταν καθημερινά μέχρι τις 29 Ιουλίου τα σχόλια και τις προτάσεις των συμπατριωτών τους μέσω ίντερνετ, που έφτασαν τις 3.500 καθημερινά. Το τελικό κείμενο παραδόθηκε στο Κοινοβούλιο και θα υποβληθεί σε δημοψήφισμα πριν επικυρωθεί.
Τα 9 κεφάλαια και 114 άρθρα που απαρτίζουν το νέο Σύνταγμα διέπονται από μια έντονη διάθεση για μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή, διαφάνεια και ανάληψη ευθύνης από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες.
Στο κείμενο, το οποίο θα είναι το πιο πρωτοποριακό νομικό κείμενο που έχει υιοθετήσει ποτέ ευρωπαϊκή χώρα, ρυθμίζονται με μεγάλη λεπτομέρεια οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπου εισάγονται καινούργια στοιχεία, όπως λόγου χάρη το γεγονός πως μια πρόταση μομφής εναντίον πρωθυπουργού (οι πρωθυπουργοί εκλέγονται από το Κοινοβούλιο) θα πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από εισήγηση για το πρόσωπο που θα τον αντικαταστήσει.
Αναφέρεται ακόμη ότι ουδείς υπουργός δύναται να παραμείνει στο ίδιο αξίωμα για περισσότερα από 8 χρόνια, ενώ όποιος γίνεται μέλος της κυβέρνησης θα πρέπει αυτομάτως να εγκαταλείπει τη βουλευτική του ιδιότητα.
Ο καινοτόμος χαρακτήρας και η παντελής έλλειψη των συμβατικών αγκυλώσεων που έχουν τα κλασικά ευρωπαϊκά συνταγματικά κείμενα είναι εμφανή ήδη από την εισαγωγή:
"Εμείς, που κατοικούμε στην Ισλανδία, θέλουμε να δημιουργήσουμε μια δίκαιη κοινωνία, όπου όλοι είναι ίσοι. Η διαφορετική καταγωγή μας, μας κάνει πιο πλούσιους ως σύνολο και μαζί έχουμε την ευθύνη για την κληρονομιά στις επόμενες γενιές, τη γη και την ιστορία, τη φύση, τη γλώσσα και τον πολιτισμό".
15-08-2011
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Ισλανδοί πολίτες γράφουν... ιστορία, διαμορφώνοντας τον καταστατικό χάρτη της χώρας τους μέσω Facebook, Twitter, Youtube και μιας ειδικής ιστοσελίδας. Η άμεση Δημοκρατία του αθηναϊκού χρυσού αιώνα ξαναγεννιέται, πολύ μακριά από το λίκνο της, στην παγωμένη Ισλανδία, όπου μετά το πολιτικό-οικονομικό σοκ του 2008, οι πολίτες συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του νέου Συντάγματος της χώρας.
Αφού έσυραν τον πρώην πρωθυπουργό Γκέιρ Χάαρντε στα δικαστήρια με την κατηγορία της βαριάς αμέλειας στην τραπεζική κρίση και αρνήθηκαν να αποζημιώσουν τις αγγλικές και ολλανδικές τράπεζες για την επενδυτική φούσκα Icesave, οι 320.000 Ισλανδοί συμμετέχουν στη σύνταξη του νέου Συντάγματος για μεγαλύτερη διαφάνεια και ανάληψη ευθύνης από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες.
Η οικονομική κρίση που οδήγησε την Ισλανδία στην κατάρρευση είχε ως συνέπεια ο "λαός των ψαράδων" να αφυπνιστεί και να επαναστατήσει, όχι όμως βγαίνοντας στους δρόμους, αλλά παίρνοντας το μέλλον του στα χέρια του.
Το ισχύον Σύνταγμα της χώρας έχει αλλάξει επτά φορές μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας από τη Δανία το 1944, ωστόσο οι βασικές του αρχές δεν έχουν αλλάξει από το 1874. Εδώ και δύο χρόνια είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την αναθεώρησή του, ενώ η δημόσια διαβούλευση ξεκίνησε στις 6 Απριλίου, όταν ανέλαβε επισήμως τα καθήκοντά του το Συνταγματικό Συμβούλιο, μια 25μελής ομάδα πολιτών που εξελέγησαν από τον λαό και διορίστηκαν από τη Βουλή να μελετήσουν και να παρουσιάσουν το νέο νομοθέτημα.
Η ομάδα αυτή δεχόταν καθημερινά μέχρι τις 29 Ιουλίου τα σχόλια και τις προτάσεις των συμπατριωτών τους μέσω ίντερνετ, που έφτασαν τις 3.500 καθημερινά. Το τελικό κείμενο παραδόθηκε στο Κοινοβούλιο και θα υποβληθεί σε δημοψήφισμα πριν επικυρωθεί.
Τα 9 κεφάλαια και 114 άρθρα που απαρτίζουν το νέο Σύνταγμα διέπονται από μια έντονη διάθεση για μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή, διαφάνεια και ανάληψη ευθύνης από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες.
Στο κείμενο, το οποίο θα είναι το πιο πρωτοποριακό νομικό κείμενο που έχει υιοθετήσει ποτέ ευρωπαϊκή χώρα, ρυθμίζονται με μεγάλη λεπτομέρεια οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπου εισάγονται καινούργια στοιχεία, όπως λόγου χάρη το γεγονός πως μια πρόταση μομφής εναντίον πρωθυπουργού (οι πρωθυπουργοί εκλέγονται από το Κοινοβούλιο) θα πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από εισήγηση για το πρόσωπο που θα τον αντικαταστήσει.
Αναφέρεται ακόμη ότι ουδείς υπουργός δύναται να παραμείνει στο ίδιο αξίωμα για περισσότερα από 8 χρόνια, ενώ όποιος γίνεται μέλος της κυβέρνησης θα πρέπει αυτομάτως να εγκαταλείπει τη βουλευτική του ιδιότητα.
Ο καινοτόμος χαρακτήρας και η παντελής έλλειψη των συμβατικών αγκυλώσεων που έχουν τα κλασικά ευρωπαϊκά συνταγματικά κείμενα είναι εμφανή ήδη από την εισαγωγή:
"Εμείς, που κατοικούμε στην Ισλανδία, θέλουμε να δημιουργήσουμε μια δίκαιη κοινωνία, όπου όλοι είναι ίσοι. Η διαφορετική καταγωγή μας, μας κάνει πιο πλούσιους ως σύνολο και μαζί έχουμε την ευθύνη για την κληρονομιά στις επόμενες γενιές, τη γη και την ιστορία, τη φύση, τη γλώσσα και τον πολιτισμό".
Κυριακή 14 Αυγούστου 2011
Η θλίψη της απώλειας του χρήμματος
Θύελλες ορμονών στη Wall Street
Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ (Ελευθεροτυπία 14.8.11)
Αν σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας η κοινωνική επιτυχία και η προσωπική ευτυχία ταυτίζονται άκριτα με την κατοχή και τη διαχείριση χρήματος, σε περιόδους βαθιάς οικονομικής κρίσης αυτές οι βολικές κοινωνικές «αξίες» ανατρέπονται και αισθανόμαστε πολύ πιο επιτακτική την ανάγκη να διαφωτίσουμε τις ψυχοσωματικές συνέπειες που έχει η απώλεια χρήματος.
Συνεπώς, πέρα από τις όποιες έγκυρες οικονομικές ή κοινωνιολογικές αναλύσεις, θα έπρεπε ίσως να διερευνηθούν και οι λιγότερο προφανείς νευροβιολογικές προϋποθέσεις και οι ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες που σχετίζονται με την τυφλή και ανάλγητη εφαρμογή της αρχής τού «κέρδους για το κέρδος». Της κυρίαρχης κοινωνικής επιταγής που, μολονότι αποδεδειγμένα ανορθολογική και καταστροφική, εξακολουθεί να επιτάσσει την άπληστη όσο και ατελέσφορη συσσώρευση χρήματος.
Και όπως θα δούμε, τα χρηματιστήρια, οι σύγχρονοι «ναοί» του χρήματος, αποτελούν το ιδανικό πεδίο έρευνας για τέτοιες «νευρο-οικονομικές» αναλύσεις, ενώ οι χρηματιστές που εργάζονται σε αυτά αποδείχτηκαν τα καλύτερα πειραματόζωα.
Βιοψυχολογία της απληστίας
Σε περιόδους κρίσης των αγορών, όταν οι χρηματιστηριακοί δείκτες καταρρέουν και οι απελπισμένοι επενδυτές πηδάνε απ' τα παράθυρα, οι πιο έμπειροι και επιτήδειοι χρηματιστές, διαβλέποντας το πρόσκαιρο της οικονομικής ύφεσης, στοιχηματίζουν στην κατάρρευση κάποιων τίτλων.
Οσο για την πλειονότητα των ανυποψίαστων και πανικόβλητων επενδυτών, αυτοί αντιδρούν ακριβώς όπως οι πίθηκοι σε ένα περίφημο πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ των ΗΠΑ. Οταν υποχρεώθηκαν να ανταλλάξουν με μπανάνες τα αλουμινένια ψευτονομίσματα που τους είχαν χαρίσει οι ερευνητές, τα συμπαθητικά πρωτεύοντα επέδειξαν μια τυπικά ανθρώπινη ενόχληση και δυσαρέσκεια για την απώλεια των «πολύτιμων» νομισμάτων τους.
Διάφορες μελέτες είχαν ήδη αποκαλύψει ότι, για το μέσο άνθρωπο, η έντονη δυσαρέσκεια για την απώλεια π.χ. 100 ευρώ αντισταθμίζεται μόνο από το κέρδος τουλάχιστον 250 ευρώ. Τώρα όμως διαπίστωσαν απρόσμενα ότι αυτή η σταθερή αναλογία 2,5 (καθαρό κέρδος) προς 1 (καθαρή απώλεια) ισχύει επίσης και για τους πιθήκους.
Γεγονός που υποδεικνύει σαφώς ότι αυτή η άπληστη κτητική προδιάθεση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εξωγενείς κοινωνικούς ή οικονομικούς παράγοντες, αλλά έχει βαθύτατες νευροβιολογικές ρίζες που διαμορφώθηκαν κατά την εξελικτική μας προϊστορία.
Αν όμως πρόκειται για μια κοινή με τα άλλα πρωτεύοντα συμπεριφορά των ανθρώπων, τότε διαψεύδεται (και επιστημονικά) ένα από τα θεμελιώδη ιδεολογήματα της νεοτερικής οικονομικής σκέψης και του νεοφιλελευθερισμού. Αναφερόμαστε στον εξωραϊστικό μύθο του αμιγώς ορθολογικού «οικονομικού ανθρώπου», του περιβόητου Homo oeconomicus, ο οποίος υποτίθεται ότι, ύστερα από ψυχρή και χωρίς συναισθήματα ανάλυση της κατάστασης, δρα πάντοτε επιλέγοντας τη βέλτιστη λύση. Με άλλα λόγια, οι επιλογές του, μολονότι εξυπηρετούν το ιδιωτικό του συμφέρον, αποδεικνύονται τελικά ορθολογικές.
Το ότι πρόκειται για ένα αυθαίρετο κοινωνικό ιδεολόγημα επιβεβαιώνεται εμπειρικά από την εμφανή ανορθολογικότητα της χρηματιστηριακής δυναμικής. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, η βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα καθησυχαστικό ιδεολόγημα ενισχύεται και από μια σειρά επιστημονικών ερευνών, που εστιάζουν όχι τόσο στα συγκυριακά κέρδη ή τις απώλειες αλλά στα σταθερά πρότυπα συμπεριφοράς ενός αρκετά μεγάλου δείγματος επενδυτών που «παίζουν» συστηματικά στο χρηματιστήριο.
Μελετώντας, λοιπόν, όχι τις αυξομειώσεις των χρηματιστηριακών δεικτών αλλά τις αντιδράσεις των επενδυτών, διαπιστώθηκε ότι οι μετοχές που ανταλλάσσει ένας επενδυτής στη διάρκεια ενός έτους αντιστοιχούν μόνο στο 3,5% του συνόλου των μετοχών που κατέχει. Τις υπόλοιπες τις κρατά επ' αόριστον στο συρτάρι του ελπίζοντας ότι κάποτε θα ανεβεί η τιμή τους.
Πρώτα λοιπόν πουλά τις μετοχές που η αξία τους υπερβαίνει την τιμή αγοράς τους, ενώ όσες του φαίνονται, πρόσκαιρα, υποτιμημένες θέτουν σε κίνηση τους υποσυνείδητους νευροψυχολογικούς μηχανισμούς δυσαρέσκειας και αποστροφής για κάθε απώλεια. Αυτή η αναβλητικότητα όμως επιδεινώνει την κατάσταση: λόγω της ενεργοποίησης των μηχανισμών της δυσαρέσκειας, ο αναποφάσιστος επενδυτής χάνει πολύτιμο χρόνο και αναγκάζεται τελικά να πουλήσει τις μετοχές του σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές.
Χρηματιστηριακό ντόπινγκ
Πώς όμως υπεισέρχονται και σε ποιο βαθμό επηρεάζουν αυτοί οι υποσυνείδητοι νευροψυχολογικοί μηχανισμοί τις φαινομενικά «ορθολογικές» επιλογές όσων αποφασίζουν για το μέλλον και τις προοπτικές των μετοχών μας;
Η υπερβολική εμπιστοσύνη ή η δυσπιστία απέναντι σε κάποιες αδιαφανείς πηγές πληροφοριών· η τυπικά αγελαία συμπεριφορά και οι μαζικές αντιδράσεις υπό το καθεστώς μεγάλης ψυχολογικής πίεσης· όλα αυτά σε συνδυασμό με την εγγενή απληστία ή την αποστροφή για τις απώλειες, είναι ορισμένα ανεξάλειπτα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που καθιστούν το χρηματιστηριακό «παιχνίδι» όχι απλώς ανορθολογικό αλλά ουσιαστικά αυθαίρετο.
Αν αυτό το δυσοίωνο για το οικονομικό μας μέλλον συμπέρασμα σας φαίνεται υπερβολικό, αναλογιστείτε τι σημαίνει ότι επιβεβαιώνεται καθημερινά όχι μόνο από την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των γενικών χρηματιστηριακών δεικτών αλλά και από αρκετές έρευνες σχετικά με το βιοχημικό και το συμπεριφοριστικό προφίλ των περισσότερων χρηματιστών.
Για παράδειγμα, πάταγο δημιούργησε η αποκάλυψη ότι υπάρχει μια στενότατη σχέση ανάμεσα στα κέρδη που καθημερινά επιτυγχάνει ένας χρηματιστής και στα επίπεδα συγκέντρωσης τεστοστερόνης που καταγράφονται στον εγκέφαλό του! Την πρωτοποριακή αυτή ανακάλυψη πραγματοποίησαν το 2008 στη Βρετανία οι John Μ. Coates και Joseph Herbert, δύο διάσημοι νευρο-οικονομολόγοι που εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.
Οι ερευνητές αυτοί μετέφεραν τα εργαλεία της δουλειάς στο λονδρέζικο City, δηλαδή σε ένα από τα σημαντικότερα διεθνή χρηματιστήρια. Εκεί υπέβαλαν, επί οκτώ συνεχείς ημέρες, αρκετούς εθελοντές χρηματιστές σε βιοχημικό έλεγχο. Καθημερινά, αμέσως πριν και αμέσως μετά την ώρα των μεγαλύτερων σε όγκο χρηματιστηριακών συναλλαγών, έπαιρναν δείγματα σάλιου από τους ανυποψίαστους traders. Η βιοχημική ανάλυση των δειγμάτων σάλιου έδειξε ότι οι χρηματιστές που πετύχαιναν τα μεγαλύτερα κέρδη παρουσίαζαν πάντα πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση τεστοστερόνης.
Σύμφωνα με την εξήγηση των Coates και Herbert, οι υψηλές συγκεντρώσεις αυτής της ορμόνης στον εγκέφαλο δημιουργούν έντονα αισθήματα αυτοπεποίθησης και προδιάθεση για ρίσκο. Δύο «αρετές» απαραίτητες στη χρηματιστηριακή μάχη, αφού, όποτε υπάρχουν, ενισχύουν σημαντικά την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα των αντιδράσεων των χρηματιστών. Εκτοτε επικράτησε η εσφαλμένη τάση να θεωρείται η υπερπαραγωγή τεστοστερόνης ως ο μοναδικός ή έστω ο πρωταρχικός παράγοντας επιτυχίας.
Οι χρηματιστές έχουν ψυχή;
Οπως όμως συμβαίνει με όλα τα πολύπλοκα συστήματα -και ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ο ορισμός του πολύπλοκου συστήματος- καμία ορμόνη δεν δρα στο κενό και με τρόπο απολύτως προβλέψιμο και γραμμικό.
Οταν τα επίπεδα συγκέντρωσης τεστοστερόνης ανεβαίνουν υπερβολικά, δημιουργούν ένα μεθυστικό αίσθημα παντοδυναμίας που οδηγεί, κατά κανόνα, σε απερίσκεπτες και εντελώς παρορμητικές επιλογές, οι οποίες δυστυχώς αψηφούν τους κινδύνους.
Και όπως θα δούμε αναλυτικότερα στο επόμενο άρθρο, πολλές χρηματιστηριακές καταστροφές πυροδοτούνται τελικά από το εκρηκτικό κοκτέιλ ορμονών που παράγεται στον εγκέφαλο των χρηματιστών, όταν αυτός πασχίζει να εξυπηρετήσει τις απάνθρωπες ανάγκες του εξαϋλωμένου χρήματος.
Τελικά, αυτοί που αποφασίζουν για την οικονομική μας κατάσταση και με τις αποφάσεις τους επηρεάζουν τη ζωή μας, δεν λειτουργούν (δυστυχώς;) ως ψυχρές υπολογιστικές μηχανές αλλά ως ανθρώπινα όντα, με ό,τι θετικό ή αρνητικό αυτό συνεπάγεται.
Αρχίζουμε επομένως να συνειδητοποιούμε γιατί δεν μπορούμε -και ούτε θα έπρεπε- να αφήσουμε αποκλειστικά στους οικονομολόγους και στους χρηματιστές το πρόβλημα της διαχείρισης της εκάστοτε οικονομικής κρίσης. Μήπως αυτοί με τα επισφαλή παιχνίδια τους στην παγκόσμια αγορά χρήματος δεν συνέβαλαν στην ανάδυση της τρέχουσας όσο και των προηγούμενων χρηματοπιστωτικών κρίσεων;
Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ (Ελευθεροτυπία 14.8.11)
Αν σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας η κοινωνική επιτυχία και η προσωπική ευτυχία ταυτίζονται άκριτα με την κατοχή και τη διαχείριση χρήματος, σε περιόδους βαθιάς οικονομικής κρίσης αυτές οι βολικές κοινωνικές «αξίες» ανατρέπονται και αισθανόμαστε πολύ πιο επιτακτική την ανάγκη να διαφωτίσουμε τις ψυχοσωματικές συνέπειες που έχει η απώλεια χρήματος.
Συνεπώς, πέρα από τις όποιες έγκυρες οικονομικές ή κοινωνιολογικές αναλύσεις, θα έπρεπε ίσως να διερευνηθούν και οι λιγότερο προφανείς νευροβιολογικές προϋποθέσεις και οι ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες που σχετίζονται με την τυφλή και ανάλγητη εφαρμογή της αρχής τού «κέρδους για το κέρδος». Της κυρίαρχης κοινωνικής επιταγής που, μολονότι αποδεδειγμένα ανορθολογική και καταστροφική, εξακολουθεί να επιτάσσει την άπληστη όσο και ατελέσφορη συσσώρευση χρήματος.
Και όπως θα δούμε, τα χρηματιστήρια, οι σύγχρονοι «ναοί» του χρήματος, αποτελούν το ιδανικό πεδίο έρευνας για τέτοιες «νευρο-οικονομικές» αναλύσεις, ενώ οι χρηματιστές που εργάζονται σε αυτά αποδείχτηκαν τα καλύτερα πειραματόζωα.
Βιοψυχολογία της απληστίας
Σε περιόδους κρίσης των αγορών, όταν οι χρηματιστηριακοί δείκτες καταρρέουν και οι απελπισμένοι επενδυτές πηδάνε απ' τα παράθυρα, οι πιο έμπειροι και επιτήδειοι χρηματιστές, διαβλέποντας το πρόσκαιρο της οικονομικής ύφεσης, στοιχηματίζουν στην κατάρρευση κάποιων τίτλων.
Οσο για την πλειονότητα των ανυποψίαστων και πανικόβλητων επενδυτών, αυτοί αντιδρούν ακριβώς όπως οι πίθηκοι σε ένα περίφημο πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ των ΗΠΑ. Οταν υποχρεώθηκαν να ανταλλάξουν με μπανάνες τα αλουμινένια ψευτονομίσματα που τους είχαν χαρίσει οι ερευνητές, τα συμπαθητικά πρωτεύοντα επέδειξαν μια τυπικά ανθρώπινη ενόχληση και δυσαρέσκεια για την απώλεια των «πολύτιμων» νομισμάτων τους.
Διάφορες μελέτες είχαν ήδη αποκαλύψει ότι, για το μέσο άνθρωπο, η έντονη δυσαρέσκεια για την απώλεια π.χ. 100 ευρώ αντισταθμίζεται μόνο από το κέρδος τουλάχιστον 250 ευρώ. Τώρα όμως διαπίστωσαν απρόσμενα ότι αυτή η σταθερή αναλογία 2,5 (καθαρό κέρδος) προς 1 (καθαρή απώλεια) ισχύει επίσης και για τους πιθήκους.
Γεγονός που υποδεικνύει σαφώς ότι αυτή η άπληστη κτητική προδιάθεση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εξωγενείς κοινωνικούς ή οικονομικούς παράγοντες, αλλά έχει βαθύτατες νευροβιολογικές ρίζες που διαμορφώθηκαν κατά την εξελικτική μας προϊστορία.
Αν όμως πρόκειται για μια κοινή με τα άλλα πρωτεύοντα συμπεριφορά των ανθρώπων, τότε διαψεύδεται (και επιστημονικά) ένα από τα θεμελιώδη ιδεολογήματα της νεοτερικής οικονομικής σκέψης και του νεοφιλελευθερισμού. Αναφερόμαστε στον εξωραϊστικό μύθο του αμιγώς ορθολογικού «οικονομικού ανθρώπου», του περιβόητου Homo oeconomicus, ο οποίος υποτίθεται ότι, ύστερα από ψυχρή και χωρίς συναισθήματα ανάλυση της κατάστασης, δρα πάντοτε επιλέγοντας τη βέλτιστη λύση. Με άλλα λόγια, οι επιλογές του, μολονότι εξυπηρετούν το ιδιωτικό του συμφέρον, αποδεικνύονται τελικά ορθολογικές.
Το ότι πρόκειται για ένα αυθαίρετο κοινωνικό ιδεολόγημα επιβεβαιώνεται εμπειρικά από την εμφανή ανορθολογικότητα της χρηματιστηριακής δυναμικής. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, η βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα καθησυχαστικό ιδεολόγημα ενισχύεται και από μια σειρά επιστημονικών ερευνών, που εστιάζουν όχι τόσο στα συγκυριακά κέρδη ή τις απώλειες αλλά στα σταθερά πρότυπα συμπεριφοράς ενός αρκετά μεγάλου δείγματος επενδυτών που «παίζουν» συστηματικά στο χρηματιστήριο.
Μελετώντας, λοιπόν, όχι τις αυξομειώσεις των χρηματιστηριακών δεικτών αλλά τις αντιδράσεις των επενδυτών, διαπιστώθηκε ότι οι μετοχές που ανταλλάσσει ένας επενδυτής στη διάρκεια ενός έτους αντιστοιχούν μόνο στο 3,5% του συνόλου των μετοχών που κατέχει. Τις υπόλοιπες τις κρατά επ' αόριστον στο συρτάρι του ελπίζοντας ότι κάποτε θα ανεβεί η τιμή τους.
Πρώτα λοιπόν πουλά τις μετοχές που η αξία τους υπερβαίνει την τιμή αγοράς τους, ενώ όσες του φαίνονται, πρόσκαιρα, υποτιμημένες θέτουν σε κίνηση τους υποσυνείδητους νευροψυχολογικούς μηχανισμούς δυσαρέσκειας και αποστροφής για κάθε απώλεια. Αυτή η αναβλητικότητα όμως επιδεινώνει την κατάσταση: λόγω της ενεργοποίησης των μηχανισμών της δυσαρέσκειας, ο αναποφάσιστος επενδυτής χάνει πολύτιμο χρόνο και αναγκάζεται τελικά να πουλήσει τις μετοχές του σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές.
Χρηματιστηριακό ντόπινγκ
Πώς όμως υπεισέρχονται και σε ποιο βαθμό επηρεάζουν αυτοί οι υποσυνείδητοι νευροψυχολογικοί μηχανισμοί τις φαινομενικά «ορθολογικές» επιλογές όσων αποφασίζουν για το μέλλον και τις προοπτικές των μετοχών μας;
Η υπερβολική εμπιστοσύνη ή η δυσπιστία απέναντι σε κάποιες αδιαφανείς πηγές πληροφοριών· η τυπικά αγελαία συμπεριφορά και οι μαζικές αντιδράσεις υπό το καθεστώς μεγάλης ψυχολογικής πίεσης· όλα αυτά σε συνδυασμό με την εγγενή απληστία ή την αποστροφή για τις απώλειες, είναι ορισμένα ανεξάλειπτα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που καθιστούν το χρηματιστηριακό «παιχνίδι» όχι απλώς ανορθολογικό αλλά ουσιαστικά αυθαίρετο.
Αν αυτό το δυσοίωνο για το οικονομικό μας μέλλον συμπέρασμα σας φαίνεται υπερβολικό, αναλογιστείτε τι σημαίνει ότι επιβεβαιώνεται καθημερινά όχι μόνο από την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των γενικών χρηματιστηριακών δεικτών αλλά και από αρκετές έρευνες σχετικά με το βιοχημικό και το συμπεριφοριστικό προφίλ των περισσότερων χρηματιστών.
Για παράδειγμα, πάταγο δημιούργησε η αποκάλυψη ότι υπάρχει μια στενότατη σχέση ανάμεσα στα κέρδη που καθημερινά επιτυγχάνει ένας χρηματιστής και στα επίπεδα συγκέντρωσης τεστοστερόνης που καταγράφονται στον εγκέφαλό του! Την πρωτοποριακή αυτή ανακάλυψη πραγματοποίησαν το 2008 στη Βρετανία οι John Μ. Coates και Joseph Herbert, δύο διάσημοι νευρο-οικονομολόγοι που εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.
Οι ερευνητές αυτοί μετέφεραν τα εργαλεία της δουλειάς στο λονδρέζικο City, δηλαδή σε ένα από τα σημαντικότερα διεθνή χρηματιστήρια. Εκεί υπέβαλαν, επί οκτώ συνεχείς ημέρες, αρκετούς εθελοντές χρηματιστές σε βιοχημικό έλεγχο. Καθημερινά, αμέσως πριν και αμέσως μετά την ώρα των μεγαλύτερων σε όγκο χρηματιστηριακών συναλλαγών, έπαιρναν δείγματα σάλιου από τους ανυποψίαστους traders. Η βιοχημική ανάλυση των δειγμάτων σάλιου έδειξε ότι οι χρηματιστές που πετύχαιναν τα μεγαλύτερα κέρδη παρουσίαζαν πάντα πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση τεστοστερόνης.
Σύμφωνα με την εξήγηση των Coates και Herbert, οι υψηλές συγκεντρώσεις αυτής της ορμόνης στον εγκέφαλο δημιουργούν έντονα αισθήματα αυτοπεποίθησης και προδιάθεση για ρίσκο. Δύο «αρετές» απαραίτητες στη χρηματιστηριακή μάχη, αφού, όποτε υπάρχουν, ενισχύουν σημαντικά την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα των αντιδράσεων των χρηματιστών. Εκτοτε επικράτησε η εσφαλμένη τάση να θεωρείται η υπερπαραγωγή τεστοστερόνης ως ο μοναδικός ή έστω ο πρωταρχικός παράγοντας επιτυχίας.
Οι χρηματιστές έχουν ψυχή;
Οπως όμως συμβαίνει με όλα τα πολύπλοκα συστήματα -και ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ο ορισμός του πολύπλοκου συστήματος- καμία ορμόνη δεν δρα στο κενό και με τρόπο απολύτως προβλέψιμο και γραμμικό.
Οταν τα επίπεδα συγκέντρωσης τεστοστερόνης ανεβαίνουν υπερβολικά, δημιουργούν ένα μεθυστικό αίσθημα παντοδυναμίας που οδηγεί, κατά κανόνα, σε απερίσκεπτες και εντελώς παρορμητικές επιλογές, οι οποίες δυστυχώς αψηφούν τους κινδύνους.
Και όπως θα δούμε αναλυτικότερα στο επόμενο άρθρο, πολλές χρηματιστηριακές καταστροφές πυροδοτούνται τελικά από το εκρηκτικό κοκτέιλ ορμονών που παράγεται στον εγκέφαλο των χρηματιστών, όταν αυτός πασχίζει να εξυπηρετήσει τις απάνθρωπες ανάγκες του εξαϋλωμένου χρήματος.
Τελικά, αυτοί που αποφασίζουν για την οικονομική μας κατάσταση και με τις αποφάσεις τους επηρεάζουν τη ζωή μας, δεν λειτουργούν (δυστυχώς;) ως ψυχρές υπολογιστικές μηχανές αλλά ως ανθρώπινα όντα, με ό,τι θετικό ή αρνητικό αυτό συνεπάγεται.
Αρχίζουμε επομένως να συνειδητοποιούμε γιατί δεν μπορούμε -και ούτε θα έπρεπε- να αφήσουμε αποκλειστικά στους οικονομολόγους και στους χρηματιστές το πρόβλημα της διαχείρισης της εκάστοτε οικονομικής κρίσης. Μήπως αυτοί με τα επισφαλή παιχνίδια τους στην παγκόσμια αγορά χρήματος δεν συνέβαλαν στην ανάδυση της τρέχουσας όσο και των προηγούμενων χρηματοπιστωτικών κρίσεων;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)