Το γεύμα που τάισε μια πλατεία κόσμο στοίχισε μόλις 91 ευρώ και δείχνει τη δύναμη της αλληλεγγύης»

Έξυπνη διαμαρτυρία κατά του Μνημονίου στην Κατερίνη

Με διανομή όσπριων και ρέγκας διαμαρτυρήθηκαν στην κεντρική πλατεία της Κατερίνης, μέλη της πρωτοβουλίας πολιτών «Κόντρα στο Ρεύμα» ενάντια στα νέα μέτρα και στους όρους της νέας δανειακής σύμβασης.
Οι εθελοντές της πρωτοβουλίας που την αγκάλιασε όλη η Κατερίνη, διοργάνωσαν το μεσημέρι υπαίθριο γεύμα, στήνοντας δύο καζάνια με φασολάδα και ένα πάγκο με ρέγκες και ελιές, προσκαλώντας τον κόσμο να συμμετάσχει στο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην πλατεία, που είχαν «περιφράξει» με δεκάδες πλαστικές αναπαραστάσεις με ανθρώπινες φιγούρες, οι οποίες πιασμένες χέρι-χέρι «προστάτευαν» συμβολικά το χώρο της συγκέντρωσης.


«Δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί αυτό το έγκλημα σε βάρος του λαού και του τόπου. Το γεύμα μας στοίχισε μόλις 91 ευρώ και δείχνει τη δύναμη της αλληλεγγύης» δήλωσε το μέλος της πρωτοβουλίας Ηλίας Τσολακίδης.


Ακολούθησε πορεία, που πέρασε έξω από τα γραφεία των βουλευτών του νομού. Οι διοργανωτές δίνουν ραντεβού για νέα κινητοποίηση στο ίδιο σημείο αύριο στις 10.00 π.μ.


Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr  11-02-2012 

Αυτή την Ελλάδα προσπαθούν να απομονώσουν.

Στα 22,45 δις ευρώ οι ελληνικές εξαγωγές το 2011 –
 Ρεκόρ όλων των εποχών


Εν μεσω κρίσης οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής οικονομίας κατάφεραν να αποδείξουν ότι η χώρα και παράγει και εξάγει πετυχαίνοντας το ιστορικό ρεκόρ εξαγωγών των 22,45 δις ευρώ. Σύμφωνα με ανάλυση του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων και του Κέντρου Εξαγωγικών Ερευνών και Μελετών, από τη μία πλευρά, «επιβεβαιώθηκε η κατάρριψη του ιστορικού ρεκόρ εξωστρέφειας σε απόλυτους αριθμούς για την αξία των εξαγωγών».


Από την άλλη, όμως, «συνεχίστηκε η άσκηση πιέσεων σε πολλές κατηγορίες προϊόντων, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η δυναμική του εξωτερικού εμπορίου της χώρας», στο κατώφλι της νέας χρονιάς.


Όπως δήλωσε η πρόεδρος του ΠΣΕ, Χριστίνα Σακελλαρίδη «το 2011 αποτέλεσε οδηγό για το συνολικό μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου της χώρας, ώστε να ευνοηθεί η οικονομική ανάκαμψη και να εδραιωθούν προοπτικές ανάπτυξης, αύξησης της απασχόλησης και της παραγωγής πλούτου στη χώρα. Περισσότερες εταιρείες επιχείρησαν με επιτυχία πέρυσι να εξάγουν, προϊόντα ελληνικά, προϊόντα ποιότητας, με τεχνογνωσία και προστιθέμενη αξία, που πρωταγωνίστησαν στις διεθνείς αγορές, εν μέσω ιδιαίτερα αντίξοων συνθηκών αβεβαιότητας για την ελληνική οικονομία. Πέρυσι αποδείχθηκε περίτρανα ότι η εξωστρέφεια είναι πυλώνας ανάπτυξης και απάντηση στην ύφεση. Χωρίς τα 22,4 δις ευρώ των εξαγωγών, η ύφεση θα ήταν βαθύτερη κατά μία μονάδα το 2011. Χωρίς την αύξηση κατά 37% των εξαγωγών, θα είχαν χαθεί χιλιάδες ακόμα θέσεις εργασίες. Το ιστορικό ρεκόρ εξωστρέφειας του 2011 πρέπει να αποτελέσει βάση για να κινηθούμε στοχευμένα και με συνέπεια σε υψηλότερα επίπεδα. Πλέον είναι εθνική υπόθεση και πρωταρχικό εθνικό συμφέρον, να ενισχυθεί η εξωστρεφής επιχειρηματικότητα και να μην συνθλιβεί σε όρους περικοπών, αντιαναπτυξιακών δημοσιονομικών προσαρμογών και νέων φορολογικών επιβαρύνσεων. Είναι ζητούμενο η Εθνική Στρατηγική της Εξωστρέφειας, που θα οδηγεί σε μία σύγχρονη, ανοικτή και ανταγωνιστική οικονομία ευημερούντων ανθρώπων και επιχειρήσεων».


Πάντως αξίζει να σημειωθεί η πίεση που δέχτηκαν οι ελληνικές εξαγωγές το τελευταίο τρίμηνο του 2011 με αποτέλεσμα να μειωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης τους με αποτέλεσμα η συνολική αύξηση των εξαγωγών
(χωρίς τα πετρελαιοειδή) να διαμορφώνεται σε ετήσια βάση στα επίπεδα του 9,7%.


Όσον αφορά την πορεία των συναλλαγών το τελευταίο μήνα του χρόνου η συνολική αξία των εξαγωγών - αποστολών κατά τον μήνα Δεκέμβριο 2011 ανήλθε στο ποσό των 1.968,6 εκατ. ευρώ έναντι 1.849,8 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του έτους 2010, παρουσιάζοντας αύξηση 6,4%.


Η συνολική αξία των εξαγωγών - αποστολών, χωρίς τα πετρελαιοειδή, κατά τον ίδιο μήνα ανήλθε στο ποσό των 1.453,9 εκατ. ευρώ έναντι 1.456,8 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με τον Δεκεμβρίου του
2012, παρουσιάζοντας μείωση 0,2%.


Από την άλλη πλευρά συνεχίστηκε η καθοδική πορεία των εισαγωγών με αποτέλεσμα η συνολική αξία των εισαγωγών - αφίξεων, χωρίς τα πετρελαιοειδή, κατά το μήνα Δεκέμβριο 2011 ανήλθε στο ποσό των 2.298,4
εκατ. ευρώ έναντι 2.910,8 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του έτους 2010, παρουσιάζοντας μείωση 21,0%. Η συνολική αξία των εισαγωγών - αφίξεων, χωρίς τα πετρελαιοειδή, κατά το δωδεκάμηνο Ιανουαρίου 2011 - Δεκεμβρίου 2011 παρουσίασε μείωση 13,1% σε σύγκριση με το αντίστοιχο δωδεκάμηνο Ιανουαρίου 2010 - Δεκεμβρίου 2010.


09-02-2012
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Le Monde: Ellada, agapi mou του Etienne Roland καθ. Παν Σορβόνης

To άθρο δεν είναι σημερινό αλλά παραμένει επίκαιρο. Δημσιεύτηκε πριν κάποιες μέρες στην γαλλική εφημερίδα Le Monde και φέρει την υπογραφή του Etienne Roland, πρώην Διευθυντή της Γαλλικής Σχολής της Αθήνας και καθηγητή αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I Panthéon-Sorbonne. Κυρίως φιλέλληνα!


Τίτλος Ellada, agapi mou


Νιώθω βαθιά ταπεινωμένο τον φιλελληνισμό μου όταν μία εφημερίδα τολμάει να βάλει τίτλο ότι η Ελλάδα είναι «μία χώρα ίσως λιγότερο ευρωπαϊκή από ότι φαινόταν» και όταν το περιεχόμενο του άρθρου αυτού αποτελεί μία κακιά περίληψη μιας ιστορίας που οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει. Είμαι ταπεινωμένος σαν Γάλλος που οι συμπατριώτες μου κάνουν τόσο κακό στην ιστορία και θρέφουν τον μύθο του Έλληνα ψεύτη και πονηρού.


Θα σταθώ σε κάποια σημεία μόνο…


Αν η Ελλάδα δεν είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, ποια δικαιούται τον τίτλο αυτόν; Η βάρβαρη Γερμανία ή η επίβουλη Αλβιόνα στην οποία ο μεγαλύτερός της ποιητής, ο Μπάιρον, καταλόγιζε ήδη ότι λεηλατούσε την χώρα του Ομήρου; Πιο ευρωπαϊκή η Αγγλία που δεν δέχεται καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και ιδίως αυτές που της κοστίζουν χρήματα; Αυτή δεν ήταν που έφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στα τέλη του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, φέρνοντας έναν κατακλυσμό που η χώρα θα πλήρωνε πολύ ακριβά, η χώρα που μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεσαι για την πιο παραδειγματική αντίσταση απέναντι στους κατακτητές ναζί. Δεν έχει πολύ καιρό που γεννήθηκε η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και αμφιβάλω αν μπορούμε να αποδώσουμε διακρίσεις και ταμπέλες ευρωπαϊσμού. Η ιδέα όπως και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι υπό κατασκευή και σίγουρα δεν αποτελούν σταθερό δεδομένο.


Ο Ζιρκάρ Ντ’Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι έλεγε ότι η δημοκρατία και ο πολιτισμός έρχονται από αυτή τη χώρα. Και αυτό, παρόλο που υπάρχουν πολλά να πει κανείς για αυτή τη αθηναϊκή δημοκρατία των σκλάβων και του ιμπεριαλισμού… Αλλά το θέμα τίθεται λάθος αφού το ζήτημα δεν είναι να ξέρουμε που γεννήθηκε η δημοκρατία, το ζήτημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός, αυτό που λέμε ελληνο-ρωμαϊκός, είναι η μοναδική κοινή βάση σε μία ιστορία φτιαγμένη από εχθρότητες και παγκοσμίους πολέμους. Αυτός ο διάσημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα όπως και τις τέχνες, τους κλασσικούς μας του 17ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του 18ου αιώνα που άλλαξαν τον κόσμο. Τον 19ο αιώνα έπαιξε έναν ουσιαστικό ρόλο στην διάδοση των ελληνικών τεχνών και των γραμμάτων παράγοντας έναν σύγχρονο «νέο-κλασσικισμό» που ξαναβρίσκουμε στο Εδιμβούργο – που αποτελούσε κέντρο και που υπήρχαν σκέψεις να χτιστεί ένας Παρθενώνας – αλλά επίσης και σε άλλες πόλεις.


Η σύγχρονη τέχνη, από τις αρχές του 1900 χτίστηκε σε αντίδραση απέναντι στον κλασσικισμό και γιαυτό μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες αφού το μάθημα της ελληνικής τέχνης ήταν αυτό της ελευθερίας και του ανταγωνισμού. Η κουλτούρα των ελίτ μας εκμοντερνίστηκε και τα λατινικά, όπως και τα ελληνικά, δεν είναι πλέον παρά περιθωριακά μαθήματα στα σχολεία μας. Μακριά από εμένα η ιδέα να αλλάξουμε την κουλτούρα αυτή της ελίτ που τρέφεται σήμερα από μία λογοτεχνική και καλλιτεχνική ποικιλία σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο: αυτό είναι σίγουρα ένα μεγάλο κέρδος αυτού που ονομάζουμε «μεταμοντερνισμός».


Αλλά αυτές οι μεταβολές δεν επηρεάζουν καθόλου τη θέση της Ελλάδας στο κέντρο της Ευρώπης, αφού πρόκειται για ένα χώρο από τους πιο ζωντανούς και τους πιο λαμπερούς της ευρωπαϊκής κουλτούρας: προσωπικότητες σημαντικές σε όλους τους τομείς και όχι μονάχα στην ποίηση, μία σχολή ζωγραφικής από την εποχή του Θεόφιλου και του Τσαρούχη περνώντας από τον Εγγονόπουλο, αλλά και φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης.


Κοιτάξτε τι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά: Βερνάν, Φουκό και Ντεριντά. Κοιτάξτε που και πως διαμορφώνονται οι ελίτ: σε ένα ιστορικό πλαίσιο, το EHESS (σσ η Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών της Γαλλίας) έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο και βρίσκετε πια στην Ελλάδα μία ολόκληρη γενιά σημαντικών ιστορικών που συνέβαλαν στην ανανέωση του κλάδου.


Λοιπόν πιστεύουμε ακόμα ότι είναι όλοι ψεύτες και κλέφτες που πρέπει να υπερασπιστούμε απλώς επειδή στο παρελθόν ανακάλυψαν τη λέξη δημοκρατία; Υπάρχουν πολλά ακόμα στοιχεία να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία, η ιστορία, το θέατρο… Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άντρες και γυναίκες που θα τους έβαζα ανάμεσα στους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους ανθρώπους που γνωρίζω. Δεν αντέχω να βλέπω «βάρβαρους» να τους βάζουν στο περιθώριο της Ευρώπης. Όσο για τους αξιολύπητους απατεώνες, σε ποια χώρα δεν βρίσκουμε τέτοιους;


Δεν τίθεται θέμα να κρίνουμε αν η Ελλάδα είναι λιγότερο ή περισσότερο ευρωπαϊκή, όταν οι βάσεις οι ίδιες της Ευρώπης δεν θα υπήρχαν χωρίς τον ελληνισμό. Μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη είναι μία πριγκίπισσα που απήχθη από τους Κρήτες και προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες διαμάχες Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη λοιπόν έχει επίσης ρίζες ανατολίτικες, και αυτός είναι ένας μύθος πολύ χρήσιμος σε αυτές τις εποχές των υβριδισμών των πληθυσμών. Η Ευρώπη δεν έχει σαν θεμέλιο τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, αλλά έναν πολιτισμό και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας θρέφουν. Και δυστυχώς, τα στοιχεία αυτά είναι πολύ λίγα!


Ζήτω η Ελλάδα και ας μην αφήσουμε τους τεχνοκράτες να ρίχνουν τα γόνατα τους φίλους και τους αδερφούς. Ακόμα περισσότερο, μην τους αφήνουμε να τους ταπεινώνουν και να ταπεινώνουν και εμάς.

Η Ελπίδα μας

...Απο εμαιλ

Ένας αλλόθρησκος αποφάσισε να γίνει χριστιανός και θέλησε να εξετάσει τις εκδοχές του Χριστιανισμού για να διαλέξει. Βρίσκει λοιπόν έναν ορθόδοξο, έναν προτεστάντη κι έναν παπικό. Τους λέει τις προθέσεις του κι εκείνοι συμφωνούν να τον «ξεναγήσουν» στις εκκλησίες τους.


Πηγαίνει ο αλλόθρησκος με τον προτεστάντη μια Κυριακή, μπαίνει στο ναό και βλέπει τους ανθρώπους ταχτοποιημένους με τα καλά τους ρούχα, ο καθένας στο κάθισμά του, μπροστά από τον κάθε πιστό μια Καινή Διαθήκη, χορωδία να λέει τους ύμνους αρμονικά, τα πάντα να λάμπουν από καθαριότητα και μετά το τέλος όλοι του φέρθηκαν ευγενικά με πολύ καλούς τρόπους.


Την επομένη Κυριακή συνεννοήθηκε με τον παπικό να πάει στο δικό του ναό. Μπαίνει μέσα, πλένει τα χέρια, ρίχνει το κέρμα ν' ανάψει το λαμπάκι αντί για κερί και κάθεται. Ούτε εκεί όρθιοι, όλοι στα καθίσματά τους με τάξη και αρμονία. ?κουσε και την εγκύκλιο του Πάπα, είδε και τις φωτογραφίες του που δέσποζαν ακόμα και εντός του ναού. Πέρασε η ώρα, τέλειωσε η λειτουργία, τον καλοδέχτηκαν, τον κέρασαν κι έφυγε.


Την τρίτη Κυριακή κανόνισε να πάει στην ορθόδοξη εκκλησία. Μπαίνει μέσα και βλέπει άλλους να μιλάνε μεταξύ τους, πολλούς όρθιους γιατί δεν έφταναν τα καθίσματα, τη νεωκόρο να μαλώνει με μια κυρία γιατί της έσβησε γρήγορα το κερί που άναψε, άκουγε τα μωρά να τσιρίζουν και να μη τα παρατηρεί κανείς, ο παπάς να φωνάζει στον ψάλτη να τελειώσει τα τεριρέμ κλπ. Μόλις τελείωσε η λειτουργία άρχισαν τα μνημόσυνα, όπου άλλοι έβγαιναν στην εκκλησία κι άλλοι έμπαιναν με θόρυβο και φασαρία.


Την επομένη εβδομάδα συναντήθηκαν όλοι για να μάθουν τι αποφάσισε. Όταν βρέθηκαν όλοι μαζί, τους λέει:
- Στην προτεσταντική εκκλησία είδα μεγάλη τάξη και ευγένεια. Στην παπική είδα μεγάλη αφοσίωση στον πνευματικό σας αρχηγό και τις οδηγίες του ιερέα σας. Στην ορθόδοξη εκκλησία είδα τέτοιο χαμό που δεν το περίμενα!


Ο ορθόδοξος έσκυψε απογοητευμένος, ενώ οι άλλοι δυο χαμογέλασαν.


Και καταλήγει ο αλλόθρησκος:
-Τελικά Θα γίνω ορθόδοξος!
-Μα γιατί; αναρωτιούνται οι άλλοι.
-Ακούστε, λέει ο αλλόθρησκος. Τα δικά σας δικαιολογούνται με την τάξη που έχει ο ένας και την πειθαρχία που έχει ο άλλος.Του ορθόδοξου όμως δεν δικαιολογείται αλλιώς. Με τέτοιο μπάχαλο μόνο αν έχεις τον Θεό μαζί σου διατηρείσαι 2000 και πλέον χρόνια!

Τι κόσμος Θεέ μου! - capital.gr του Θανάση Μαυρίδη

Μπορεί ο χρυσός που έχει εξαχθεί από την γη από την γέννηση του ανθρώπινου είδους να χωράει όλος κι όλος σε τρεισήμισι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, αλλά μέσω των παραγώγων διαπραγματεύεται στις διεθνείς αγορές 92 φορές περισσότερη ποσότητα! Ας πούμε ότι μόλις το 1% των αγοραστών απαιτούν με την λήξη των συμβολαίων τους την εκπλήρωσή τους, την παραλαβή φυσικού προϊόντος. Τι θα συμβεί;


Είναι βέβαιο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, επειδή δεν υπάρχει τόσος χρυσός για να ικανοποιήσει τόσα πολλά αιτήματα. Από την άλλη, αυτό το παράδειγμα που μας παρουσίασε σε εκδήλωση της Ένωσης Πιστοποιημένων Αναλυτών ο κ. Θάνος Βαρβιτσιώτης από την Marfin δείχνει το μέγεθος του παραλογισμού που επικρατεί σήμερα στις αγορές.


Για να είμαστε πιο ακριβείς, οι αγορές μοιάζουν όλο και περισσότερο σε Καζίνο. Το πρόβλημα είναι ότι το κόστος δεν το πληρώνουν μόνο οι εθισμένοι στον τζόγο παίκτες, αλλά όλη η ανθρωπότητα. Με συνθήκες Καζίνο καθορίζονται σήμερα οι τιμές του πετρελαίου και των αγροτικών προϊόντων. Κι όμως! Με βάση τις επίσημες τιμές κλεισίματος των χρηματιστηρίων αγοράζουμε σήμερα την βενζίνη από τα πρατήρια ή τα τρόφιμα από το ράφι των σούπερ μάρκετ.


Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είχε κατ΄ επανάληψη επισημανθεί στο προηγούμενο ράλι του πετρελαίου, όταν και η τιμή είχε φτάσει στα 150 δολάρια το βαρέλι: Η τιμή ανέβαινε δίχως να υπάρχει πραγματική έλλειψη του προϊόντος! Αυτός ήταν άλλωστε και ο πραγματικός λόγος που η τιμή στην συνέχεια βυθίστηκε μέχρι την περιοχή των 30 δολαρίων, για να ξαναβρεθεί σήμερα στην περιοχή των 100 δολαρίων. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ποιος είναι ο μεγάλος κερδισμένος από αυτό το τραινάκι του τρόμου: Οι μεγάλες τράπεζες και χρηματιστηριακές που κερδίζουν έτσι κι αλλιώς από τις προμήθειες που εισπράττουν από τις πράξεις των πελατών τους.


Στο μεταξύ, αν συμβεί και κάποια τράπεζα χάσει χρήματα από μια απότομη μεταβολή της τιμής, το σύστημα δεν έχει να φοβηθεί για την συνέχεια του παιγνιδιού: Σκεφτείτε ότι στα παράγωγα ο παίκτης έχει καταθέσει ως εγγύηση ένα μικρό μέρος των χρημάτων που αντιπροσωπεύει η χρηματιστηριακή του πράξη, της τάξης του 6%. Αν η διακύμανση είναι απότομη, ας πούμε της τάξης του 20% ή του 30%, τότε τις πιθανές ζημίες που δεν θα πληρώσουν οι πελάτες των τραπεζών θα κληθούν να τις πληρώσουν οι ίδιες οι τράπεζες. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Αν και η τράπεζα δεν έχει τα απαραίτητα κεφάλαια, που είναι και το πιο πιθανό, τότε οι κοινωνίες θα αναλάβουν και πάλι το κόστος διάσωσης της χαμένης τράπεζας. Κι έτσι οι ανθρωποθυσίες στον θεό της μόχλευσης θα εξακολουθήσουν προς μεγάλη ευχαρίστηση της τεράστιας στρατιάς των υπηρετών του.


Το έχουμε ξαναπεί, ότι είναι μία τεράστια κερδοφόρα μηχανή που έχει ήδη εξαγοράσει τους πάντες και είναι αδύνατο να κτυπηθεί. Φανταστείτε ότι έχει δημιουργηθεί ένας παράλληλος κόσμος εικονικής πραγματικότητας που διαπραγματεύεται εμπορεύματα 80 και 100 φορές περισσότερα από αυτά που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι διαμεσολαβητές, δηλαδή οι τράπεζες, κερδίζουν με μία πράξη και μόνο όσο πλούτο παράγει αυτός ο πλανήτης στην πραγματικότητα! Μόνο από τις προμήθειες και μόνο με μία πράξη των πελατών τους. Κάθε δεμάτι καλαμπόκι που παράγει ο γεωργός ανήκει ήδη στην τράπεζα πριν αυτή παραχθεί! Όχι μέσω των δανείων, αλλά μέσω του ελέγχου της λειτουργίας της αγοράς παραγώγων. Είναι τρέλα, αλλά αυτή η τρέλα είναι η πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου μας. Έπειτα, μπορούν να δανείζουν κράτη, να προσλαμβάνουν στις υπηρεσίες τους παροπλισμένους πρωθυπουργούς και να ονειρεύονται έναν κόσμο όπως τελικά τον επιθυμούν...

Κατρίν Μαρτέν Ρωμαιοκαθολική μοναχή "είναι η Ευρώπη που χρωστάει στην Ελλάδα""

«Εγώ, μια Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, θα υποστηρίξω την Ελλάδα», της Κατρίν Μαρτέν
Ζώντας εδώ κι οκτώ χρόνια στην Ελλάδα την κατάσταση της χώρας και τις αντιδράσεις που αυτή προκαλεί, νιώθω υποχρεωμένη να παρέμβω. Εδώ και μήνες δίδεται για την Ελλάδα η εικόνα μιας χώρας όπου βασιλεύει η διαφθορά, όπου η φοροδιαφυγή είναι εθνικό άθλημα κι όπου τα σκάνδαλα ξεσπούν και αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο με πυρετώδη ρυθμό. Τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν είναι εντελώς ψέμα -και πρόθεσή μου δεν είναι να εξωραΐσω την πραγματικότητα. Από την άλλη, συχνά η νοηματοδότηση κάποιου πράγματος εξαρτάται και από το πώς αυτό λέγεται. (Φωτογραφία στη κορυφή:Πίνακας της Δήμητρας Ερμείδου, `'Quilty as usual",2009)
Όμως, γνωρίζω:
πρώτον εμείς, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, δεν είμαστε δα και παράδειγμα αρετής και δε δικαιούμαστε να δίνουμε μαθήματα σε άλλους·
δεύτερον , δεν κερδίζουμε τίποτα με το να εξευτελίζουμε έναν εταίρο μας που είναι ήδη αποδυναμωμένος, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν ολόκληρο λαό·
τρίτον , μου φαίνεται πως τριάντα χρόνια συμβίωσης δεν αρκούσαν για να γνωρίσουμε πραγματικά και να κατανοήσουμε τους Έλληνες «εξαδέλφους» μας, που δεν είναι ταυτόσημοι με εμάς.
Πρόκειται για κάτι αυτονόητο, που όμως συχνά το λησμονούμε: οι Έλληνες δεν είναι δυτικοευρωπαίοι -και με τη χάρη του Θεού δε θα γίνουν ποτέ. Απέναντι στη νομοθεσία δεν έχουν τα ίδια αντανακλαστικά με εμάς: δε διαθέτουν αυτήν την προδιάθεση προς τη νομιμοφροσύνη, που δίχως άλλο μας έχει κληροδοτηθεί από τη Ρώμη και χαρακτηρίζει τη δύση. Στην Ελλάδα ο κανόνας δεν είναι υποχρεωτικός· τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το νόμο, που εδώ έχει μάλλον ενδεικτικό ρόλο.
Θυμάμαι συχνά τι μας είχε πει ο καθηγητής μας των ελληνικών στο πρώτο μας μάθημα: η μεγαλοφυΐα της λατινικής γλώσσας είναι η λογική της αυστηρότητα· η μεγαλοφυΐα των ελληνικών όμως έγκειται στην ευελιξία τους, στην τέχνη των αποχρώσεων. Υπάρχουν σαφώς γραμματικοί κανόνες, αλλά οι εξαιρέσεις, οι αποχρώσεις, οι διαφοροποιήσεις, οι ανώμαλες κλίσεις είναι τόσο πολυάριθμες! Μετά από τόσο καιρό που ζω εδώ, τείνω να πιστέψω πως ό,τι ισχύει στη γλώσσα ισχύει και στις νοοτροπίες των ανθρώπων.


Το πρωτεύον εδώ είναι οι οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί. Δεν αρνούμαστε ποτέ μια χάρη σε έναν φίλο και συγγενή, έστω κι αν η χάρη αυτή επισύρει κάποιο βαθμό παραβίασης του νόμου. Βοηθούμε τον πλησίον, το φίλο, νοιαζόμαστε για τις ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς κατ' ανάγκη να κατανοούμε πάρα πολύ καλά την έννοια του «γενικού συμφέροντος». Ο νόμος παρακάμπτεται χωρίς συνειδησιακά προβλήματα. Οι Έλληνες εξάλλου παραδέχονται πως προσπαθούν «να κάνουν τη δουλειά τους» χωρίς να νοιάζονται για το νόμο: «δεν είναι καλό μεν, αλλά έτσι είμαστε οι Έλληνες, και ποτέ μας δε θα αλλάξουμε!». Αν περηφανευόμαστε πράγματι για τη διαφορετικότητα, που τη θεωρούμε τον πλούτο της Ευρώπης, θα πρέπει να σεβαστούμε κι αυτή τη διαφορά, χωρίς να εκπλησσόμεθα δήθεν που οι Έλληνες δε συμπεριφέρονται σαν Γερμανοί ή Γάλλοι. Για να αξίζει την ονομασία της η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χρειάζεται όσοι τη συναποτελούν να γνωρίζονται πραγματικά, και όχι μόνο επιφανειακά, στη βάση στερεοτύπων.


Πριν τελειώσω, θα ήθελα απλά να σημειώσω κάτι σχετικά με μια έκφραση που στα αυτιά μου ακούγεται παράξενα: μιλάμε για «χρέος της Ελλάδας προς την Ευρώπη». Πάντοτε συναισθανόμουν το αντίθετο: πως είναι η Ευρώπη που χρωστάει στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα δάνειο που παραχωρήθηκε εδώ και πάνω από είκοσι πέντε αιώνες κι έκτοτε έχουν δοθεί αμέτρητες δόσεις, που δε καταμετρώνται μεν σε δραχμές ή σε ευρώ, αλλά που η αξιοποίησή τους παρήγαγε ανεκτίμητους θησαυρούς.


Αχ, αν μόνον όχι απλά όλοι οι ελληνιστές της Ευρώπης, αλλά κι όλοι οι φιλόσοφοι, οι αρχιτέκτονες, οι γλύπτες, οι άνθρωποι του θεάτρου, αλλά και όλοι όσοι δε θα ήμαστε ακριβώς ό,τι είμαστε αν δεν είχαμε συναντηθεί στην πορεία της ζωής μας με τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, τον Οιδίποδα, την Αντιγόνη, τον Προμηθέα, αν δεν είχαμε ακούσει να γίνεται λόγος για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, αν δεν είχαμε μελετήσει τη χάρη του Ερμή και της Αφροδίτης, την χαμογελαστή γαλήνη στις κόρες, την λαμπερή, επιβλητική, αλλά όχι αλαζονική ωραιότητα του Παρθενώνα, για να μην αναφερθώ σε λίγα μόνο από τα πιο διάσημα σχετικά παραδείγματα, αν όλοι οι ιατροί θυμούνταν τον Ιπποκράτη κι όλοι οι δημοκράτες την Αθήνα, το λίκνο της δημοκρατίας, αν όλοι κάναμε σωστά τους λογαριασμούς μας, ίσως θα αναγνωρίζαμε το γεγονός πως εμείς χρωστάμε στην Ελλάδα και πως τα δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού χρέους δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το δικό μας χρέος, που κανείς δε μας ζητά ποτέ να αποπληρώσουμε. Κι ας μην αναφερθούμε σε όλους τους θησαυρούς για τους οποίους καυχώνται τα μουσεία μας, προϊόντα λεηλασίας της ελληνικής γης.
* Η Catherine Martin είναι Ρωμαιοκαθολική μοναχή. Το άρθρο της δημοσιεύθηκε στη γαλλική εφημερίδα La Croix και αναδημοσιεύθηκε από το site "Προοδευτική Πολιτική"

ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ;

απο Εμαιλ 

 

Η Τούρκικη σημαία, και το αντίστοιχο "εθνικό σύμβολο" των Τούρκων, προέρχεται από ένα σύμβολο του Βυζαντίου, αλλά της αρχαιοελληνικής πόλης Βυζάντιον, που υπήρχε στην θέση της Κωνσταντινούπολης.

Αυτό το σήμα, που είναι πανάρχαιο και απαντάται ως λατρευτικό σύμβολο της θεάς Εκάβης, έγινε σύμβολο της πόλης του Βυζαντίου όταν ο Φίλιππος, πατέρας του Μεγαλέξανδρου, προσπάθησε να καταλάβει αυτή την πόλη, και μια νύχτα με συννεφιά, έστειλε πολεμιστές (σαν καταδρομική επιχείρηση) να περάσουν τα τείχη, για να αλώσουν την πόλη.

Ξαφνικά, εμφανίστηκε το φεγγάρι, οι εισβολείς έγιναν αντιληπτοί, και αποκρούστηκε η επίθεση.... Από τότε, και επειδή θεωρήθηκε ως θεϊκή βοήθεια προς την πόλη, έγινε σύμβολο της πόλης του Βυζαντίου.

Από εκεί έμεινε ως σύμβολο παραδοσιακά και στην Κωνσταντινούπολη, το βρήκε και ο Μωχάμεντ ο πορθητής (και οι επόμενοί του), και όπως χρησιμοποίησε τα πάντα που βρήκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για να δώσει αυτοκρατορική χροιά στην πλιατσικολογική Οθωμανική κατάκτηση, το έκανε ένα σύμβολο της Οθωμανικής κυριαρχίας, και έτσι έμεινε ως μουσουλμανικό σύμβολο....

Η διπλανή φωτογραφία είναι από ένα κέρμα των Βυζαντίων και αν θα προσέξετε, το γράφει: ΒΥΖΑΝΤΙΩΝ