ΜΑΘΗΜΑ 1

Ένα μικρό κορίτσι μιλούσε με το δάσκαλο της για τις φάλαινες.
Ο δάσκαλος είπε ότι είναι φύση αδύνατο μια φάλαινα να καταπιεί έναν
άνθρωπο, γιατί αν και είναι ένα πολύ μεγάλο θηλαστικό, ο λαιμός του είναι
πολύ μικρός.
Το μικρό κορίτσι επισήμανε ότι μια φάλαινα είχε καταπιεί τον Ιωνά.
Ενοχλημένος ο δάσκαλος επέμεινε ότι μια φάλαινα δεν μπορεί να
καταπιεί έναν άνθρωπο.
Τότε το μικρό κορίτσι είπε, "Όταν θα πάω στον παράδεισο, θα ρωτήσω
τον Ιωνά."
Και ο δάσκαλος τη ρώτησε "Και αν ο Ιωνάς έχει πάει στη κόλαση?"
Και η μικρή απάντησε "Τότε θα τον ρωτήσεις εσύ!"
----------------------------------------------------
ΜΑΘΗΜΑ 2

Μια νηπιαγωγός παρατηρούσε τα παιδιά της τάξης της καθώς ζωγράφιζαν.
Και περνούσε που και που από δίπλα τους για να δει τις ζωγραφιές
τους.
Καθώς περνούσε από ένα κοριτσάκι που δούλευε σταθερά, το ρώτησε τι
ζωγράφιζε.
Το κοριτσάκι απάντησε "Ζωγραφίζω το Θεό."
Η δασκάλα σταμάτησε και είπε "Μα κανένας δεν ξέρει πως μοιάζει ο
Θεός."
Χωρίς να χάσει λεπτό από τη ζωγραφιά της, το κοριτσάκι απάντησε
"θα ξέρουν όλοι σε ένα λεπτό."

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΥΣ

Απόφαση ΕΔΑΔ συναγερμός για την Ελλάδα : όλες οι παροχές των πολυτέκνων και στους πρόσφυγες !

Συντάχθηκε απο τον/την TIDEON.GR _LAWNET.GR

Παρασκευή, 07 Ιανουάριος 2011 14:13

Απόφαση ΕΔΑΔ συναγερμός για την Ελλάδα : όλες οι παροχές των πολυτέκνων και οι κοινωνικές παροχές και στους πρόσφυγες ! TIDEON : Από την ιστοσελίδα μας επανειλημμένα έχουμε επισημάνει τον κίνδυνο, ότι ουδέποτε η Πολιτεία έθεσε ποσοστό πόσους αλλοδαπούς μπορεί να αντέξει η Χώρα μας. Τώρα έρχεται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δικαιώσει πρόσφυγες και να υποχρεώσει την Ελλάδα να δίνει και σ΄ αυτούς που δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ! Ας το εμβαθύνουμε λοιπόν : Η «ελληνική» πολιτεία επιχειρεί να αφαιρέσει την ιδιότητα του πολυτέκνου από όσους ημεδαπούς έχουν εισόδημα 40.000 Ε, ανεξάρτητα άν έχουν και 8 ή 10 παιδιά ! Σαν λέει από μέσα της : «καλά να πάθουν, ας σφιχθούν κι άλλο»! και έτσι προκαλεί αντικίνητρο στο Δημογραφικό. Επομένως η κοινωνικές παροχές των πολυτέκνων θα δίδονται κυρίως σε πρόσφυγες, ανιθαγενείς κλπ. που θα πολλαπλασιαστούν και θα διεκδικούν δικαιώματα πάσης φύσεως έναντι του ντόπιου πληθυσμού με τις "ευλογίες" των ξένων Δικαστηρίων, που δεν έχουν καμία αγωνία για την εθνική μας επιβίωση , όπως απέδειξαν στο παρελθόν (λ.χ ΕΔΑΔ για "τουρκική μεινότητα Θράκης") Το ήδη αδύναμο ελληνικό σύστημα κοινωνικών παροχών, που δεν επαρκεί ούτε για τους ημεδαπούς, θα δεχθεί το τελειωτικό του πλήγμα: νοσοκομεία που δεν έχουν ούτε γάζες, ασφαλιστικά ταμεία που δεν πληρώνουν φάρμακα, ιδρύματα που δεν χωράνε τον κόσμο κλπ Για το λόγο αυτό πρέπει: Αμέσως να κλείσουν τα σύνορα στον κάθε παράνομο. Οι λαθρομετανάστες και μη ιθαγενείς να προωθηθούν στις πατρίδες τους, διότι στο τέλος δεν θα μείνει Ελλάδα ούτε και γι΄ αυτούς ! Να συνεχιστεί αμείωτος ο αγώνας των πολυτέκνων και η συμπαράσταση στον αγώνα της ΑΣΠΕ. Απέναντι στις διάσπαρτες διεθνείς συμβάσεις, που μας δεσμεύουν υπέρ δικαιωμάτων ανιθαγενών σε σημείο που δεν μπορούμε να το σηκώσουμε, να αντιταχθεί ο θεμελειώδης λόγος της Εθνικής Ασφάλειας και της αυτοδιάθεσης του Ελληνικού Λαού, όπως ανάλογα κάνουν και άλλα ευρωπαϊκά Κράτη. Και όσοι ονομάζουν την εθνική αυτοπροστασία «ρατσισμό» , ας μας πουν: ποια συγκεκριμένα επιχειρήματα προτείνουν για λύση του προβλήματος και τι είδους «Ελλάδα» έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ; Παραθέτουμε την είδηση : Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τους πρόσφυγες http://www.lawnet.gr/news.asp?cat=2&article=22787 7/1/2011 10:02:16 πμ Μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους μπορεί η ιθαγένεια να αποτελέσει θεμιτό κριτήριο για διαφορετική μεταχείριση των κατοίκων μιας χώρας, σύμφωνα με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ειδικότερα, το δικαστήριο έκρινε ότι οι κοινωνικές παροχές προς τους έλληνες πολίτες πρέπει να χορηγούνται και στους πρόσφυγες, ανοίγοντας τον δρόμο για την επέκταση διαφόρων κοινωνικής φύσης παροχών και σε μη ημεδαπούς που ζουν νόμιμα στη χώρα, με την ιδιότητα του πρόσφυγα. Με την επίμαχη απόφαση, η Ελλάδα καταδικάζεται γιατί αρνήθηκε να χορηγήσει επίδομα πολύτεκνης μητέρας σε δύο γυναίκες αναγνωρισμένες ως πρόσφυγες, με τη δικαιολογία ότι ούτε οι ίδιες αλλά ούτε και τα παιδιά τους είχαν την ελληνική υπηκοότητα ή την υπηκοότητα κράτους-μέλους της ΕΕ ούτε ήταν πρόσφυγες ελληνικής καταγωγής. Κατά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η ΕΣΔΑ δεν επιβάλλει στα κράτη να παρέχουν οικονομική βοήθεια στις πολύτεκνες οικογένειες, εφόσον, ωστόσο υπάρχει, υπό την εγχώρια νομοθεσία, τέτοια πρόβλεψη, θα πρέπει να εφαρμόζεται και στην περίπτωση πολιτών που δεν είναι φορείς της ελληνικής ιθαγένειας. Σε αντίθετη περίπτωση, σύμφωνα με την επίμαχη απόφαση παραβιάζεται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Πρόκειται για απόφαση μείζονος σημασίας, καθώς με την εφαρμογή της δίνεται η δυνατότητα διεκδίκησης από αλλοδαπούς όλων των νόμω προβλεπόμενων κοινωνικών παροχών.

Σέρβος ποδοσφαιριστής, Ομολογητής σε τουρκικό γήπεδο!!

Ο διεθνής Σέρβος ποδοσφαιριστής Ματέγια Κέζμαν (Mateja Kežman), δεν είναι μόνο ο αφιονισμένος επιθετικός που βλέπουμε μέσα στα γήπεδα. Είναι και ένας πιστός Χριστιανός σε βαθμό που θυμίζει Βραζιλιάνο ["Νεκρός": ο συντάκτης του άρθρου προφανώς δεν ξέρει την ευσέβεια των ορθόδοξων Ελλήνων, Σέρβων, Ρώσων, Ουκρανών κ.λ.π., γι' αυτό σκέφτεται τους ρωμαιοκαθολικούς Βραζιλιάνους· συγχωρείται].

Μάλιστα έχει κάνει το απίστευτο μέσα στην Τουρκία, να πανηγυρίσει, δείχνοντας την μπλούζα του με στάμπα μία εικόνα του Χριστού, ενώ ήταν ποδοσφαιριστής της τουρκικής Φενέρμπαχτσέ (με προπονητή – τότε - τον Ζίκο)!
Ο 30χρονος Κέζμαν σε όλο το δεξί του χέρι έχει "χτυπήσει" πολλά τατουάζ. Ένα γράφει στα σέρβικα: "Μόνο ο Θεός μπορεί να με κρίνει," και είναι μία φράση του πατέρα Tadej, ενός από τους σύγχρονους μοναχούς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Κέζμαν μάλιστα έχει αποκαλύψει πως του αρέσει πολύ η ζωή των μοναχών και σκέφτεται μετά το τέλος της καριέρας του να επιλέξει το δρόμο του μοναχισμού. Με πιθανό προορισμό το Άγιο Όρος.

"Όταν πιο παλιά έκανα επισκέψεις σε μοναστήρια λυπόμουν τους καλόγερους. Τώρα ζηλεύω τον τρόπο ζωής τους. Είναι η μέγιστη προσφορά στον Κύριο. Είναι πολύ δύσκολο να ζεις σε αυτόν τον κόσμο και να σέβεσαι όλες τις Εντολές του Θεού. Προσπαθώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο αναλογιζόμενος τον Θεό, που μου επέτρεψε να γνωρίζω την αλήθεια και να είμαι στο πλευρό ανθρώπων που τον υπηρετούν" είπε σε παλαιότερη συνέντευξή του ο υποψήφιος μεταγραφικός στόχος του ΠΑΟΚ ενώ δεν έκρυψε και την αδυναμία του: "Άλλοι έχουν εθισμό με το αλκοόλ, με το τσιγάρο, με τις γυναίκες, ενώ στην περίπτωσή μου είναι τα τατουάζ. Παρ' όλα αυτά, νιώθω ότι το πάθος μου ελαττώνεται μέρα με την μέρα, χάρη στη βοήθεια του Θεού".

Όταν είχε πανηγυρίσει στην Τουρκία γκολ με τον Χριστό στη φανέλα του είχε προκαλέσει πάταγο με τον κόσμο να αντιδρά και τις εφημερίδες να τον κάνουν πρωτοσέλιδο.

To είδαμε στην Ορθόδοξη Γυναίκα με τίτλο: Ο ΣΕΡΒΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΑΧΟΣ.

Εκεί δίνει τα εξής: Πηγή-ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ. Πηγές άρθρου: http://troktiko.blogspot.com/, http://www.telegraph.co.uk/ & http://www.diagontattoo.com/
Το σχόλιό μας: ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ! Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ - ώστε να έχει την καρδιά του γεμάτη ταπεινή ΑΓΑΠΗ (που θα τον οδηγήσει στην αγιότητα, ώστε να έχουμε κι έναν άγιο ποδοσφαιριστή) και να μην τα κάνει αυτά με φανατισμό και υπερηφάνεια.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙΤΕ για το παιχνίδι GRAFFITI. Προστατέψτε τα παιδία μας !!!

Προς ΚΑΙΣΣΑ και τους διανεμητές του επιτραπέζιου «GRAFFITI πες το με ένα σκίτσο!».

Διαμαρτύρομαι έντονα, για το περιεχόμενο/κείμενο κάποιων καρτών στο παιχνίδι «GRAFFITI πες το με ένα σκίτσο!» της ΚΑΙΣΣΑ, Οικογενειακά. Διαφημίζεται σαν παιδικό επιτραπέζιο για ηλικίες 12+.

Στις κάρτες «Δύσκολα/Εύκολα» συμπεριλαμβάνονται και κάποιες με τις εξής λέξεις σαν στοιχείο για ζωγραφική: «ΒΙΑΓΚΡΑ», «ΣΕΞΟΒΟΜΒΑ», «SEX SHOP», «ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ», «ΧΑΡΕΜΙ» - «ΦΟΝΟΣ», «ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ», «ΕΡΩΤΑΣ».

Θα πρέπει να ντρέπεστε που παράγεται ή προωθείτε τέτοιο παιχνίδι!

Παναγιώτης Γ. Βέρροιος

===============

http://www.e-shop.gr/show_main.phtml?id=EPI.000371&ref=bestprice καταχωρήθηκε

http://www.caelesteshop.gr/default.asp?static=8 καταχωρήθηκε

http://www.plus4u.gr/showgeneral.php?Cat=.&show=Contact2 στάλθηκε

sales@emarket.gr στάλθηκε

sales@gameexplorers.gr στάλθηκε

paixnidi@acci.gr, στάλθηκε

iraklisliokis@the-toy.gr στάλθηκε

kaissa@kaissa.gr στάλθηκε

http://www.ricardo.gr/MyPages/RatingArea/OpenRating.asp δεν καταχωρήθηκε σαν αξιολόγηση, αλλά στάλθηκε σαν μήνυμα.

http://www.emarket.gr/send_email.php στάλθηκε σαν ερώτηση στον πωλητή.

http://www.skroutz.gr/s/284200/GRAFFITI.html#review_container δεν καταχωρήθηκε. Προσπάθησα στο Q&A.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ -ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΩΝ

Του Νίκου Τσαπάτη:

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (δωδεκαήμερο Χριστουγέννων)
(εφίερωμα στον πνευματικό μου και στους ιεραποστόλους του Ζαΐρ της Ταϊβάν της Αγγλίας και της Ρουμανίας)

Ήταν όλοι μαζί,

το βλέμμα της αγάπης Των γέμιζε τα πάντα.

Και είπαν «ποιησωμεν άνθρωπον».

Oι Δύο κοίταξαν τον Λόγο.

-Δεν γίνεται κάπως αλλιώς, με κάποιο άλλο τρόπο;

-Δεν είναι δυνατόν να παρέλθει απ’ εμού το ποτήριο τούτο;

…….

Δική Του η απόφαση, και ξεκίνησε

και φύσηξε και έδωσε την ψυχή σε μένα

…….

Ερχόταν και μιλούσαμε στον Όρθρο και στον Εσπερινό και τον αγαπούσα

Ήταν ο παράδεισος.

Αυτός ήταν ο παράδεισος

Όταν ερχόταν άνοιγαν οι ουρανοί

Όταν ερχόταν άγγελοι ανέβαιναν και κατέβαιναν και έλεγαν δόξα εν υψιστοις Θεω και επί γης ειρήνη

Όταν ερχόταν οι ουρανοί αγάλλονταν και η κτίση ευφραίνονταν

Όταν ερχόταν όλα μύριζαν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζευόταν όλοι οι άγγελοι , γινόταν απολογισμός, πλησίαζε Κυριακή.

……

Κάποια μέρα είδα ένα σταυρό

Και απόρησα

Και είπα τι έχει τούτο το ξύλο;

Κάτι παράξενο, διπρόσωπο.

Κοίταξα την Εύα και μου σήκωσε τους ώμους

Κάτι παράξενο συμβαίνει με τούτο το ξύλο…

Αυτή ρώτησε τον ψεύτη για να μάθει, πλησίασε το ξύλο, το περιεργάστηκε.

……

μου φάνηκε ωραίο γιατί με ξεκούραζε, μου φάνηκε ότι βρήκα ένα άλλο δρόμο

ένα δρόμο εύκολο, μία κατηφόρα όλο χαμόγελο και γέλιο.

Τον προτίμησα .

Και τότε είδα την δύναμη του ξύλου να με τραβάει και να μου μεταδίδει θάνατο. Είδα μία δύναμη σκότους.

Μετάλαβα την καταστροφή. Απόκτησε αυτή δικαιώματα μέσα μου, δικαιώματα που αντιστρατεύονται τον κόπο του Σταυρού.

Με μία φράση: “αυτή που Εσύ μου έδωσες είναι η αιτία “ , κρέμασα την Αγάπη μου εκεί πάνω, κρέμασα και την Εύα εκεί και έμεινα μόνος.

Εκεί μόνος στο σκοτάδι με τα φαντάσματα, που έκλεισαν οι ουρανοί, και σταμάτησαν οι άγγελοι, πολύ μοναξιά.

Εκείνο τον εσπερινό του Σαββάτου κρύφτηκα όταν άκουσα τα βήματά Του.

Εκείνο το Σάββατο το θυμάμαι, οι άγγελοι έκλαιγαν…

Κοίταζα την Εύα, κοίταζα τα αμέτρητα παιδιά μου

και κλαίγαμε όλοι μαζί

και κλαίμε όλοι μαζί.

Χάσαμε Τον Έρωτα, την ωραιότητα του προσώπου Του, την γλυκύτητα της φωνής Του. Μικρές οι παρηγοριές γύρο μας. Ίσα-ίσα να περνάμε την ημέρα με ξυλοκέρατα.

Περίμενα όμως, περίμενα στο σκοτάδι.

Ήταν καλός, είχε υποσχεθεί στην Ευα ότι θα ξανάλθει.

Ήταν καλός, υποσχέθηκε σε αυτήν που εγώ κατηγορούσα.

Ήταν καλός μαζί της, γιατί εγω την ανέβασα στον Σταυρό.

…..

Σκοτάδι. Μέσα στο αφιλόξενο κρύο είδα ένα άστρο, μία φάτνη…

Άκουσα κάτι «…Ράον σιωπήν τω ποθω δε Παρθένε, υμνους υφαινειν, συντονως τεθηγμένους Εργώδες εστίν, αλλα και Μητηρ σθένος, οση πέφηκεν η προαίρεσις δίδου.»

Φώτισε… τα μαντεία πανικοβλήθηκαν, οι χάρτινοι βασιλείς ταράχτηκαν.

Ήρθε αθόρυβα και πέρασε στην Εύα,

Δεν φόβισαν τα βήματα Του, αυτή τον περίμενε … και χάρηκε,

εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του.

Η πρωταίτιος της κακίας, πρωταίτιος της σωτηρίας.

Γίναμε ισότιμοι, εγώ γέννησα αυτήν μόνος, αυτή γέννησε Αυτόν μόνη!

Είχε κλάψει πολύ, είχε μετανοήσει, και τον ανάγκασε να κατέβει, να έλθει.

Ναι ναι.. ξανάνοιξαν οι ουρανοί και Τον είδα.

Ηταν ο παράδεισος.

Αυτός ήταν ο παράδεισος

ερχόταν και άνοιγαν οι ουρανοί

ερχόταν και άγγελοι ανέβαιναν και κατέβαιναν και έλεγαν δόξα εν υψίστοις Θεω και επί γης ειρήνη

ερχόταν και οι ουρανοί αγαλονταν και η κτίση ευφραίνονταν

ερχόταν και όλα μύριζαν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζεύτηκαν όλοι οι άγγελοι, γινόταν ο απολογισμός, πλησίαζε Κυριακή,

Από εκείνο το Σάββατο όλα άλλαξαν.

….

Και τότε άρχισε να μας δείχνει τα μυστήρια

Και μου λέει, πάρε νερό και βάπτιζε

Μα του λεω; Εγώ εσένα;

Με κοιτάει παράξενα, με κείνο το βλέμμα που κοιτάζει πάντα

με το βλέμμα που είχε όταν μου έδινε τη ζωή, το βλέμμα του παιδιού που δεν μπορείς να του πεις όχι.

Λέει :

-Κοίτα, Εγώ είμαι ένας επισκέπτης, δικός σου είναι ο κόσμος, στον παραδίδω και πάλι, συ θα με φέρνεις να τον αγιάζω, να τον συντηρώ.

Σου τον παραδίδω όπως πρώτα άγιο και χαρούμενο.

Σου τον παραδίδω ολόκληρο μέσα σε τούτο το άγιο Ποτήριο.

Φύλαξε τον, μη σταυρώνεις άλλους με την αναισθησία σου.

Είδες τον τρόπο: Στο ξύλο της Ζωής δεν ανεβάζεις άλλους, ανεβαίνεις εσύ.

Ανέβασες εμένα, το ‘κανα πρόθυμα, σε έβλεπα να χάνεσαι στην δίνη του σκότους, της απάτης της δόξας των ανθρώπων, της απάτης των ηδονών, της απάτης του χρήματος.

-Γλυκιά μου ψυχή μη μακρύνεις απ Εμού και Εγώ όλα σου τα δίνω.

Γλυκιά μου ψυχή μην εκπορνεύεις απ’ Εμού, δεν σε αναγνωρίζει η κτίση σαν βασιλέα αλλά σαν δούλο. Πάρε τον δρόμο του Σταυρού: Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτή. Είδες, Εγώ η πηγή της Ζωής, η πηγή της βασιλείας, ήλθα να υπηρετήσω όχι να υπηρετηθώ.

Ζήτησε πρώτα Εμένα, όλα θα σου προστεθούν, η δόξα, η ηδονή, ο πλούτος.

Όχι δούλος, αλλ’ αφέντης των.

Όταν ξεκίνησα να σας χτίζω σκεπτόμουν πώς να σχεδιάσω τον πίνακα,

Και πήρα την απόφαση και έκανα αντίγραφα, σε έκανα πριγκίπισσα καλή μου Εύα, είστε πολύ όμορφοι. Είστε το δικό μου σπίτι, που μόνο με μένα γεμίζει, μην κλείνετε την πόρτα που χτυπάω για να μπω, διόχτε τον ψεύτη από κει.

Σπάσε τα δεσμά, τόλμησε να πάρεις την εξουσία.

Ο Παράδεισος σου ανήκει.

Άνοιξαν οι ουρανοί

Άγγελοι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και λένε δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη

Όταν έρχεται, οι ουρανοί αγάλλονται, η κτίση ευφραίνεται

Όταν έρχεται, όλα μυρίζουν το άρωμά Tου, το άρωμα της αιωνίου Ζωής

Το απόγευμα του Σαββάτου μαζευόταν όλοι οι άγγελοι, γινόταν απολογισμός

Διότι την επομένη Αυτός θα έλθει , είναι Κυριακή.

Τώρα έμαθα πώς να κατεβάζω τους ουρανούς, πώς να μιλώ μαζί Του, να τον εγγίζω, να τον φιλώ, να τον τρώγω.

Ήταν εκείνο το παράξενο ξύλο του παραδείσου.

Μου τόπε το ματωμένο σώμα Του.

-Όχι τους άλλους στο Σταυρό, ανεβαίνεις εσύ από αγάπη γιαυτούς.

Ο απολογισμός, στον εσπερινό του Σαββάτου, δεν ήταν πλέον μελαγχολικός, ούτε είχα ανάγκη τα ξυλοκέρατα από το μπαράκι του σαββατόβραδου, να περάσω την κραυγαλέα σιωπή του κενού της απουσίας Του.

Ξημερώνει Κυριακή και ο γάμος αρχίζει.

Όλες οι μέρες σαββατοκύριακο.

Τα αστέρια έπεσαν, ο χρόνος έσβησε, μπήκαμε σε άλλη διάσταση, αλλά και πάλι το Ξύλο στο μέσον της Βασιλείας . Ξανακοίταξα την Εύα, μα το παράξενο ξύλο πάλι εδώ; Τώρα δεν μου σήκωσε τους ώμους από απορία, αλλά χαμογέλασε. Ήξερε πλέον, το Σημείο, το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού. Οι καλοί ανεβήκαμε επάνω του οι απόντες ανέβασαν τους άλλους, ήταν απλά τα πράγματα μόνο που δεν τόχα καταλάβει τότε στην αρχή.

Πόσο άδικος ήμουν, ανέβασα και Σένα και την Εύα επάνω του.

Δόξα τω Θεώ, δεν πρόκειται να ξαναγίνει.

( Νίκος Τσαπάτης : Χριστούγεννα με τους πατέρες στην Ιερά Μονή Γρηγορίου 8-1-2003)

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Κατά της συκοφαντίας

Κάποτε, ένας άρχοντας της τσαρικής αυλής, πήγε να συμβουλευτεί έναν περίφημο τότε για την αρετή του, ιερέα της Πετρούπολης.
- Πάτερ, πες μου, τί να κάμω; Έχω πολλούς εχθρούς. Με μισούν «ματαίως» χωρίς κανένα λόγο. Με συκοφαντούν στην Τσάρο. Κινδυνεύω να χάσω την δουλειά μου. Αν ό Τσάρος πεισθή και με απολύσει, πού θα σταθώ; Πώς θα ζήσω; Σας παρακαλώ, συμβουλέψτε με. Τί να κάμω;
- Να προσεύχεσαι. Για όλους. Και περισσότερο γι' αυτούς πού ξεσηκώθηκαν εναντίον σου. Και στο σπίτι. Αλλά και στην Εκκλησία, στην θεία λειτουργία. Έχει μεγάλη σημασία αυτό.
- Και τί θά βγει με αυτό, πάτερ; είπε πικραμένος.
- Θά το δείς. Τα «ψίχουλα», οι μαργαρίτες -οι μερίδες πού βγάζει ό ιερέας στην προσκομιδή, όταν διαβάζει ονόματα- συμβολίζουν τις ψυχές των ανθρώπων ζώντων και κεκοιμημένων. Και κάποια στιγμή, αυτές τις μερίδες ό παπάς τις ρίχνει μέσα στο άγιο ποτήρια, με τα λόγια: «Άπόπλυνε, Κύριε, τα αμαρτήματα των ένθάδε μνημονευθέντων δούλων σου, τω Αίματί Σου τω Άγίω». Δηλαδή παρακαλεί τον Χριστό να ξεπλύνει με τον Αίμα Του τις ψυχές των ανθρώπων πού μνημόνευσε.
Και πρόσθεσε:
- Γι αυτό, αν θέλεις, άκουσέ με. Γράψε τα ονόματα εκείνων πού σε επιβουλεύονται σε ένα χαρτί και δώσε τα στον Ιερέα, να τα μνημονεύει στην λειτουργία και θά το δείς!
Από τότε πέρασαν μια, δύο, τρεις εβδομάδες. Μετά απo ένα μήνα, νάτος, πάλι στον παπά. Και πέφτοντας μπροστά στα πόδια του, εξομολογήθηκε:
- Θαύμα, πάτερ! Θαύμα! Θαύμα! Δεν θά το πιστέψετε! Έκανα αυτό πού μου είπατε. Και, να! Αυτοί πού μέχρι τώρα με μισούσαν, και ήθελαν το κακό μου, τώρα μού συμπεριφέρονται με τέτοιο σεβασμό, μού δείχνουν τέτοια αγάπη, πού δεν ξέρω, πώς να το εξηγήσω. Το στόμα τους, πού πρώτα ήταν όλο χολή, τώρα στάζει μέλι. Όπου και να σταθούν, μόνο καλές κουβέντες λένε για μένα!
Και ό σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:
- Είδες, λοιπόν! Σού το έλεγα. Άφησε το θέμα σου στον Θεό και θά το δείς. Τώρα το βλέπεις, ολοκάθαρα, πόσο ό Θεός φροντίζει για μας.
Πάντοτε λοιπόν, και σύ «εν ψαλτηρίω» να του ανοίγεις το κάθε σου πρόβλημα. Να προσεύχεσαι. Ιδιαίτερα για «τούς έχθραίνοντάς σοι ματαίως» (Ψαλμ. 3,8) δηλαδή για εκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σε επιβουλεύονται. Και ό Θεός, θά τούς κάνει φίλους σου.

ΙΣΤΟΡΙΑ Μια Ελένη στο Γηροκομείο Αθηνών

Μια Ελένη στο Γηροκομείο Αθηνών

της Ρέας Βιτάλη
09/12/2010


«Γεννήθηκα στη Σμύρνη. Τους γονείς μου τους έσφαξαν και τους δύο. Εμένα μ΄ έβαλαν σ΄ ένα καράβι για τη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα κατέληξα στο ορφανοτροφείο Μέλισσα. Κοίτα παιδί μου, τι είχε γραμμένο η μοίρα για μένα! Να περάσω τα παιδικά μου χρόνια σε ορφανοτροφείο και τα γεράματα σε γηροκομείο!
Καλά που γνώρισα τον άνδρα μου, που σεβάστηκε τις πληγές μου κι έτσι υπάρχει στη ζωή μου κι ένα φωτεινό διάλειμμα. Αλλά έφυγε νωρίτερα από μένα δυστυχώς».


Αυτά τα λόγια της κυρίας Ελενίτσας, μας καθήλωσαν. Όπως και το χαμόγελο με το οποίο τερμάτιζε κάθε φράση της όσο τραγική κι αν ήταν... Σαν μια άνω τελεία αξιοπρέπειας. Άλλωστε η κυρία Ελενίτσα ήταν πέρα από αξιοπρεπής, κεφάτη, χαριτωμένη, τσαχπίνα.Σμυρνιά. Μια γιαγιά σκέτη γλύκα!


Πρώτα γνωρίστηκε με τη κόρη μου, όταν επισκέφτηκε το Γηροκομείο Αθηνών με τους συμμαθητές της του IB του Γείτονα καθώς η εθελοντική εργασία σε κάποιο ίδρυμα ήταν υποχρεωτική. Κι όταν μου διηγήθηκε την πρώτη της συνάντηση μαζί της, θυμήθηκα μια φράση του Γιώργου Παπαστεφάνου σε μια του συνέντευξη «Δεν πιστεύω στο κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στις κεραυνοβόλες φιλίες».



Αυτό ακριβώς έγινε! Κι έτσι η κυρία Ελενίτσα απέκτησε μια «εγγονή» και η Λίλα μια «γιαγιά επιλογής». Κι ήταν τόσο ιερή αυτή η σχέση που όταν έπρεπε να φύγει για τις σπουδές της στο Λονδίνο, αναλάβαμε οι υπόλοιποι να τη διαφυλάξουμε. Κι ήταν τιμή μας, ότι η Κυρία Ελενίτσα μας «δάνεισε» έκτοτε, τα «μάτια» της.Για να βλέπουμε πότε πότε μέσα από τη δική της οπτική. Είναι ευλογία στη ζωή η ανταλλαγή των φακών επαφής!


«Από τη ώρα που σας γνώρισα.Μπορώ και γω να δίνω ένα χαρτί με ονόματα στον παπά -Υπέρ Υγείας- να διαβάζει στην Κυριακάτικη δοξολογία». Για φαντάσου! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη μοναξιάς; Να μην έχεις άνθρωπο να ευχηθείς για την υγεία του.

Η απέραντη μοναξιά. Η απόλυτη μοναξιά! Ή εκείνο το τηλέφωνο μέσα στην νύχτα και η φωνή της όλο αγωνία. «Θέλω να έρθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό». Και το πρωί που έφτασα ανήσυχη την άκουσα να λέει «Ξέρεις μπορεί να βρίσκομαι σε Γηροκομείο αλλά ήμουν κάποτε αρχόντισσα. Όταν πεθάνω μπορεί να με πετάξουν. Άλλωστε ποιος θα είναι να τους ελέγξει; Θέλω εσύ να επιβλέψεις τη κηδεία μου. Να γίνει σωστή παιδί μου».


Αλλά μη φανταστείτε ότι όλες οι κουβέντες ήταν σκουρόχρωμες.Α πα πα! Μόνο λίγες.Κατ΄ εξαίρεση. Η κυρία Ελενίτσα είχε πονηρά ματάκια και γαργαρένιο γέλιο. Κι αν λατρεύαμε κάτι σε κείνη ήταν η διάθεσή της να γραπώνει στον αέρα κάθε αχτίδα ζωής που της χαριζόταν. Σαν εκείνη την ημέρα που τη πήγαμε με κάμπριο αυτοκίνητο για να επισκεφτεί έναν οφθαλμίατρο. Κι έκλεινε τα μάτια όπως τη χτύπαγε ο αέρας και καμάρωνε κι ίσιωνε το κραγιόν στα χείλη με φιλαρέσκεια. Μια τόση δα σταγόνα γυναικείας φιλαρέσκειας που κοντοστάθηκε στα μουτζουρωμένα χείλη ογδοντάχρονης.Αιώνια γυναίκα!!


Η λατρεμένη μου κυρία Ελενίτσα. Εκείνη τη μέρα, θυμάμαι, φάνηκε στα μάτια μου τόσο αφάνταστα «πλούσια», εκείνη από το Γηροκομείο Αθηνών, δίπλα σ΄ένα γιατρό με μάτι άπληστο που συμπεριφέρθηκε σαν μανικιουρίστ, απαιτώντας μπουρμπουάρ-φακελάκι. Κακόμοιρε, φτωχούλη, μεγαλογιατρουδάκο!


Κοντά στην γιαγιά που επιλέξαμε για γιαγιά μας, περάσαμε στιγμές πολύτιμες. Συναισθήματα δισεκατομμύρια. Σπουδή ζωής!

Για μας και τα παιδιά μας.
Η μοναξιά, η συγκατάβαση, η αξιοπρέπεια, η καχυποψία των γηρατειών, το γέλιο, η αισιοδοξία, ο Φόβος ο απόλυτος, το βλέμμα, τα μάτια, οι σιωπές, τα αθώα ψεματάκια στην ανασφάλειά της μη και χαθούμε, η φθορά, το τέλος..Το Τέλος.


Όταν με κλειστά μάτια φαντάζονταν ότι περιδιάβαινε τα στενά της Θεσσαλονίκης και μετά κοντοστέκονταν κι έκοβε παπαρούνες. Και θυμάμαι το χέρι της να προσποιείται πώς κόβει λουλούδια πάνω στη χιλιοτριμμένη κουβέρτα του Γηροκομείου. Και μπήκα και γω στο «τριπάκι της».Ντρεπόμουν να μείνω απ΄έξω..Και προσποιούμουν ότι έκοβα και γω παπαρούνες. Συνένοχη λαθρεπιβάτης στο παρελθόν της. Χάρη του τελευταίου αντίο μας!


Και γύρω μας άλλα γεροντάκια. Με το μεγάλο-μικρόκοσμό τους. Κάθε δωμάτιο άλλη ιστορία.Το μόνο κοινό..Το βλέμμα προσμονής στην πόρτα. Η λάμψη των ματιών τους όταν κάποιος άγνωστος μπει στο χώρο τους! Πω πω τι τεράστιο θέμα συζήτησης!!!
Και ιστορίες να περπατούν σαν ακροβάτες μεταξύ τραγικού και αστείου.
Όπως του πρώην δικαστικού που όποτε καθυστερούσαν να τον αλλάξουν οι νοσοκόμες, φώναζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του «Διαμαρτύρομαι, κύριοι, διαμαρτύρομαι».

Δύσκολο πράγμα τα γηρατειά. Η μοναξιά. Η εγκατάλειψη..


Η κυρία Ελενίτσα μας «την έκανε» μια Κυριακή.

Κι έτσι εκείνη την Κυριακή δεν παρέδωσε με περηφάνια στον παπά το χαρτί της με ονόματα Υπέρ Υγείας αλλά την επόμενη .Παραδώσαμε εμείς ένα Υπέρ Αναπαύσεως.


Υ.Γ Αυτήν την Κυριακή.
Έτσι για μια ωραία αλλαγή στη ζωή σας.

Πάρτε τα παιδιά σας και μπείτε στο Γηροκομείο Αθηνών.

Δεν θέλει προετοιμασία.Μπείτε με ένα κουτί γλυκά όπως όταν πάτε σε φίλους.

Αυτή η Κυριακή μπορεί να γίνει η πιο ωραία Κυριακή της ζωής σας.
Κάντε το Υπέρ Υγείας της ψυχής σας..