«Kαθυστερούσα να συνέλθω και βιάστηκαν να με... τελειώσουν»
Nοσηλευόταν σε κώμα, στην εντατική μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας και μερίδα γιατρών διέγνωσε... εγκεφαλικό θάνατο, πιέζοντας τους συγγενείς της να δωρίσουν τα όργανά της. Tελικά ανένηψε!
«Eθνος» 16/1/2010
Aγιο είχε η 55χρονη Παναγιώτα Αποστολοπούλου, κάτοικος Σαλαμίνας, που τη βοήθησε να επιστρέψει από... τον άλλο κόσμο!
Στο διάστημα που νοσηλευόταν στην εντατική σε κώμα, μετά από πνευμονία με μυκόπλασμα, οι συγγενείς της δέχονταν πιέσεις να δώσουν τη συγκατάθεσή τους και να υπογράψουν δήλωση δωρεάς οργάνων για μεταμόσχευση, αφού είχε ήδη καταγραφεί στα βιβλία του νοσοκομείου ο... εγκεφαλικός της θάνατος!
ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Τα συμβόλαια θανάτου με τους «Νονούς»
Στο μεροκάματο για να μπορέσουν να σπουδάσουν
Ο κορεσμός του ΧΥΤΑ Φυλής κάνει την Αθήνα χωματερή
Διεκδικούν «φιλέτα» από την εποχή του... σουλτάνου
Στο φως τα πρακτικά του κατοχικού δανείου
Στο νοσοκομείο ο Μιχάλης Κακογιάννης
Συναγερμός για ταμεία-εφάπαξ
Δ. Ρέππας:100 πεζογέφυρες στην Αττική
Ενώ η 55χρονη Παναγιώτα Αποστολοπούλου βρισκόταν σε κώμα, μερίδα γιατρών διέγνωσε «εγκεφαλικό θάνατο οφειλόμενο σε μυκοπλασματική, ανοσολογικής αιτίας, εγκεφαλίτιδα». Ευτυχώς, κάποιοι άλλοι γιατροί εί
Ενώ η 55χρονη Παναγιώτα Αποστολοπούλου βρισκόταν σε κώμα, μερίδα γιατρών διέγνωσε «εγκεφαλικό θάνατο οφειλόμενο σε μυκοπλασματική, ανοσολογικής αιτίας, εγκεφαλίτιδα». Ευτυχώς, κάποιοι άλλοι γιατροί είχαν αντίθετη γνώμη...
Οι πιέσεις, μάλιστα, άρχισαν από την πρώτη εβδομάδα νοσηλείας της στη ΜΕΘ μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας. Το συγκλονιστικό περιστατικό, μάλιστα, κατήγγειλε εγγράφως γιατρός του νοσοκομείου, αλλά και η οικογένειά της με αναφορά στον διοικητή του νοσοκομείου. Οι συγγενείς αρνήθηκαν κάθε συζήτηση για αφαίρεση οργάνων.
Η κ. Αποστολοπούλου και η επιστολή καταγγελία των συγγενών της προς τον διοικητή του αθηναϊκού νοσοκομείου.
Η κ. Αποστολοπούλου και η επιστολή καταγγελία των συγγενών της προς τον διοικητή του αθηναϊκού νοσοκομείου.
Η ασθενής, λόγω εργασιών συντήρησης, μεταφέρεται, για μερικές μόνο ημέρες, στη ΜΕΘ άλλου νοσοκομείου, με διάγνωση «εγκεφαλικός θάνατος οφειλόμενος σε μυκοπλασματική, ανοσολογικής αιτίας, εγκεφαλίτιδα». Στο χαρτί που συνόδευε την ασθενή, αναφέρεται ότι «οι συγγενείς αρνήθηκαν να υπογράψουν» για δωρεά οργάνων.
Διαφωνίες
Μετά από πολύμηνη νοσηλεία -στη διάρκεια της οποίας οι γιατροί είχαν χωριστεί στα δύο, επιμένοντας η μια πλευρά ότι «τελείωσε» και η άλλη ότι «είναι ζωντανή»- τελικά η γυναίκα ανένηψε!
Σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, μόνο στο 8% των ασθενών με τη συγκεκριμένη νόσο νεκρώνεται ο εγκέφαλος, ενώ η αξονική τομογραφία δεν συνηγορούσε υπέρ του εγκεφαλικού θανάτου. Αυτό ήταν και το «σημείο τριβής» των δύο πλευρών.
Τη διάψευση του «θανάτου» της κάνει πλέον η ίδια η κ. Αποστολοπούλου και στο «Εθνος της Κυριακής»: «Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου για όσα μου είπαν οι συγγενείς μου όταν συνήλθα.
Οι άνθρωποι που η ζωή μου είχε αφεθεί στα χέρια τους, θέλοντας να βοηθήσουν κάποιον που είχε ανάγκη για μεταμόσχευση, βιάζονταν να τελειώνουν με μένα. Νοσηλεύτηκα στην εντατική με σοβαρές επιπλοκές από πνευμονία και καθώς καθυστερούσα να συνέλθω, εκείνοι με είχαν ξεγράψει. Ο αδελφός μου ο Μιχάλης, κάποια στιγμή, αφού φύγαμε από το νοσοκομείο, μου λέει:
«Nα ευχαριστείς τον Θεό και τον γιατρό Κοφινά που σε έσωσε, κάνοντας καβγάδες με τους άλλους, γιατί ήταν αντίθετος και δεν άφησε να σε τελειώσουν».
Κινησιοθεραπεία
Σιγά σιγά βελτιώνεται -με ειδική κινησιοθεραπεία που ακολουθώ- και το κινητικό πρόβλημα που είχα στα χέρια και τα πόδια», μας λέει η κ. Αποστολοπούλου, που τη συναντήσαμε σε κλινική αποκατάστασης.
Εχω συνέχεια δίπλα μου μέρα και νύχτα, τον γιο μου τον Χρήστο, που με βοηθά. Ηδη κινώ τα χέρια μου και όπως μου λένε οι γιατροί, θα μπορώ αυτές τις ημέρες να σηκωθώ και όρθια, κάνοντας ειδικές ασκήσεις βαδίσματος. Σε κείνους που ήθελαν να με ξεγράψουν δεν κρατώ κακία, ούτε ζητώ κάτι. Αυτά τα πράγματα τα «δικάζει» ο Θεός».
Η διαδικασία...
Παρά την προσπάθεια «κουκουλώματος» της υπόθεσης, είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοιο σοβαρό περιστατικό, καθώς είναι γνωστό ότι υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες στη διαδικασία διαπίστωσης του εγκεφαλικού θανάτου, που αποκλείουν το ιατρικό λάθος, για να προχωρήσει στη συνέχεια η διαδικασία της δωρεάς. Μένει να αποδειχθεί αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία.
Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) οφείλει να αποσαφηνίσει αν η τακτική αυτή, που ακολουθήθηκε με την περίπτωση της κ. Αποστολοπούλου, είναι η μοναδική, γιατί, διαφορετικά, κάποιοι πλήττουν το «κίνημα» της δωρεάς οργάνων. Η διοίκηση του νοσοκομείου, παρά το γεγονός ότι από τις 23/10/2008 έχει λάβει επιστολή συγγενών της κ. Αποστολοπούλου, μέχρι σήμερα δεν έχει ζητήσει «συγνώμη».
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΛΑ
Η αναφορά του γιατρού που την έσωσε
Hδη από τις 30 Μαρτίου 2009, ο γιατρός Γεώργιος Κοφινάς με αναφορά του σε αρμό-δια όργανα εξιστορεί αναλυτικά ότι παρά τις δικές του αντιρρήσεις η οικογένεια δεχόταν πιέσεις από συναδέλφους του στο νοσοκομείο που συνεργάζονται με τον ΕΟΜ να δώσει τη συγκατάθεσή της για δωρεά οργάνων. Καταγγέλλει, μάλιστα, ότι «η εμμονή αυτή συνε-χιζόταν ακόμη και όταν κλήθηκε η νευρολόγος του νοσοκομείου που εξέτασε την ασθενή και είχε αρνηθεί να υπογράψει τον εγκεφαλικό θάνατο»! Περιγράφει «δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου», οι οποίες έγιναν όλες χωρίς τη συγκατάθεση των συγγενών, μετά δε από κάθε δοκιμασία εγκεφαλικού θανάτου η ασθενής επιβαρυνόταν ανα-πνευστικά. Εξηγεί ότι «η παραμο-νή σε άπνοια -μέρος της διαδικα-σίας ελέγχου της εγκεφαλικής δραστηριότητας- προκαλεί ''ατελεκτασίες'' οι οποίες προδιαθέτουν σε πνευμονίες, ενώ η άνοδος του διοξειδίου του άνθρακα μειώνει το pH του αίματος και προκαλεί οξέωση...». «Η κατάσταση ξέφυγε από τα όρια του νοσοκομείου μας και ενεπλάκη και ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων. Η κ. (...) επείσθη, χωρίς να δει την ασθενή, να τηλεφωνήσει στους συγγενείς, για να συγκατατεθούν στην αφαίρεση οργάνων», λέει στην αναφορά του ο κ. Κοφινάς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ
Παρασκευή 8 Απριλίου 2011
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Το θαυμα της κλήσεως
ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ*
Φερμένο από τους γονείς του σε μία πολυάνθρωπη πόλι, σε διαμέρισμα συγγενών, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι πέθαινε. Πέθαινε από καρκίνο. Οι γιατροί την είχαν χειρουργήσει δύο φορές, ξαφνικά όμως εμφανίστηκε ένας όγκος στο κεφάλι της, ο οποίος, πριν αφαιρεθή, δημιούργησε άλλους όγκους που απλώθηκαν με γρήγορες μεταστάσεις στον ώμο και στους πνεύμονες.
Χωρίς μαλλιά και παραμορφωμένο από τις εγχειρήσεις, το κορίτσι έμενε κατάκοιτο στο ξένο δωμάτιο, κοιτώντας από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε. Αλληλοδιαδόχως μια ο πατέρας και μια η μητέρα έσκυβαν επάνω της, δίνοντάς της κάποιο φάρμακο ή κάτι για να πιη. Δεν μπορούσε πια να φάη σχεδόν τίποτε, ούτε να μιλήση κανονικά, παρά μόνο ψιθύριζε πότε-πότε:
— Μη στενοχωρείστε, μαμά και μπαμπά! θα γίνω καλά.
Ο πατέρας έτρεχε από τη μια κλινική στην άλλη, επίσης και σε διάφορους ειδικούς. Ήξερε ότι η κόρη του ήταν καταδικασμένη, ωστόσο μια τυφλή ελπίδα τον ωθούσε να ψάχνη όλους εκείνους, για τους οποίους μάθαινε ότι είχαν βρη κάποια θεραπεία του καρκίνου: βοτανολόγους, παραψυχολόγους... Κανένας όμως δεν μπορούσε να βοηθήση το παιδί του.
Όταν εξανεμίσθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες του, συνάντησε ένα ξένο και μέσα στην απελπισία του του εκμυστηρεύθηκε τον πόνο του. Ο άνθρωπος αυτός, ένας ατυχής πενηντάχρονος πλανόβιος που ποτέ δεν ξεπέρασε την νεανική ηλικία του, ωδήγησε τον πατέρα του κοριτσιού σ’ ένα παλιό συμμαθητή του, ο οποίος τώρα γράφει αυτές τις γραμμές.
Έτσι συνέβη ώστε μια μέρα μέσα από την θάλασσα αυτού του κόσμου να παρουσιαστή στο δωμάτιό μου ένας άνθρωπος άκρως εξαντλημένος και ταραγμένος, που είχε ωστόσο καταφέρει να διατηρήση την αξιοπρέπειά του.
— Θα μπορούσατε να βοηθήσετε την κόρη μου;
Ήξερα ότι γι’ αυτό που ήταν εν προκειμένω το σπουδαιότερο είχα πράγματι την απάντησι. Ήταν όμως δύσκολο, πολύ δύσκολο, να του το πω ευθέως, μονομιάς. Τελικά μίλησα.
Μέσα από τον πόνο του, μέσα από τα δάκρυα που συγκρατούσε στο βάθος των ματιών του, με δυσπιστία και κάποια απόχρωσι τρόμου απάντησε:
— Την κόρη μου; να την βαπτίσω; Για ποιο λόγο; Τί καλό θα της κάνη;
Δεν είμαι ιερεύς. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. ένας από τους «κοπιώντας και πεφορτισμένους». Δεν ήταν πολύς καιρός που είχα έλθει κι εγώ στον Χριστό, στην διδασκαλία Του. Ήξερα ότι εδώ περιέχεται όλη η αλήθεια, κάθε τι το βέβαιο και τελικό, η τελική αλήθεια. Και επιπλέον ήμουν βέβαιος ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ζούσε ανάμεσά μας, ότι εμφανιζόταν στους ανθρώπους.
Και να τώρα, ένα μικρό κορίτσι πέθαινε. Ήταν δυνατόν να κρύψης από τον πατέρα του — έναν άθεο, ένα μέλος του Κόμματος — ότι η μεταθανάτια κατάστασι της ψυχής αυτού του κοριτσιού, που καλά-καλά ούτε το γνώριζα, θα εξαρτιόταν αιωνίως από το αν θα ήταν βαπτισμένο ή όχι; Δεν υπήρχε χρόνος για μακροσκελείς συζητήσεις, ούτε για να εξηγήσης ότι και τα καλύτερα και αθωότερα παιδιά μπορούν να υποφέρουν για τις αμαρτίες των γονέων τους, των προγόνων τους. Η κάθε μέρα ήταν πολύτιμη, ίσως και η κάθε ώρα. Του είπα:
— Πήγαινε σε μία εκκλησία, ζήτησε έναν ιερέα. Και πρέπει οπωσδήποτε να προετοιμάσης το κορίτσι.
Ο φίλος μου, που δεν είχε παιδιά, στεκόταν αμήχανος, συντριμμένος από τον πόνο του άλλου.
— Θα μπορούσα ίσως να του δώσω την Καινή μου Διαθήκη; ρώτησε.
— Ναι, απάντησα. Αφού το κορίτσι έχει τις αισθήσεις του και καταλαβαίνει, διαβάζετέ της τα κεφάλαια με τη σειρά. Διαβάζετε χωρίς διακοπή.
Ο φίλος μου πήρε τον πατέρα του κοριτσιού έξω στο σκοτεινό χειμωνιάτικο βράδυ, για να του δώση την ίδια Καινή Διαθήκη που του είχα δωρήσει εγώ πριν ένα χρόνο, ελπίζοντας να σώσω μία χαμένη, ευγενική, αμαρτωλή ψυχή.
Το μεθεπόμενο πρωινό, μου τηλεφώνησε και με πληροφόρησε αποθαρρυμένα:
— Τίποτα δεν έγινε. Το κορίτσι είναι απρόθυμο και οι γονείς αντιτίθενται.
— Και πώς είναι το κορίτσι, σε τί κατάστασι;
— Της δίνουν οξυγόνο. Η κατάστασί της είναι πολύ κρίσιμη.
— Πήγες εκεί; Την είδες;
— Όχι, δεν πήγα.
— Ξέρεις τουλάχιστον το όνομά της;
— Γκαλίνα.
Άρχισα να προσεύχωμαι για την Γκαλίνα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Η ημέρα έφτανε στο τέλος της. Δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτε άλλο εκτός από το ότι ένα άγνωστό μου μικρό κορίτσι πέθαινε, αναχωρώντας για την αιωνιότητα... Προσευχήθηκα για την Γκαλίνα, την αβάπτιστη Γκαλίνα.
Εκείνο το βράδυ, λίγο πριν τις εννιά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος μου.
— Ο πατέρας μου τηλεφώνησε. Έχουν συμφωνήσει. Η Γκαλίνα συμφώνησε. Πού μπορούμε να βρούμε έναν ιερέα;
Ήταν σχεδόν εννιά. Στις εκκλησίες οι ακολουθίες πρέπει να τελείωναν1. Πήρα τον αριθμό ενός γνωστού μου ιερέως που εφημέρευε λίγο πιο μακριά, έξω από την πόλι. Το πιθανώτερο ήταν να έλειπε από το σπίτι.
Ήταν στο σπίτι! Κατά μία σπάνια συγκυρία περιστάσεων είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι. Η φωνή του ήταν κουρασμένη αλλά σταθερή:
— Έλα γρήγορα να με πάρης. Πού θα πάμε; Πού είναι αυτό;
Τηλεφώνησα στον φίλο μου και αυτός στους γονείς του παιδιού. Αποδείχθηκε ότι έπρεπε να πάμε στα περίχωρα, σ’ ένα νέο προάστειο, σχεδόν κοντά στον περιφερειακό δακτύλιο.
Έξω από το παράθυρο οι νιφάδες πετούσαν γρήγορα μέσα από το φως που έριχνε η λάμπα του στύλου. Ήταν χιονοθύελλα.
Ο φίλος μου ήρθε με ένα ταξί και διασχίσαμε μαζί με ταχύτητα το κέντρο της πόλεως. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο την μαγνητική δύναμι του χρόνου, μια δύναμι που τώρα επιδρούσε στην αλυσίδα των γεγονότων, συνδέοντας αίτια και αποτελέσματα: Έπρεπε μετά από τόσα χρόνια να συναντηθώ εγώ και πάλι με τον παλιό συμμαθητή μου, να του δώσω μια Καινή Διαθήκη, αυτός έπρεπε να συναντήση τον πατέρα του κοριτσιού και να τον φέρη σ’ εμένα κι εγώ έπρεπε να γνωρίζω αυτόν τον ιερέα, ο οποίος έπρεπε αυτή την συγκεκριμένη ώρα να βρίσκεται στο σπίτι!
Νάτος. Στεκόταν εκεί στο πεζοδρόμιο, πασπαλισμένος με χιόνι. Άνοιξα γρήγορα την πόρτα. Καθώς βολευόταν στη θέσι του, γύρισε και με ρώτησε:
— Έχεις σταυρό; Πήρες κανένα μαζί σου;
— Όχι.
Βγήκε από το ταξί, έτρεξε στο σπίτι και χάθηκε για λίγο από το βλέμμα μας. Περιμέναμε νιώθοντας ένοχοι. Είχα ένα σταυρό, αλλά δεν σκέφθηκα να τον πάρω. Τελικά επέστρεψε και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Από τις σύντομες φράσεις μας ο οδηγός ήξερε ποιοι ήμασταν και ποιος ο σκοπός του ταξιδιού μας. Έγινε βλοσυρός. Το πρόσωπό του πήρε μια σαρκαστική έκφρασι χαρακτηριστική σε οδηγούς ταξί. Νέος ακόμη, θα ήταν προφανώς συνομήλικος με τον κουρασμένο και σιωπηλό μας παππούλη.
Κάναμε αρκετό δρόμο και χρειάστηκε να ψάξουμε πολλή ώρα, μέχρι να βρούμε τη σωστή διεύθυνσι, το σωστό διαμέρισμα. Φαινόταν πως το βρήκαμε. Ανεβήκαμε με το ασανσέρ.
Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη — φαινόμενο σύνηθες σε καιρό τραγωδίας. Επικράτησε μια σιωπή γεμάτη προσοχή. Μέσα σ’ αυτή τη σιωπή εμφανίστηκε η μητέρα από τον στενό διάδρομο. Τα αδάκρυτα μάτια της φανέρωναν ένα απρόσμενο αίσθημα εκπλήξεως — μέχρι σημείου παραλύσεως. Την αιτία αυτής της εκπλήξεως την ανακαλύψαμε αργότερα, μετά την τέλεσι του Μυστηρίου.
Συνέβη κατά το μεσημέρι ο πατέρας να έχη μια ψυχική αλλοίωσι. Κάθισε δίπλα στην κόρη του και ανοίγοντας το Ευαγγέλιο άρχισε να της λέη κάτι για βάπτισμα.
Το ετοιμοθάνατο κορίτσι δεν ήθελε ούτε να ακούση κάτι τέτοιο.
— Φύγε από δω! Και μη ξαναέρθης. Φώναξε τη μαμά. Είμαι Μικρή Σκαπανεύς2 και δεν θέλω ν’ ακούω για βαφτίσια. Φύγε!
Ο πατέρας έφυγε αποκαρδιωμένος και φώναξε τη μητέρα. Αυτή δεν είχε προλάβει να πλησιάση το κρεβάτι, όταν είδε ότι η κόρη της ξεψυχούσε. το πρόσωπό της έγινε κέρινο, η αναπνοή της σταμάτησε και τα μάτια της γύρισαν επάνω. Αρπάζοντας το κεφάλι του κοριτσιού, η μητέρα έσφιξε μέσα στα χέρια της το πρόσωπο της κόρης της μέσα σε μιαν ανίσχυρη αγωνία... Και ξαφνικά, ένιωσε ότι τα φρύδια συσπάσθηκαν, κινήθηκαν.
— Τί συμβαίνει, παιδί μου;
Τα μάτια της Γκαλίνας κοιτούσαν ίσια μπροστά με σοβαρότητα. Το πρόσωπό της ρόδισε.
— Πετούσα. Από ψηλά είδα εσένα, τον μπαμπά, και όλους. Και κάτι άλλο που δεν πρέπει να πω. Γρήγορα, καλέστε έναν ιερέα! Αν δεν το κάνετε, όταν θα γίνω καλά, θα πάω μόνη μου σε μία εκκλησία. Γρήγορα, καλέστε τον!
Όμως έγινε βράδυ μέχρι να τηλεφωνήσουν στον φίλο μου...
Μπήκαμε στο δωμάτιο όπου, σ’ ένα κρεβατάκι δίπλα στο παράθυρο, ξάπλωνε κατάκοιτο το κορίτσι. Η έκφρασι του προσώπου της σου προξενούσε αμέσως κατάπληξι. Ήταν αδύνατο να πιστέψης ότι το κορίτσι που πέθαινε ήταν δώδεκα ετών. Μάλλον έμοιαζε σαν να είχαν μαζευτή σ’ αυτήν όλες οι ηλικίες. Διαποτισμένα με μια σπάνια πνευματική ομορφιά, τα μεγάλα μάτια της κοιτούσαν μέσα από το πρόσωπο μιας γυναίκας, ενός ανθρώπου...
Ψηλός και λεπτός ο ιερεύς, έσκυψε πάνω της φορώντας τα άμφιά του. Έγινε δεκτός με ένα χαμόγελο. Έμοιαζε σαν να μην ήταν η πρώτη φορά που είχαν συναντηθή, σαν αυτή να μη πιεζόταν πια από την επιθανάτια αγωνία και εξάντλησι... Τέτοιο χαμόγελο.
Φοβούμενος μην ξεσπάσω σε δάκρυα, αναζήτησα τον πατέρα. Διαπιστώθηκε πως είχε πάει για φιάλη οξυγόνου. Προσπάθησα να φανώ χρήσιμος και τοποθέτησα τρία αναμμένα κεριά σ’ ένα δοχείο με το νερό που επρόκειτο να αγιασθή3. Το ένα έπεφτε συνεχώς.
Όλοι μας, μαζί και η μητέρα του κοριτσιού και ο φίλος μου, που στεκόταν παράμερα, είχαμε την φυσιολογική αίσθησι ότι συμμετέχουμε σ’ ένα μυστήριο. Συνέβαινε κάτι που ήταν πέρα από τη σύλληψι του νου, της λογικής. Μέσα στη βαρειά, υγρή ατμόσφαιρα ακούγονταν τρεμουλιαστά τα λόγια των προσευχών. Οι φλόγες των τριών κεριών τρεμόσβυναν πάνω από το ήδη αγιασμένο νερό.
Ο ιερεύς ήταν σε έντασι, όπως και εμείς. Αργότερα μας είπε ότι ποτέ δεν είχε δει κάποιον που να δέχθηκε τόσο συνειδητά το μυστήριο του βαπτίσματος. Μόνο η Γκαλίνα ήταν ήρεμη. Τα προσεκτικά της μάτια, που τα καταλάβαιναν όλα, φαίνονταν να βλέπουν κάτι που εμείς οι άλλοι δεν το βλέπαμε.
Είχαμε τελειώσει. Στο αδύνατο παιδικό στήθος της Γκαλίνας κρεμόταν ένας μικρός σταυρός. Ο ιερεύς ετοιμαζόταν να της δώσει τη Θεία Κοινωνία, φέρνοντας στα χείλη της μία πολύ μικρή μερίδα του Σώματος του Κυρίου μας με μία μικρή ασημένια λαβίδα. Από πίσω η μητέρα ψιθύρισε:
— Δεν μπορεί να καταπιή τίποτε.
— Όχι, μπορώ! είπε η Γκαλίνα. Μπορώ!
Και κατάπιε την μερίδα, πίνοντας και λίγο ζεστό νάμα.
Ο ιερεύς — ξέχειλος από συμπάθεια, καλωσύνη, αγάπη — έσκυψε πάνω στην κατάλευκη ψυχούλα που ετοιμαζόταν ν’ αφήση αυτόν τον κόσμο και ψιθύρισε:
— Γκαλίνα, να προσεύχεσαι για μας.
— Βεβαίως, απάντησε σταθερά το κορίτσι. Το γνωρίζω... Σίγουρα...
Πώς το γνώριζε; Τί της είχε φανερωθή εκείνες τις στιγμές που είχε μεταφερθή στον άλλο κόσμο; Αυτό παρέμεινε μυστήριο.
Η Γκαλίνα πέθανε την επόμενη μέρα, 12 Ιανουαρίου 1981, το μεσημέρι. Ας προσευχώμαστε κι εμείς γι’ αυτήν!
* Από το παράνομο ρωσικό θρησκευτικό περιοδικό Ελπίδα (Ναντιέζντα), τεύχος 9.
1. Στις λίγες εκκλησίες που είναι ανοικτές υπάρχει συνεχές ρεύμα εκκλησιαζομένων και τελούνται καθημερινά όλες οι ακολουθίες, μυστήρια παρακλήσεις κλπ. Την ώρα αυτή (9.00 μ.μ.) τελειώνει συνήθως η ακολουθία του όρθρου, που στις ενορίες τελείται πάντοτε από βραδίς μαζί με τον εσπερινό.
2. Μικροί Σκαπανείς, κομματική οργάνωσις για την σχολική ηλικία.
3. Προφανώς θα έγινε το λεγόμενο «βάπτισμα των κλινικών» με ράντισμα της κεφαλής, το οποίο επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις βαρέως ασθενούντων και ετοιμοθανάτων.
“ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
1989
Φερμένο από τους γονείς του σε μία πολυάνθρωπη πόλι, σε διαμέρισμα συγγενών, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι πέθαινε. Πέθαινε από καρκίνο. Οι γιατροί την είχαν χειρουργήσει δύο φορές, ξαφνικά όμως εμφανίστηκε ένας όγκος στο κεφάλι της, ο οποίος, πριν αφαιρεθή, δημιούργησε άλλους όγκους που απλώθηκαν με γρήγορες μεταστάσεις στον ώμο και στους πνεύμονες.
Χωρίς μαλλιά και παραμορφωμένο από τις εγχειρήσεις, το κορίτσι έμενε κατάκοιτο στο ξένο δωμάτιο, κοιτώντας από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε. Αλληλοδιαδόχως μια ο πατέρας και μια η μητέρα έσκυβαν επάνω της, δίνοντάς της κάποιο φάρμακο ή κάτι για να πιη. Δεν μπορούσε πια να φάη σχεδόν τίποτε, ούτε να μιλήση κανονικά, παρά μόνο ψιθύριζε πότε-πότε:
— Μη στενοχωρείστε, μαμά και μπαμπά! θα γίνω καλά.
Ο πατέρας έτρεχε από τη μια κλινική στην άλλη, επίσης και σε διάφορους ειδικούς. Ήξερε ότι η κόρη του ήταν καταδικασμένη, ωστόσο μια τυφλή ελπίδα τον ωθούσε να ψάχνη όλους εκείνους, για τους οποίους μάθαινε ότι είχαν βρη κάποια θεραπεία του καρκίνου: βοτανολόγους, παραψυχολόγους... Κανένας όμως δεν μπορούσε να βοηθήση το παιδί του.
Όταν εξανεμίσθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες του, συνάντησε ένα ξένο και μέσα στην απελπισία του του εκμυστηρεύθηκε τον πόνο του. Ο άνθρωπος αυτός, ένας ατυχής πενηντάχρονος πλανόβιος που ποτέ δεν ξεπέρασε την νεανική ηλικία του, ωδήγησε τον πατέρα του κοριτσιού σ’ ένα παλιό συμμαθητή του, ο οποίος τώρα γράφει αυτές τις γραμμές.
Έτσι συνέβη ώστε μια μέρα μέσα από την θάλασσα αυτού του κόσμου να παρουσιαστή στο δωμάτιό μου ένας άνθρωπος άκρως εξαντλημένος και ταραγμένος, που είχε ωστόσο καταφέρει να διατηρήση την αξιοπρέπειά του.
— Θα μπορούσατε να βοηθήσετε την κόρη μου;
Ήξερα ότι γι’ αυτό που ήταν εν προκειμένω το σπουδαιότερο είχα πράγματι την απάντησι. Ήταν όμως δύσκολο, πολύ δύσκολο, να του το πω ευθέως, μονομιάς. Τελικά μίλησα.
Μέσα από τον πόνο του, μέσα από τα δάκρυα που συγκρατούσε στο βάθος των ματιών του, με δυσπιστία και κάποια απόχρωσι τρόμου απάντησε:
— Την κόρη μου; να την βαπτίσω; Για ποιο λόγο; Τί καλό θα της κάνη;
Δεν είμαι ιερεύς. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. ένας από τους «κοπιώντας και πεφορτισμένους». Δεν ήταν πολύς καιρός που είχα έλθει κι εγώ στον Χριστό, στην διδασκαλία Του. Ήξερα ότι εδώ περιέχεται όλη η αλήθεια, κάθε τι το βέβαιο και τελικό, η τελική αλήθεια. Και επιπλέον ήμουν βέβαιος ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ζούσε ανάμεσά μας, ότι εμφανιζόταν στους ανθρώπους.
Και να τώρα, ένα μικρό κορίτσι πέθαινε. Ήταν δυνατόν να κρύψης από τον πατέρα του — έναν άθεο, ένα μέλος του Κόμματος — ότι η μεταθανάτια κατάστασι της ψυχής αυτού του κοριτσιού, που καλά-καλά ούτε το γνώριζα, θα εξαρτιόταν αιωνίως από το αν θα ήταν βαπτισμένο ή όχι; Δεν υπήρχε χρόνος για μακροσκελείς συζητήσεις, ούτε για να εξηγήσης ότι και τα καλύτερα και αθωότερα παιδιά μπορούν να υποφέρουν για τις αμαρτίες των γονέων τους, των προγόνων τους. Η κάθε μέρα ήταν πολύτιμη, ίσως και η κάθε ώρα. Του είπα:
— Πήγαινε σε μία εκκλησία, ζήτησε έναν ιερέα. Και πρέπει οπωσδήποτε να προετοιμάσης το κορίτσι.
Ο φίλος μου, που δεν είχε παιδιά, στεκόταν αμήχανος, συντριμμένος από τον πόνο του άλλου.
— Θα μπορούσα ίσως να του δώσω την Καινή μου Διαθήκη; ρώτησε.
— Ναι, απάντησα. Αφού το κορίτσι έχει τις αισθήσεις του και καταλαβαίνει, διαβάζετέ της τα κεφάλαια με τη σειρά. Διαβάζετε χωρίς διακοπή.
Ο φίλος μου πήρε τον πατέρα του κοριτσιού έξω στο σκοτεινό χειμωνιάτικο βράδυ, για να του δώση την ίδια Καινή Διαθήκη που του είχα δωρήσει εγώ πριν ένα χρόνο, ελπίζοντας να σώσω μία χαμένη, ευγενική, αμαρτωλή ψυχή.
Το μεθεπόμενο πρωινό, μου τηλεφώνησε και με πληροφόρησε αποθαρρυμένα:
— Τίποτα δεν έγινε. Το κορίτσι είναι απρόθυμο και οι γονείς αντιτίθενται.
— Και πώς είναι το κορίτσι, σε τί κατάστασι;
— Της δίνουν οξυγόνο. Η κατάστασί της είναι πολύ κρίσιμη.
— Πήγες εκεί; Την είδες;
— Όχι, δεν πήγα.
— Ξέρεις τουλάχιστον το όνομά της;
— Γκαλίνα.
Άρχισα να προσεύχωμαι για την Γκαλίνα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Η ημέρα έφτανε στο τέλος της. Δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτε άλλο εκτός από το ότι ένα άγνωστό μου μικρό κορίτσι πέθαινε, αναχωρώντας για την αιωνιότητα... Προσευχήθηκα για την Γκαλίνα, την αβάπτιστη Γκαλίνα.
Εκείνο το βράδυ, λίγο πριν τις εννιά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος μου.
— Ο πατέρας μου τηλεφώνησε. Έχουν συμφωνήσει. Η Γκαλίνα συμφώνησε. Πού μπορούμε να βρούμε έναν ιερέα;
Ήταν σχεδόν εννιά. Στις εκκλησίες οι ακολουθίες πρέπει να τελείωναν1. Πήρα τον αριθμό ενός γνωστού μου ιερέως που εφημέρευε λίγο πιο μακριά, έξω από την πόλι. Το πιθανώτερο ήταν να έλειπε από το σπίτι.
Ήταν στο σπίτι! Κατά μία σπάνια συγκυρία περιστάσεων είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι. Η φωνή του ήταν κουρασμένη αλλά σταθερή:
— Έλα γρήγορα να με πάρης. Πού θα πάμε; Πού είναι αυτό;
Τηλεφώνησα στον φίλο μου και αυτός στους γονείς του παιδιού. Αποδείχθηκε ότι έπρεπε να πάμε στα περίχωρα, σ’ ένα νέο προάστειο, σχεδόν κοντά στον περιφερειακό δακτύλιο.
Έξω από το παράθυρο οι νιφάδες πετούσαν γρήγορα μέσα από το φως που έριχνε η λάμπα του στύλου. Ήταν χιονοθύελλα.
Ο φίλος μου ήρθε με ένα ταξί και διασχίσαμε μαζί με ταχύτητα το κέντρο της πόλεως. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο την μαγνητική δύναμι του χρόνου, μια δύναμι που τώρα επιδρούσε στην αλυσίδα των γεγονότων, συνδέοντας αίτια και αποτελέσματα: Έπρεπε μετά από τόσα χρόνια να συναντηθώ εγώ και πάλι με τον παλιό συμμαθητή μου, να του δώσω μια Καινή Διαθήκη, αυτός έπρεπε να συναντήση τον πατέρα του κοριτσιού και να τον φέρη σ’ εμένα κι εγώ έπρεπε να γνωρίζω αυτόν τον ιερέα, ο οποίος έπρεπε αυτή την συγκεκριμένη ώρα να βρίσκεται στο σπίτι!
Νάτος. Στεκόταν εκεί στο πεζοδρόμιο, πασπαλισμένος με χιόνι. Άνοιξα γρήγορα την πόρτα. Καθώς βολευόταν στη θέσι του, γύρισε και με ρώτησε:
— Έχεις σταυρό; Πήρες κανένα μαζί σου;
— Όχι.
Βγήκε από το ταξί, έτρεξε στο σπίτι και χάθηκε για λίγο από το βλέμμα μας. Περιμέναμε νιώθοντας ένοχοι. Είχα ένα σταυρό, αλλά δεν σκέφθηκα να τον πάρω. Τελικά επέστρεψε και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Από τις σύντομες φράσεις μας ο οδηγός ήξερε ποιοι ήμασταν και ποιος ο σκοπός του ταξιδιού μας. Έγινε βλοσυρός. Το πρόσωπό του πήρε μια σαρκαστική έκφρασι χαρακτηριστική σε οδηγούς ταξί. Νέος ακόμη, θα ήταν προφανώς συνομήλικος με τον κουρασμένο και σιωπηλό μας παππούλη.
Κάναμε αρκετό δρόμο και χρειάστηκε να ψάξουμε πολλή ώρα, μέχρι να βρούμε τη σωστή διεύθυνσι, το σωστό διαμέρισμα. Φαινόταν πως το βρήκαμε. Ανεβήκαμε με το ασανσέρ.
Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη — φαινόμενο σύνηθες σε καιρό τραγωδίας. Επικράτησε μια σιωπή γεμάτη προσοχή. Μέσα σ’ αυτή τη σιωπή εμφανίστηκε η μητέρα από τον στενό διάδρομο. Τα αδάκρυτα μάτια της φανέρωναν ένα απρόσμενο αίσθημα εκπλήξεως — μέχρι σημείου παραλύσεως. Την αιτία αυτής της εκπλήξεως την ανακαλύψαμε αργότερα, μετά την τέλεσι του Μυστηρίου.
Συνέβη κατά το μεσημέρι ο πατέρας να έχη μια ψυχική αλλοίωσι. Κάθισε δίπλα στην κόρη του και ανοίγοντας το Ευαγγέλιο άρχισε να της λέη κάτι για βάπτισμα.
Το ετοιμοθάνατο κορίτσι δεν ήθελε ούτε να ακούση κάτι τέτοιο.
— Φύγε από δω! Και μη ξαναέρθης. Φώναξε τη μαμά. Είμαι Μικρή Σκαπανεύς2 και δεν θέλω ν’ ακούω για βαφτίσια. Φύγε!
Ο πατέρας έφυγε αποκαρδιωμένος και φώναξε τη μητέρα. Αυτή δεν είχε προλάβει να πλησιάση το κρεβάτι, όταν είδε ότι η κόρη της ξεψυχούσε. το πρόσωπό της έγινε κέρινο, η αναπνοή της σταμάτησε και τα μάτια της γύρισαν επάνω. Αρπάζοντας το κεφάλι του κοριτσιού, η μητέρα έσφιξε μέσα στα χέρια της το πρόσωπο της κόρης της μέσα σε μιαν ανίσχυρη αγωνία... Και ξαφνικά, ένιωσε ότι τα φρύδια συσπάσθηκαν, κινήθηκαν.
— Τί συμβαίνει, παιδί μου;
Τα μάτια της Γκαλίνας κοιτούσαν ίσια μπροστά με σοβαρότητα. Το πρόσωπό της ρόδισε.
— Πετούσα. Από ψηλά είδα εσένα, τον μπαμπά, και όλους. Και κάτι άλλο που δεν πρέπει να πω. Γρήγορα, καλέστε έναν ιερέα! Αν δεν το κάνετε, όταν θα γίνω καλά, θα πάω μόνη μου σε μία εκκλησία. Γρήγορα, καλέστε τον!
Όμως έγινε βράδυ μέχρι να τηλεφωνήσουν στον φίλο μου...
Μπήκαμε στο δωμάτιο όπου, σ’ ένα κρεβατάκι δίπλα στο παράθυρο, ξάπλωνε κατάκοιτο το κορίτσι. Η έκφρασι του προσώπου της σου προξενούσε αμέσως κατάπληξι. Ήταν αδύνατο να πιστέψης ότι το κορίτσι που πέθαινε ήταν δώδεκα ετών. Μάλλον έμοιαζε σαν να είχαν μαζευτή σ’ αυτήν όλες οι ηλικίες. Διαποτισμένα με μια σπάνια πνευματική ομορφιά, τα μεγάλα μάτια της κοιτούσαν μέσα από το πρόσωπο μιας γυναίκας, ενός ανθρώπου...
Ψηλός και λεπτός ο ιερεύς, έσκυψε πάνω της φορώντας τα άμφιά του. Έγινε δεκτός με ένα χαμόγελο. Έμοιαζε σαν να μην ήταν η πρώτη φορά που είχαν συναντηθή, σαν αυτή να μη πιεζόταν πια από την επιθανάτια αγωνία και εξάντλησι... Τέτοιο χαμόγελο.
Φοβούμενος μην ξεσπάσω σε δάκρυα, αναζήτησα τον πατέρα. Διαπιστώθηκε πως είχε πάει για φιάλη οξυγόνου. Προσπάθησα να φανώ χρήσιμος και τοποθέτησα τρία αναμμένα κεριά σ’ ένα δοχείο με το νερό που επρόκειτο να αγιασθή3. Το ένα έπεφτε συνεχώς.
Όλοι μας, μαζί και η μητέρα του κοριτσιού και ο φίλος μου, που στεκόταν παράμερα, είχαμε την φυσιολογική αίσθησι ότι συμμετέχουμε σ’ ένα μυστήριο. Συνέβαινε κάτι που ήταν πέρα από τη σύλληψι του νου, της λογικής. Μέσα στη βαρειά, υγρή ατμόσφαιρα ακούγονταν τρεμουλιαστά τα λόγια των προσευχών. Οι φλόγες των τριών κεριών τρεμόσβυναν πάνω από το ήδη αγιασμένο νερό.
Ο ιερεύς ήταν σε έντασι, όπως και εμείς. Αργότερα μας είπε ότι ποτέ δεν είχε δει κάποιον που να δέχθηκε τόσο συνειδητά το μυστήριο του βαπτίσματος. Μόνο η Γκαλίνα ήταν ήρεμη. Τα προσεκτικά της μάτια, που τα καταλάβαιναν όλα, φαίνονταν να βλέπουν κάτι που εμείς οι άλλοι δεν το βλέπαμε.
Είχαμε τελειώσει. Στο αδύνατο παιδικό στήθος της Γκαλίνας κρεμόταν ένας μικρός σταυρός. Ο ιερεύς ετοιμαζόταν να της δώσει τη Θεία Κοινωνία, φέρνοντας στα χείλη της μία πολύ μικρή μερίδα του Σώματος του Κυρίου μας με μία μικρή ασημένια λαβίδα. Από πίσω η μητέρα ψιθύρισε:
— Δεν μπορεί να καταπιή τίποτε.
— Όχι, μπορώ! είπε η Γκαλίνα. Μπορώ!
Και κατάπιε την μερίδα, πίνοντας και λίγο ζεστό νάμα.
Ο ιερεύς — ξέχειλος από συμπάθεια, καλωσύνη, αγάπη — έσκυψε πάνω στην κατάλευκη ψυχούλα που ετοιμαζόταν ν’ αφήση αυτόν τον κόσμο και ψιθύρισε:
— Γκαλίνα, να προσεύχεσαι για μας.
— Βεβαίως, απάντησε σταθερά το κορίτσι. Το γνωρίζω... Σίγουρα...
Πώς το γνώριζε; Τί της είχε φανερωθή εκείνες τις στιγμές που είχε μεταφερθή στον άλλο κόσμο; Αυτό παρέμεινε μυστήριο.
Η Γκαλίνα πέθανε την επόμενη μέρα, 12 Ιανουαρίου 1981, το μεσημέρι. Ας προσευχώμαστε κι εμείς γι’ αυτήν!
* Από το παράνομο ρωσικό θρησκευτικό περιοδικό Ελπίδα (Ναντιέζντα), τεύχος 9.
1. Στις λίγες εκκλησίες που είναι ανοικτές υπάρχει συνεχές ρεύμα εκκλησιαζομένων και τελούνται καθημερινά όλες οι ακολουθίες, μυστήρια παρακλήσεις κλπ. Την ώρα αυτή (9.00 μ.μ.) τελειώνει συνήθως η ακολουθία του όρθρου, που στις ενορίες τελείται πάντοτε από βραδίς μαζί με τον εσπερινό.
2. Μικροί Σκαπανείς, κομματική οργάνωσις για την σχολική ηλικία.
3. Προφανώς θα έγινε το λεγόμενο «βάπτισμα των κλινικών» με ράντισμα της κεφαλής, το οποίο επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις βαρέως ασθενούντων και ετοιμοθανάτων.
“ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
1989
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Πολεμκή Αεροπορία στην πρωτη θεση σε ασκηση του ΝΑΤΟ
Αεροπορική άσκηση ΝΑΤΟ: Τους "έλιωσαν" όλους τα ελληνικά μαχητικά!
07-04-2011 22:19:00
"Αυτούς έπρεπε να είχαμε στην Λιβύη για να τελειώνουμε γρήγορα". Τα παραπάνω λόγια ανήκουν σε ανώτερο αξιωματικό της Αεροπορίας των ΗΠΑ (USAF), ο οποίος έμεινε άφωνος από τις επιτυχίες της 340 Μοίρας που συμμετείχε 2η/2011 Εκπαιδευτική Σειρά Αέρος του Tactical Leadership Programme (TLP), που διεξήχθη στο αεροδρόμιο του Albacete της Ισπανίας.
Το αποτέλεσμα των Ελλήνων πιλότων και των αεροσκαφών τους ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό απέναντι στην "αφρόκρεμα" των δυτικών πιλότων και μαχητικών και γι'αυτό τον λόγο επανερχόμαστε (το θέμα καλύφθηκε από το defencenet.gr αρχικά στις 04/04): Πρώτοι σε όλα οι Έλληνες! Σε αποστολές κρούσης αέρος-εδάφους, σε αποστολές αέρος-αέρος και σε επιβιωσιμότητα! Τους νίκησαν, επικρατώντας σε όλες τις αερομαχίες, καταστρέφορναςόλους χωρίς την παραμικρή ελληνική απώλεια!
Τέτοιες δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα, το να γνωρίζουν οι Έλληνες ότι υπάρχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις που αποδεικνύουν συνέχεια ότι είμαστε πρώτοι στα πιο δύσκολα, έχει ξεχωριστή σημασία...
Και επειδή το μέγεθος της αξίας του νικητή την αποδίδει καλύτερα η αξία του ηττημένου, ιδού ποιές χώρες και ποιοι πιλότοι "έφαγαν σκόνη" από τους Έλληνες πιλότους: Οι ΗΠΑ με F-15E, η Γαλλία με Mirage 2000-5, η Ιταλία με EF-2000 Typhoon, η Πολωνία με αεροσκάφη F-16 Blk52+, η Δανία με F-16 MLU, , και Tornado και Τον ρόλο των αντίπαλων αεροσκαφών (Red Air) ανέλαβαν F-18 Hornet από την Ελβετία, Alpha Jet της Γαλλίας, EF-2000 Typhoon της Ισπανίας, F-15E των ΗΠΑ καθώς και δύο F-16 της 340Μ.
Συνολικά μεταστάθμευσαν από την 115ΠΜ της Σούδας, τέσσερα αεροσκάφη F-16 Blk52+, με έξι ιπταμένους και τριάντα τέσσερις τεχνικούς.
Σκοπός του προγράμματος είναι η εκπαίδευση των Ιπταμένων του ΝΑΤΟ στη συγκρότηση και την ηγεσία μικτών σχηματισμών (COMAO) καθώς και η εξοικείωση και συνεργασία όλου του προσωπικού που υποστηρίζει τέτοιου είδους αποστολές, σύμφωνα με τα ΝΑΤΟϊκά πρότυπα και διαδικασίες. Εκτελέστηκαν αποστολές εναέριας απαγόρευσης (AI: Aerial Interdiction), OCA, Slow Mover Protection/Attack, TST, αποστολές καταστροφής εχθρικής αεράμυνας (DEAD: Destruction of Enemy Air Defence), επιβολή Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσης (No Flying Zone), αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης (CAS: Combat Air Support), PR και έρευνα και διάσωση μάχης (CSAR) σε συνθήκες ημέρας και νύχτας.
Σε όλες τις αποστολές τα ελληνικά μαχητικά πρώτευσαν συνεχίζοντας την λαμπρή επίδοση σε ασκήσεις όπως η Red Flag κλπ.
Από 7 Μαρτίου έως 1 Απριλίου 2011 η 340Μ συμμετείχε στην 2η/2011 Εκπαιδευτική Σειρά Αέρος του Tactical Leadership Programme (TLP), που διεξήχθη στο αεροδρόμιο του Albacete της Ισπανίας. Για το σκοπό αυτό, μεταστάθμευσαν από την 115ΠΜ τέσσερα αεροσκάφη F-16 Blk52+, με έξι Ιπταμένους και τριάντα τέσσερεις τεχνικούς.
Image
Στην συγκεκριμένη εκπαιδευτική σειρά συμμετείχαν εκτός της Ελλάδας: η Πολωνία με αεροσκάφη F-16 Blk52+, η Δανία με F-16 MLU, οι ΗΠΑ με F-15E, η Ιταλία με EF-2000 Typhoon και PA-200 Tornado και η Γαλλία με Mirage 2000-5. Τον ρόλο των αντίπαλων αεροσκαφών (Red Air) ανέλαβαν αεροσκάφη F-18 Hornet από την Ελβετία, Alpha Jet της Γαλλίας, EF-2000 Typhoon της Ισπανίας, F-15E των ΗΠΑ καθώς και δύο F-16 της 340Μ.
Image
Σκοπός του προγράμματος είναι η εκπαίδευση των Ιπταμένων του ΝΑΤΟ στη συγκρότηση και την ηγεσία μικτών σχηματισμών (COMAO) καθώς και η εξοικείωση και συνεργασία όλου του προσωπικού που υποστηρίζει τέτοιου είδους αποστολές, σύμφωνα με τα Νατοϊκά πρότυπα και διαδικασίες. ¨οπως προαναφέραμε, εκτελέσθηκαν αποστολές AI, OCA, Slow Mover Protection/Attack, TST, DEAD, No Flying Zone, CAS, PR και CSAR ημέρας και νύχτας.
Image
Τα στελέχη της 340Μ επιδεικνύοντας υψηλό επαγγελματικό επίπεδο κατέκτησαν την πρώτη θέση, μεταξύ των συμμετεχόντων, σε αποστολές κρούσης (Strike) ενώ σημείωσαν τα υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας σε βολές Αέρος-Αέρος με μηδενικές απώλειες από εχθρικά πυρά.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
07-04-2011 22:19:00
"Αυτούς έπρεπε να είχαμε στην Λιβύη για να τελειώνουμε γρήγορα". Τα παραπάνω λόγια ανήκουν σε ανώτερο αξιωματικό της Αεροπορίας των ΗΠΑ (USAF), ο οποίος έμεινε άφωνος από τις επιτυχίες της 340 Μοίρας που συμμετείχε 2η/2011 Εκπαιδευτική Σειρά Αέρος του Tactical Leadership Programme (TLP), που διεξήχθη στο αεροδρόμιο του Albacete της Ισπανίας.
Το αποτέλεσμα των Ελλήνων πιλότων και των αεροσκαφών τους ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό απέναντι στην "αφρόκρεμα" των δυτικών πιλότων και μαχητικών και γι'αυτό τον λόγο επανερχόμαστε (το θέμα καλύφθηκε από το defencenet.gr αρχικά στις 04/04): Πρώτοι σε όλα οι Έλληνες! Σε αποστολές κρούσης αέρος-εδάφους, σε αποστολές αέρος-αέρος και σε επιβιωσιμότητα! Τους νίκησαν, επικρατώντας σε όλες τις αερομαχίες, καταστρέφορναςόλους χωρίς την παραμικρή ελληνική απώλεια!
Τέτοιες δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα, το να γνωρίζουν οι Έλληνες ότι υπάρχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις που αποδεικνύουν συνέχεια ότι είμαστε πρώτοι στα πιο δύσκολα, έχει ξεχωριστή σημασία...
Και επειδή το μέγεθος της αξίας του νικητή την αποδίδει καλύτερα η αξία του ηττημένου, ιδού ποιές χώρες και ποιοι πιλότοι "έφαγαν σκόνη" από τους Έλληνες πιλότους: Οι ΗΠΑ με F-15E, η Γαλλία με Mirage 2000-5, η Ιταλία με EF-2000 Typhoon, η Πολωνία με αεροσκάφη F-16 Blk52+, η Δανία με F-16 MLU, , και Tornado και Τον ρόλο των αντίπαλων αεροσκαφών (Red Air) ανέλαβαν F-18 Hornet από την Ελβετία, Alpha Jet της Γαλλίας, EF-2000 Typhoon της Ισπανίας, F-15E των ΗΠΑ καθώς και δύο F-16 της 340Μ.
Συνολικά μεταστάθμευσαν από την 115ΠΜ της Σούδας, τέσσερα αεροσκάφη F-16 Blk52+, με έξι ιπταμένους και τριάντα τέσσερις τεχνικούς.
Σκοπός του προγράμματος είναι η εκπαίδευση των Ιπταμένων του ΝΑΤΟ στη συγκρότηση και την ηγεσία μικτών σχηματισμών (COMAO) καθώς και η εξοικείωση και συνεργασία όλου του προσωπικού που υποστηρίζει τέτοιου είδους αποστολές, σύμφωνα με τα ΝΑΤΟϊκά πρότυπα και διαδικασίες. Εκτελέστηκαν αποστολές εναέριας απαγόρευσης (AI: Aerial Interdiction), OCA, Slow Mover Protection/Attack, TST, αποστολές καταστροφής εχθρικής αεράμυνας (DEAD: Destruction of Enemy Air Defence), επιβολή Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσης (No Flying Zone), αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης (CAS: Combat Air Support), PR και έρευνα και διάσωση μάχης (CSAR) σε συνθήκες ημέρας και νύχτας.
Σε όλες τις αποστολές τα ελληνικά μαχητικά πρώτευσαν συνεχίζοντας την λαμπρή επίδοση σε ασκήσεις όπως η Red Flag κλπ.
Από 7 Μαρτίου έως 1 Απριλίου 2011 η 340Μ συμμετείχε στην 2η/2011 Εκπαιδευτική Σειρά Αέρος του Tactical Leadership Programme (TLP), που διεξήχθη στο αεροδρόμιο του Albacete της Ισπανίας. Για το σκοπό αυτό, μεταστάθμευσαν από την 115ΠΜ τέσσερα αεροσκάφη F-16 Blk52+, με έξι Ιπταμένους και τριάντα τέσσερεις τεχνικούς.
Image
Στην συγκεκριμένη εκπαιδευτική σειρά συμμετείχαν εκτός της Ελλάδας: η Πολωνία με αεροσκάφη F-16 Blk52+, η Δανία με F-16 MLU, οι ΗΠΑ με F-15E, η Ιταλία με EF-2000 Typhoon και PA-200 Tornado και η Γαλλία με Mirage 2000-5. Τον ρόλο των αντίπαλων αεροσκαφών (Red Air) ανέλαβαν αεροσκάφη F-18 Hornet από την Ελβετία, Alpha Jet της Γαλλίας, EF-2000 Typhoon της Ισπανίας, F-15E των ΗΠΑ καθώς και δύο F-16 της 340Μ.
Image
Σκοπός του προγράμματος είναι η εκπαίδευση των Ιπταμένων του ΝΑΤΟ στη συγκρότηση και την ηγεσία μικτών σχηματισμών (COMAO) καθώς και η εξοικείωση και συνεργασία όλου του προσωπικού που υποστηρίζει τέτοιου είδους αποστολές, σύμφωνα με τα Νατοϊκά πρότυπα και διαδικασίες. ¨οπως προαναφέραμε, εκτελέσθηκαν αποστολές AI, OCA, Slow Mover Protection/Attack, TST, DEAD, No Flying Zone, CAS, PR και CSAR ημέρας και νύχτας.
Image
Τα στελέχη της 340Μ επιδεικνύοντας υψηλό επαγγελματικό επίπεδο κατέκτησαν την πρώτη θέση, μεταξύ των συμμετεχόντων, σε αποστολές κρούσης (Strike) ενώ σημείωσαν τα υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας σε βολές Αέρος-Αέρος με μηδενικές απώλειες από εχθρικά πυρά.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
Ελληνική δύναμη αρμάτων με 650 Μ1Α1 και LEOHEL/A4 στον Έβρο! Η ισχυρότερη αρματική δύναμη στην Ευρωπη μετα την Ρωσία
Ο πόλεμος ΗΠΑ και Γερμανίας στο ΓΕΣ για τα άρματα μάχης
Defencenet.gr 31-03-2011 22:08:16
Mία σύγκρουση η οποία θα καθορίσει το μέλλον της σύνθεσης των ελληνικών τεθωρακισμένων μονάδων βρίσκεται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, μετά την απόφαση του Αρχηγού Φραγκούλη Φράγκου να σταλεί LoR στις ΗΠΑ για τα 400 άρματα μάχης Μ1Α1 Abrams (σχετικό άρθρο και σύγκριση με τα τουρκικά LEO2A4 στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί).
Πρόκειται για μία κίνηση που απειλεί όχι απλώς την μονοκρατορία των γερμανικών οίκων σε ότι αφορά το αρματικό δυναμικό του Ελληνικού Στρατού, αλλά αν υλοποιηθεί αλλάζει τελείως τους συσχετισμούς σε ένα άλλο μεγάλο πρόγραμμα του ΓΕΣ, αυτό των πυρομαχικών των αρμάτων μάχης των 120 χλστ. όπου πλέον η αμερικανική ΑΤΚ θα εμφανιστεί αν όχι ως φαβορί, εν τούτοις ως «ίσος προς ίσον» έναντι της γερμανικής Rheinmetall, η οποία σήμερα ελέγχει το πρόγραμμα λόγω μοναδικής πιστοποίησης του πυρομαχικού της DM63 στο πυροβόλο των 120 χλστ. των LEO2HEL.
H LoR προς τις ΗΠΑ για τα 400 Abrams, όσο και να φαίνεται μια «απλή LoR» μεταχειρισμένου υλικού δεν είναι καθόλου τέτοια. Κατ’αρχήν αλλάζει τις ισορροπίες, όπως προείπαμε. Η γερμανική κυριαρχία παύει να υφίσταται και όχι μόνο αυτό: Ο ηττημένος του ελληνικού διαγωνισμού νέου άρματος μάχης του 2001-2002 «μπαίνει από το παράθυρο» και αλλάζει όλα τα δεδομένα.
Η υπόθεση του αγώνα επικράτησης των εταιρειών στην ελληνική αγορά αρμάτων ξεκινά ουσιαστικά το 1971.
Η τότε κυβέρνηση για να απαντήσει εμπράκτως στο αμερικανικό εμπάργκο όπλων (λόγω του κινήματος-πραξικοπήματος του 1967) που απειλούσε να αφήσει την χώρα χωρίς ικανές Ένοπλες Δυνάμεις, προχώρησε σε μαζικές παραγγελίες πολεμικού υλικού από ευρωπαϊκές χώρες (σημειώνουμε κάτι για την ιστορία: Ούτε σε μία περίπτωση δεν ακούστηκε μεταδικτατορικά, έστω και απλή φήμη για διασπάθιση δημοσίου χρήματος, μίζες κλπ από τις κυβερνήσεις και τις ηγεσίες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας 1967-1974, παρά τις τεράστιες αγορές όπλων των ετών 1970-1974).
Υποβρύχια από την Γερμανία, πυραυλακάτους, άρματα μάχης και ΤΟΜΑ από την Γαλλία, αντιπλοϊκά βλήματα από την Γαλλία κλπ. Έτσι για πρώτη φορά εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό νέα άρματα μάχης και πραγματικά ΤΟΜΑ: ΑΜΧ-30 και ΑΜΧ-10Ρ. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι εν έτει 1972-1973 εντάχθηκαν για πρώτη φορά πραγματικά ΤΟΜΑ στο Ε.Σ.
Η Ελλάδα πρέπει να ήταν ίσως το πρώτο δυτικό κράτος μετά την Γαλλία που απέκτησε πραγματικά ΤΟΜΑ, ακολουθώντας την πλέον σύγχρονη τάση που είχε κάνει μερικά χρόνια πριν την εμφάνισή τους στο ανατολικό μπλοκ και είχαν αλλάξει δόγματα και φιλοσοφία δράσης των χερσαίων δυνάμεων. Μέχρι τότε μόνο μεταχειρισμένα άρματα μάχης Μ47 αρχικά και Μ48 εν συνεχεία (ούτε καν Μ60!) δίνονταν από τις ΗΠΑ στον Ελληνικό Στρατό. Το 1980 ελήφθη η απόφαση προμήθειας των πρώτων 110 LEO1GR μιας ενδιάμεσης έκδοσης του Α3 και του Α4. Κάποτε θα γραφεί η ιστορία αυτής της προμήθειας, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Εν πάση περιπτώσει οι Γερμανοί έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στον Ελληνικό Στρατό και φαίνεται ότι είχαν έρθει για να μείνουν: Καλό προϊόν και πάνω απ’’ολα καλό σέρβις και κρατική βοήθεια με ανάλογες των αμερικανικών FMS χρηματοδοτήσεις: Εκεί που τους Γάλλους δεν τους έβρισκες ή έκαναν μήνες να στείλουν τα ανταλλακτικά που χρειαζόντουσαν οι Γερμανοί που αντιπροσωπεύονταν εγχωρίως από μία νέα εταιρεία με στελέχη υψηλής ευφυίας και ικανοτήτων «σάρωναν» τα πάντα και πάνω απ’όλα διείσδυαν στις διευθύνσεις Τεθωρακισμένων, Τεχνικού και σε ολες τις κρίσιμες υπηρεσίες του ΓΕΣ.
Μία προμήθεια αρμάτων μάχης Μ48Α5 από τα αμερικανικά αποθέματα περί το 1985 δεν έγινε ποτέ πράξη, ενώ ένας διαγωνισμός για νέο άρμα μάχης, ακουγόταν, αλλά ούτε αυτός υλοποιήθηκε. Και έτσι φτάνουμε στο 1990 και στην απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων αρμάτων μάχης λόγω της συνθήκκης CFE από την Κεντρική Ευρώπη. Κάπου 650 άρματα μάχης Μ60Α1/Α3 εντάχθηκαν χωρίς κόστος στον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος θεώρησε ότι είχε λύσει το άμεσο πρόβλημα και μπορούσε πλέον να αποσύρει όλα τα παλαιά Μ48Α3 και Μ47 με το πυροβόλο των 90 χλστ.
Στο ενδιάμεσο, άλλη μια παρτίδα LEO1 (κάπου 100 άρματα εντάχθηκαν στον Ε.Σ. ως αντισταθμιστικό της προμήθειας των φρεγατών ΜΕΚΟ-200ΗΝ).
H προμήθεια των Μ60 είχε μία παρενέργεια: Εν μία νυκτί με αιφνιδιαστική απόφαση του ΓΕΣ τα γαλλικά άρματα μάχης και ΤΟΜΑ αποσύρθηκαν στις αποθήκες! Οι Γάλλοι πλήρωσαν την κακή υποστήριξη και την κακή αντιπροσώπευση. Χαρακτηριστικό είναι ότι παρά τα 18 χρόνια ένταξή τους στον Ε.Σ., ουδέποτε αναπτύχθηκε νέο δόγμα δράσης για τα ΤΟΜΑ ΑΜΧ-10Ρ, τα οποία εξακολουθούσαν να επιχειρούν μέχρι τέλους, όπως τα ... ΤΟΜΠ Μ113!
Από την «κοσμογονία» της ένταξης Μ60 (ουδέποτε μέχρι τότε είχαν ενταχθεί μαζικά στον Ε.Σ. τόσο μεγάλοι αριθμοί αρμάτων μάχης) φτάσαμε στη νέα αγορά αρμάτων μάχης LEO2HEL το 2002, αφού είχαν προηγηθεί διαδοχικές παραχωρήσεις ολλανδικών LEO1V, κια γερμανικών LEO1A5.
Η απόφαση για προμήθεια των LEO2HEL και η ενδιάμεση λύση των LEO2A4, κατά πολλούς σφράγισε οριστικά την γερμανική κυριαρχία στα τεθωρακισμένα του Ε.Σ., ειδικά μετά την (ορθή) απόφαση απόσυρσης των Μ60. Διαδοχικές προτάσεις προμήθειας επιπλέον LEO2A4 δεν ευοδώθηκαν, τα αποθέματα LEO2A4 στην Γερμανία τελείωναν (καλό και αξιόπιστο άρμα με δεδομένα καλή υποστήριξη που έγινε ανάρπαστο σε διάφορα μέρη του κόσμου) και φαινόταν ότι το κεφάλαιο «άρματα μάχης» είχε κλείσει για τον Ε.Σ. μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην Διεύθυνση Τεθωρακισμένων του ΓΕΣ μέχρι πρότινος ασχολούντο με τα προγράμματα εκσυγχρονισμού των LEO2A4, μόνο.
Και ξαφνικά ήρθε η LoR για τα Μ1Α1 να αμφισβητήσει την γερμανική κυριαρχία και να μετατρέψει τον ηττημένο του διαγωνισμού του 2001-2002 στο πιο πολυάριθμο άρμα του Ε.Σ. χάρη στα τεράστια αποθέματα του αμερικανικού Στρατού: Οι Έλληνες επιτελείς θα διαλέξουν μετξύ 1000 (κατ’άλλες πηγές 600) αρμάτων τα 400 Μ1Α1 που είναι στην καλύτερη κατάσταση και θα δώσουν ένα τεράστιο άμεσο πλεονέκτημα στις ελληνικές τεθωρακισμένες μονάδες έναντι των τουρκικών.
Τολμάμε να πούμε ότι πριν έρθουν σε αυτό το κακό επίπεδο οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, οι ΗΠΑ αποκλείεται να έδιναν στην Ελλάδα τέτοιο πλεονέκτημα. Σημειώνεται ότι με αυτά τα 400 άρματα κλείνει για αρκετά χρόνια η αγορά μεταχειρισμένων αρμάτων των ΗΠΑ, όπως έπρεπε να πράξει η ελληνική πλευρά με τα γερμανικά άρματα το 2002-2004, όταν βλακωδώς επέτρεψε στην Τουρκία να προμηθευτεί LEO2A4, αντί να «κλειδώσει» με σχετική διακρατική δέσμευση στην προμήθεια των LEO2HEL, το σύνολο των ικανών LEΟ2Α4 έναντι συμβολικού τιμήματος,όπως μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση το 2002 και δεν έκανε..
Το Μ1Α1 αντιπροσώπευσε την πρώτη μεγάλη παρτίδα παραγωγής όπου υιοθετήθηκαν σημαντικές βελτιώσεις: εκτός του πυροβόλου των 120 χλστ. –που αντικατέστησε το προηγούμενο των 105 χλστ. L7 της Royal Ordnance− φτιάχτηκε νέο σύστημα ελέγχου πυρός, σύστημα προστασίας NBC, ενισχυμένη θωράκιση και βελτιωμένο σύστημα ανάρτησης.
Οι βελτιώσεις αυτές προσέφεραν στο άρμα βελτιωμένες ικανότητες πυρός κατά την κίνηση, ανταπόκριση σε μικρότερο χρόνο εναντίον απειλών, αλλά και προστασία από τα εχθρικά πλήγματα. Επιπρόσθετα, στο άρμα τοποθετήθηκαν σύστημα εντοπισμού θέσης (PLRS), ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης κινητήρα –μέσω του οποίου επιτεύχθηκε σημαντική βελτίωση στην κατανάλωση καυσίμων− και συλλογή διαπέρασης υδάτινων κωλυμάτων μεγάλου βάθους.
Το μήκος του σκάφους (χωρίς το πυροβόλο) φθάνει τα 5,63μ. −9,77 μ., με το πυροβόλο ανεπτυγμένο−, έχει πλάτος 3,66 μ., μέγιστο ύψος 2,89 μ. και το βάρος μάχης φτάνει τους 57 τόνους.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου πόλεμου του Κόλπου, το πυροβόλο των 120 χλστ. κατάφερε επιτυχή πλήγματα σε αποστάσεις 4.000 μέτρων, χρησιμοποιώντας βλήμα APFSDS-T. Το τελευταίο είναι το M829 APFSDS-T, με πυρήνα απεμπλουτισμένου ουρανίου και M830 HEAT-MP-T. Η ταχύτητα εξόδου για τα βλήματα APFSDS-T φθάνει τα 1.650 m/s. Το M-1A1 μεταφέρει απόθεμα 40 οβίδων έναντι 42 του LEO-2A4 και Leo 2HEL.
Θεωρείται ότι σε ελληνική υπηρεσία δεν θα χρησιμοποιηθοπύν βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου, αφού άλλωστε η προσφορά της ΑΤΚ για βλήματα APFSDS-T είναι εξελιγμένα βλήματα βολφραμίου που βασίζονται τεχνολογικά στο γερμανικό DM63 (η συνεργασία με την Rheinmetall είναι και μετοχική), αλλά λόγω των τεράστιων ποσοτήτων που κατασκευάζονται για τον αμερικανικό Στρατό, είναι πολύ φθηνότερα από το γερμανικό.
To άρμα διαθέτει επίσης συζυγές πολυβόλο Μ240 των 7,62 χλστ. και ένα ιδίου τύπου για τον γεμιστή, ενώ ο αρχηγός χειρίζεται το Α/A M-2ΗΒ των 12,7 χλστ.
Η θωράκιση του M-1A1 στηρίζεται στην κλασική τύπου Chobham και στα μη κρίσιμα σημεία χρησιμοποιείται θωράκιση χυτού χάλυβα RHA (Rolled Homogenous Armour). Από το 1988, υιοθετείται η ενισχυμένη θωράκιση απεμπλουτισμένου ουρανίου (DU), που παρέχει μεγαλύτερη προστασία χάρη στην υψηλή πυκνότητα του υλικού σε σχέση με τον χάλυβα (2,5 φορές πυκνότερη) και είναι βαρύτερο και σκληρότερο υλικό σε σχέση με τον χάλυβα. Η νέα θωράκιση έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση του άρματος κατά πέντε τόνους περίπου.
Η έκδοση που φέρει τη βελτιωμένη θωράκιση ονομάζεται M-1A1 (HA- Heavy Armour) και είναι άγνωστο αν περιλαμβάνεται στα υπό παραχώρηση άρματα.
Εκτιμούμε ότι θα ήταν ευχής έργο να υπάρχει τέτοια θωράκιση, αφού είναι η κορυφαία θωράκιση που τοποθετήθηκε ποτέ σε άρμα με ένα «ακραίας μορφής» μειονέκτημα: Σε απ’ευθείας βολή εχθρικού βλήματος στον πύργο μπορεί να υπάρξουν σωματίδια μη ραδιενεργού ουρανίου στο εσωτερικό του άρματος που θα τα εισπνεύσει το προσωπικό. Βέβαια, το θέμα είναι ότι το τελευταίο που θα απασχολήσει το τετραμελές προσωπικό του Abrams σε μια τέτοια περίπτωση (πλήγμα στον πύργο), είναι τα σωματίδια...
Ίσως το μοναδικό πραγματικό μειονέκτημα του Μ1Α1 Abrams έναντι του LEO2A4 είναι το σύστημα κίνησης που όντως δίνει απίστευτη δύναμη στο άρμα, αλλά έχει μεγάλες απαιτήσεις συντήρησης.
Η μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσει το άρμα φθάνει τα 72 χ.α.ω. (!) και η εμβέλεια τα 465 χλμ. Αντί για κινητήρα ντίζελ το Μ-1, διαθέτει στροβιλοκινητήρα τύπου AGT-1500 και σύστημα μετάδοσης X-1100-3B, που παρέχει μέγιστη ισχύ 1500 hp στις 2600 rpm. Η επιτάχυνση από τα 0 στα 32 χ.α.ω. επιτυγχάνεται σε χρόνο έξι δεύτερων! Το κιβώτιο ταχυτήτων περιλαμβάνει τέσσερις ταχύτητες για έμπροσθεν κίνηση και δύο ταχύτητες για όπισθεν.
Ο λόγος ισχύος-βάρους φθάνει τα 26,4 (hp/τόνο) και, παρά το γεγονός ότι θεωρείται ένα βαρύ άρμα, η ευελιξία που παρέχεται είναι εκπληκτική. Οι κινητήρες αυτού του τύπου είναι χαμηλότερου θορύβου σε σχέση με τους κινητήρες ντίζελ και παρέχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία αλλά με υψηλότερη κατανάλωση καυσίμου.
Ο κινητήρας σχεδιάστηκε ώστε σε χρόνο τριάντα λεπτών να μπορεί να αφαιρεθεί από το άρμα για ευνόητους λόγους. Για τη γενική επισκευή του κινητήρα, θα προηγηθεί η χρήση του για την κίνηση του άρματος σε απόσταση 28.966 χλμ. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο κινητήρας μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τύπους καυσίμου (βενζίνη, πετρέλαιο, κηροζίνη).
Στροβιλοκινητήρας, σημαίνει μεγάλη δύναμη, μεγάλη κατανάλωση, χαμηλό ηχητικό ίχνος και μεγάλες απαιτήσεις συντήρησης. Και σε ότι αφορά τον Ε.Σ., μεγάλες απαιτήσεις εκπαίδευσης...
Πάντως αυτά τα 400 άρματα, θα βάλουν σε μια νέα εποχή τον Ε.Σ.. Ο σχεδιασμός προβλέπει ανάπτυξη στον Έβρο με παράλληλη μετακίνηση των LEO1A5 στα νησιά. Φαντασθείτε μια αρματική δύναμη με 750, περίπου, Μ1Α1 και LEOHEL/A4 στον Έβρο! Η ισχυρότερη αρματική δύναμη στην Ευρώπη για την δεκαετία που διανύουμε, πλην Ρωσίας...
Defencenet.gr 31-03-2011 22:08:16
Mία σύγκρουση η οποία θα καθορίσει το μέλλον της σύνθεσης των ελληνικών τεθωρακισμένων μονάδων βρίσκεται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, μετά την απόφαση του Αρχηγού Φραγκούλη Φράγκου να σταλεί LoR στις ΗΠΑ για τα 400 άρματα μάχης Μ1Α1 Abrams (σχετικό άρθρο και σύγκριση με τα τουρκικά LEO2A4 στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί).
Πρόκειται για μία κίνηση που απειλεί όχι απλώς την μονοκρατορία των γερμανικών οίκων σε ότι αφορά το αρματικό δυναμικό του Ελληνικού Στρατού, αλλά αν υλοποιηθεί αλλάζει τελείως τους συσχετισμούς σε ένα άλλο μεγάλο πρόγραμμα του ΓΕΣ, αυτό των πυρομαχικών των αρμάτων μάχης των 120 χλστ. όπου πλέον η αμερικανική ΑΤΚ θα εμφανιστεί αν όχι ως φαβορί, εν τούτοις ως «ίσος προς ίσον» έναντι της γερμανικής Rheinmetall, η οποία σήμερα ελέγχει το πρόγραμμα λόγω μοναδικής πιστοποίησης του πυρομαχικού της DM63 στο πυροβόλο των 120 χλστ. των LEO2HEL.
H LoR προς τις ΗΠΑ για τα 400 Abrams, όσο και να φαίνεται μια «απλή LoR» μεταχειρισμένου υλικού δεν είναι καθόλου τέτοια. Κατ’αρχήν αλλάζει τις ισορροπίες, όπως προείπαμε. Η γερμανική κυριαρχία παύει να υφίσταται και όχι μόνο αυτό: Ο ηττημένος του ελληνικού διαγωνισμού νέου άρματος μάχης του 2001-2002 «μπαίνει από το παράθυρο» και αλλάζει όλα τα δεδομένα.
Η υπόθεση του αγώνα επικράτησης των εταιρειών στην ελληνική αγορά αρμάτων ξεκινά ουσιαστικά το 1971.
Η τότε κυβέρνηση για να απαντήσει εμπράκτως στο αμερικανικό εμπάργκο όπλων (λόγω του κινήματος-πραξικοπήματος του 1967) που απειλούσε να αφήσει την χώρα χωρίς ικανές Ένοπλες Δυνάμεις, προχώρησε σε μαζικές παραγγελίες πολεμικού υλικού από ευρωπαϊκές χώρες (σημειώνουμε κάτι για την ιστορία: Ούτε σε μία περίπτωση δεν ακούστηκε μεταδικτατορικά, έστω και απλή φήμη για διασπάθιση δημοσίου χρήματος, μίζες κλπ από τις κυβερνήσεις και τις ηγεσίες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας 1967-1974, παρά τις τεράστιες αγορές όπλων των ετών 1970-1974).
Υποβρύχια από την Γερμανία, πυραυλακάτους, άρματα μάχης και ΤΟΜΑ από την Γαλλία, αντιπλοϊκά βλήματα από την Γαλλία κλπ. Έτσι για πρώτη φορά εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό νέα άρματα μάχης και πραγματικά ΤΟΜΑ: ΑΜΧ-30 και ΑΜΧ-10Ρ. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι εν έτει 1972-1973 εντάχθηκαν για πρώτη φορά πραγματικά ΤΟΜΑ στο Ε.Σ.
Η Ελλάδα πρέπει να ήταν ίσως το πρώτο δυτικό κράτος μετά την Γαλλία που απέκτησε πραγματικά ΤΟΜΑ, ακολουθώντας την πλέον σύγχρονη τάση που είχε κάνει μερικά χρόνια πριν την εμφάνισή τους στο ανατολικό μπλοκ και είχαν αλλάξει δόγματα και φιλοσοφία δράσης των χερσαίων δυνάμεων. Μέχρι τότε μόνο μεταχειρισμένα άρματα μάχης Μ47 αρχικά και Μ48 εν συνεχεία (ούτε καν Μ60!) δίνονταν από τις ΗΠΑ στον Ελληνικό Στρατό. Το 1980 ελήφθη η απόφαση προμήθειας των πρώτων 110 LEO1GR μιας ενδιάμεσης έκδοσης του Α3 και του Α4. Κάποτε θα γραφεί η ιστορία αυτής της προμήθειας, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Εν πάση περιπτώσει οι Γερμανοί έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στον Ελληνικό Στρατό και φαίνεται ότι είχαν έρθει για να μείνουν: Καλό προϊόν και πάνω απ’’ολα καλό σέρβις και κρατική βοήθεια με ανάλογες των αμερικανικών FMS χρηματοδοτήσεις: Εκεί που τους Γάλλους δεν τους έβρισκες ή έκαναν μήνες να στείλουν τα ανταλλακτικά που χρειαζόντουσαν οι Γερμανοί που αντιπροσωπεύονταν εγχωρίως από μία νέα εταιρεία με στελέχη υψηλής ευφυίας και ικανοτήτων «σάρωναν» τα πάντα και πάνω απ’όλα διείσδυαν στις διευθύνσεις Τεθωρακισμένων, Τεχνικού και σε ολες τις κρίσιμες υπηρεσίες του ΓΕΣ.
Μία προμήθεια αρμάτων μάχης Μ48Α5 από τα αμερικανικά αποθέματα περί το 1985 δεν έγινε ποτέ πράξη, ενώ ένας διαγωνισμός για νέο άρμα μάχης, ακουγόταν, αλλά ούτε αυτός υλοποιήθηκε. Και έτσι φτάνουμε στο 1990 και στην απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων αρμάτων μάχης λόγω της συνθήκκης CFE από την Κεντρική Ευρώπη. Κάπου 650 άρματα μάχης Μ60Α1/Α3 εντάχθηκαν χωρίς κόστος στον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος θεώρησε ότι είχε λύσει το άμεσο πρόβλημα και μπορούσε πλέον να αποσύρει όλα τα παλαιά Μ48Α3 και Μ47 με το πυροβόλο των 90 χλστ.
Στο ενδιάμεσο, άλλη μια παρτίδα LEO1 (κάπου 100 άρματα εντάχθηκαν στον Ε.Σ. ως αντισταθμιστικό της προμήθειας των φρεγατών ΜΕΚΟ-200ΗΝ).
H προμήθεια των Μ60 είχε μία παρενέργεια: Εν μία νυκτί με αιφνιδιαστική απόφαση του ΓΕΣ τα γαλλικά άρματα μάχης και ΤΟΜΑ αποσύρθηκαν στις αποθήκες! Οι Γάλλοι πλήρωσαν την κακή υποστήριξη και την κακή αντιπροσώπευση. Χαρακτηριστικό είναι ότι παρά τα 18 χρόνια ένταξή τους στον Ε.Σ., ουδέποτε αναπτύχθηκε νέο δόγμα δράσης για τα ΤΟΜΑ ΑΜΧ-10Ρ, τα οποία εξακολουθούσαν να επιχειρούν μέχρι τέλους, όπως τα ... ΤΟΜΠ Μ113!
Από την «κοσμογονία» της ένταξης Μ60 (ουδέποτε μέχρι τότε είχαν ενταχθεί μαζικά στον Ε.Σ. τόσο μεγάλοι αριθμοί αρμάτων μάχης) φτάσαμε στη νέα αγορά αρμάτων μάχης LEO2HEL το 2002, αφού είχαν προηγηθεί διαδοχικές παραχωρήσεις ολλανδικών LEO1V, κια γερμανικών LEO1A5.
Η απόφαση για προμήθεια των LEO2HEL και η ενδιάμεση λύση των LEO2A4, κατά πολλούς σφράγισε οριστικά την γερμανική κυριαρχία στα τεθωρακισμένα του Ε.Σ., ειδικά μετά την (ορθή) απόφαση απόσυρσης των Μ60. Διαδοχικές προτάσεις προμήθειας επιπλέον LEO2A4 δεν ευοδώθηκαν, τα αποθέματα LEO2A4 στην Γερμανία τελείωναν (καλό και αξιόπιστο άρμα με δεδομένα καλή υποστήριξη που έγινε ανάρπαστο σε διάφορα μέρη του κόσμου) και φαινόταν ότι το κεφάλαιο «άρματα μάχης» είχε κλείσει για τον Ε.Σ. μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην Διεύθυνση Τεθωρακισμένων του ΓΕΣ μέχρι πρότινος ασχολούντο με τα προγράμματα εκσυγχρονισμού των LEO2A4, μόνο.
Και ξαφνικά ήρθε η LoR για τα Μ1Α1 να αμφισβητήσει την γερμανική κυριαρχία και να μετατρέψει τον ηττημένο του διαγωνισμού του 2001-2002 στο πιο πολυάριθμο άρμα του Ε.Σ. χάρη στα τεράστια αποθέματα του αμερικανικού Στρατού: Οι Έλληνες επιτελείς θα διαλέξουν μετξύ 1000 (κατ’άλλες πηγές 600) αρμάτων τα 400 Μ1Α1 που είναι στην καλύτερη κατάσταση και θα δώσουν ένα τεράστιο άμεσο πλεονέκτημα στις ελληνικές τεθωρακισμένες μονάδες έναντι των τουρκικών.
Τολμάμε να πούμε ότι πριν έρθουν σε αυτό το κακό επίπεδο οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, οι ΗΠΑ αποκλείεται να έδιναν στην Ελλάδα τέτοιο πλεονέκτημα. Σημειώνεται ότι με αυτά τα 400 άρματα κλείνει για αρκετά χρόνια η αγορά μεταχειρισμένων αρμάτων των ΗΠΑ, όπως έπρεπε να πράξει η ελληνική πλευρά με τα γερμανικά άρματα το 2002-2004, όταν βλακωδώς επέτρεψε στην Τουρκία να προμηθευτεί LEO2A4, αντί να «κλειδώσει» με σχετική διακρατική δέσμευση στην προμήθεια των LEO2HEL, το σύνολο των ικανών LEΟ2Α4 έναντι συμβολικού τιμήματος,όπως μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση το 2002 και δεν έκανε..
Το Μ1Α1 αντιπροσώπευσε την πρώτη μεγάλη παρτίδα παραγωγής όπου υιοθετήθηκαν σημαντικές βελτιώσεις: εκτός του πυροβόλου των 120 χλστ. –που αντικατέστησε το προηγούμενο των 105 χλστ. L7 της Royal Ordnance− φτιάχτηκε νέο σύστημα ελέγχου πυρός, σύστημα προστασίας NBC, ενισχυμένη θωράκιση και βελτιωμένο σύστημα ανάρτησης.
Οι βελτιώσεις αυτές προσέφεραν στο άρμα βελτιωμένες ικανότητες πυρός κατά την κίνηση, ανταπόκριση σε μικρότερο χρόνο εναντίον απειλών, αλλά και προστασία από τα εχθρικά πλήγματα. Επιπρόσθετα, στο άρμα τοποθετήθηκαν σύστημα εντοπισμού θέσης (PLRS), ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης κινητήρα –μέσω του οποίου επιτεύχθηκε σημαντική βελτίωση στην κατανάλωση καυσίμων− και συλλογή διαπέρασης υδάτινων κωλυμάτων μεγάλου βάθους.
Το μήκος του σκάφους (χωρίς το πυροβόλο) φθάνει τα 5,63μ. −9,77 μ., με το πυροβόλο ανεπτυγμένο−, έχει πλάτος 3,66 μ., μέγιστο ύψος 2,89 μ. και το βάρος μάχης φτάνει τους 57 τόνους.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου πόλεμου του Κόλπου, το πυροβόλο των 120 χλστ. κατάφερε επιτυχή πλήγματα σε αποστάσεις 4.000 μέτρων, χρησιμοποιώντας βλήμα APFSDS-T. Το τελευταίο είναι το M829 APFSDS-T, με πυρήνα απεμπλουτισμένου ουρανίου και M830 HEAT-MP-T. Η ταχύτητα εξόδου για τα βλήματα APFSDS-T φθάνει τα 1.650 m/s. Το M-1A1 μεταφέρει απόθεμα 40 οβίδων έναντι 42 του LEO-2A4 και Leo 2HEL.
Θεωρείται ότι σε ελληνική υπηρεσία δεν θα χρησιμοποιηθοπύν βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου, αφού άλλωστε η προσφορά της ΑΤΚ για βλήματα APFSDS-T είναι εξελιγμένα βλήματα βολφραμίου που βασίζονται τεχνολογικά στο γερμανικό DM63 (η συνεργασία με την Rheinmetall είναι και μετοχική), αλλά λόγω των τεράστιων ποσοτήτων που κατασκευάζονται για τον αμερικανικό Στρατό, είναι πολύ φθηνότερα από το γερμανικό.
To άρμα διαθέτει επίσης συζυγές πολυβόλο Μ240 των 7,62 χλστ. και ένα ιδίου τύπου για τον γεμιστή, ενώ ο αρχηγός χειρίζεται το Α/A M-2ΗΒ των 12,7 χλστ.
Η θωράκιση του M-1A1 στηρίζεται στην κλασική τύπου Chobham και στα μη κρίσιμα σημεία χρησιμοποιείται θωράκιση χυτού χάλυβα RHA (Rolled Homogenous Armour). Από το 1988, υιοθετείται η ενισχυμένη θωράκιση απεμπλουτισμένου ουρανίου (DU), που παρέχει μεγαλύτερη προστασία χάρη στην υψηλή πυκνότητα του υλικού σε σχέση με τον χάλυβα (2,5 φορές πυκνότερη) και είναι βαρύτερο και σκληρότερο υλικό σε σχέση με τον χάλυβα. Η νέα θωράκιση έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση του άρματος κατά πέντε τόνους περίπου.
Η έκδοση που φέρει τη βελτιωμένη θωράκιση ονομάζεται M-1A1 (HA- Heavy Armour) και είναι άγνωστο αν περιλαμβάνεται στα υπό παραχώρηση άρματα.
Εκτιμούμε ότι θα ήταν ευχής έργο να υπάρχει τέτοια θωράκιση, αφού είναι η κορυφαία θωράκιση που τοποθετήθηκε ποτέ σε άρμα με ένα «ακραίας μορφής» μειονέκτημα: Σε απ’ευθείας βολή εχθρικού βλήματος στον πύργο μπορεί να υπάρξουν σωματίδια μη ραδιενεργού ουρανίου στο εσωτερικό του άρματος που θα τα εισπνεύσει το προσωπικό. Βέβαια, το θέμα είναι ότι το τελευταίο που θα απασχολήσει το τετραμελές προσωπικό του Abrams σε μια τέτοια περίπτωση (πλήγμα στον πύργο), είναι τα σωματίδια...
Ίσως το μοναδικό πραγματικό μειονέκτημα του Μ1Α1 Abrams έναντι του LEO2A4 είναι το σύστημα κίνησης που όντως δίνει απίστευτη δύναμη στο άρμα, αλλά έχει μεγάλες απαιτήσεις συντήρησης.
Η μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσει το άρμα φθάνει τα 72 χ.α.ω. (!) και η εμβέλεια τα 465 χλμ. Αντί για κινητήρα ντίζελ το Μ-1, διαθέτει στροβιλοκινητήρα τύπου AGT-1500 και σύστημα μετάδοσης X-1100-3B, που παρέχει μέγιστη ισχύ 1500 hp στις 2600 rpm. Η επιτάχυνση από τα 0 στα 32 χ.α.ω. επιτυγχάνεται σε χρόνο έξι δεύτερων! Το κιβώτιο ταχυτήτων περιλαμβάνει τέσσερις ταχύτητες για έμπροσθεν κίνηση και δύο ταχύτητες για όπισθεν.
Ο λόγος ισχύος-βάρους φθάνει τα 26,4 (hp/τόνο) και, παρά το γεγονός ότι θεωρείται ένα βαρύ άρμα, η ευελιξία που παρέχεται είναι εκπληκτική. Οι κινητήρες αυτού του τύπου είναι χαμηλότερου θορύβου σε σχέση με τους κινητήρες ντίζελ και παρέχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία αλλά με υψηλότερη κατανάλωση καυσίμου.
Ο κινητήρας σχεδιάστηκε ώστε σε χρόνο τριάντα λεπτών να μπορεί να αφαιρεθεί από το άρμα για ευνόητους λόγους. Για τη γενική επισκευή του κινητήρα, θα προηγηθεί η χρήση του για την κίνηση του άρματος σε απόσταση 28.966 χλμ. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο κινητήρας μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τύπους καυσίμου (βενζίνη, πετρέλαιο, κηροζίνη).
Στροβιλοκινητήρας, σημαίνει μεγάλη δύναμη, μεγάλη κατανάλωση, χαμηλό ηχητικό ίχνος και μεγάλες απαιτήσεις συντήρησης. Και σε ότι αφορά τον Ε.Σ., μεγάλες απαιτήσεις εκπαίδευσης...
Πάντως αυτά τα 400 άρματα, θα βάλουν σε μια νέα εποχή τον Ε.Σ.. Ο σχεδιασμός προβλέπει ανάπτυξη στον Έβρο με παράλληλη μετακίνηση των LEO1A5 στα νησιά. Φαντασθείτε μια αρματική δύναμη με 750, περίπου, Μ1Α1 και LEOHEL/A4 στον Έβρο! Η ισχυρότερη αρματική δύναμη στην Ευρώπη για την δεκαετία που διανύουμε, πλην Ρωσίας...
Τρίτη 29 Μαρτίου 2011
Το Έθνος βάλλεται και εκ των έσω ΣΚΑΙ - ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ σέρνουν τον χορό
Όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία επηρεάζει κάποιες φορές την ερμηνεία της ιστορίας δύο γειτονικών χωρών
Defencenet 29-03-2011 14:57:31
Τους τελευταίους μήνες το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό έγινε μάρτυρας μίας οξύτατης αντιπαράθεσης μεταξύ ομάδας ιστορικών ερευνητών και ακαδημαϊκών που χαρακτηρίζονται για το εκσυγχρονιστικό τους πνεύμα και των υπολοίπων ομολόγων τους που δεν επέλεξαν να ακολουθήσουν την «πολιτικά ορθή» σχολή σκέψης. Ο λόγος για την δραματοποιημένη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε πρόσφατα και εξιστορεί τα γεγονότα της ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Μετά από ένα πραγματικά μαραθώνιο συνεχόμενων προσπαθειών ανατροπής της ιστορικής αλήθειας, με επιλεγόμενα θέματα-θρύλους που σηματοδότησαν για γενιές ολόκληρες το ελληνικό Έθνος και με μία προσπάθεια των συντελεστών να δώσουν μία οπτική γωνία που δείχνει τους Τούρκους ως θύματα αυτής της Επανάστασης και τους Έλληνες ως άξεστους τυχοδιώκτες και αχάριστους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήρθε η δικαίωση των παραγωγών της τηλεοπτικής εκπομπής.
Όπως αναφέρει με μεγάλους τίτλους η ελληνική έκδοση του τουρκικού κρατικού TRT (http://www.trtgreek.com/trtworld/gr/newsDetail.aspx?HaberKodu=1161de6e-64e8-424b-97c4-0e1112aa3cdd) το ντοκιμαντέρ του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού «αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην ιστοσελίδα του το TRT GR
«Άνω κάτω η επίσημη ιστορία στην Ελλάδα με το ντοκιμαντέρ «1821».
Θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε, το ντοκιμαντέρ που διηγείται την «Ελληνική Επανάσταση» αφού αναφέρει πως δεν ήταν οι Τούρκοι αυτοί που έσφαξαν τους Έλληνες, αλλά ότι δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και πως η μεγαλύτερη ανάπτυξη στην χώρα σημειώθηκε κατά την Οθωμανική περίοδο.
Μεγάλη η οργή των ακροδεξιών και της εκκλησίας για το ντοκιμαντέρ… Σοβαρά τα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, όταν οι Έλληνες άκουσαν πράγματα εντελώς διαφορετικά από την διδασκόμενη ιστορία. Το ντοκιμαντέρ επισημαίνει πως δεν αληθεύουν οι ισχυρισμοί ότι οι Έλληνες επί αιώνες υπέστησαν τη βαρβαρότητα των Οθωμανών. Οι πληροφορίες που προκάλεσαν σοκ στην χώρα δεν περιορίζονται με αυτές. Υπογραμμίζεται πως οι Έλληνες χωρικοί γλίτωσαν από τα χέρια των Χριστιανών φεουδαρχών, χάριν τους Οθωμανούς.
Στο ίδιο ντοκιμαντέρ υπεραμύνεται η άποψη πως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα οι ισχυρισμοί ότι η οθωμανική διοίκηση άσκησε πιέσεις εναντίον των χριστιανών για να αλλάξουν θρησκεία. Σημειώνεται πως αντίθετα με τα όσα διδάσκονται στους μαθητές, δεν σφαγιάστηκαν οι Έλληνες από τους Τούρκους αλλά σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι από τους Έλληνες.
Ενώ, σύμφωνα με το ίδιο ντοκιμαντέρ κατόπιν της ανεξαρτησίας, καταστράφηκε το καθετί που θύμιζε τους Τούρκους. Το ντοκιμαντέρ που γκρεμίζει ένα από τα πιο ισχυρά ταμπού στην χώρα, προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Ενώ αυξάνει την οργή των ακροδεξιών το γεγονός ότι, χορηγός του ντοκιμαντέρ είναι μια τράπεζα, τον γενικό διευθυντή της οποίας διορίζει το κράτος.
Το ντοκιμαντέρ που έχει μπερδέψει για τα καλά τα μυαλά των Ελλήνων αφού συνάντησαν μια ιστορική πληροφορία, ακριβώς αντίθετη από ό,τι γνώριζαν μέχρι σήμερα, σπάει ρεκόρ τηλεθέασης».
Ουσιαστικά αυτό που αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης από την ανάρτηση του TRT GR είναι ότι κάποιοι στη γειτονική χώρα έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους, μελετώντας όχι μόνο τα στοιχεία που το ντοκιμαντέρ παρουσίαζε, αλλά και τις αντιδράσεις του ελληνικού κοινού και των ΜΜΕ.
Μπορεί στην Ελλάδα να χαρακτηριζόμαστε για την αφέλεια μας και για την έλλειψη διορατικότητας, αλλά οι γείτονες ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι των ψυχολογικών επιχειρήσεων και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά που η άλλη πλευρά λέει για την εδραίωση των τουρκικών θέσεων και τον επηρεασμό την κοινής γνώμης.
Αρκεί να διαβάσει κανείς το παραπάνω κείμενο και να δει τη τηλεοπτική σειρά για άλλη μία φορά και θα καταλάβει πως οι «προοδευτικές ερμηνείες» των γεγονότων που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο από τους παραγωγούς της εκπομπής, αποτελούν αντικείμενο προπαγάνδας για τους Τούρκους.
Με λίγα λόγια το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν αυτό που οι Τούρκοι περίμεναν αρκετό καιρό για να εδραιώσουν επιστημονικά με τις δικές μας παραδοχές από Έλληνες ακαδημαϊκούς και ερευνητές την προπαγάνδα τους, παρουσιάζοντας τους Έλληνες ως τους αχάριστους, τους προδότες, τους εγκληματίες που διέλυσαν την αρμονική συμβίωση των υπόδουλων λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ας μην εκπλαγούν επομένως οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ αν το έργο που πραγματοποίησαν αποτελέσει το υλικό που θα επικαλείται από εδώ και πέρα η τουρκική διπλωματία για την επιβεβαίωση της διαχρονικής παρουσίας των Τούρκων στην Ελλάδα στα πλαίσια της προσπάθεια των γειτόνων μας για την σύσταση μίας οθωμανικής κοινοπολιτείας κρατών.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Νταβούτογλου στην Θράκη έστειλε ξεκάθαρα μηνύματα που συμβαδίζουν με αυτή την γεωπολιτική προσέγγιση όπως γράφει η εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=56244957) στις 5 Μαρτίου του 2011, «Η επιλογή της Καβάλας δεν είναι τυχαία, λόγω των οθωμανικών μνημείων της πόλης -με κορυφαίο το Ιμαρέτ, που χτίστηκε από τον Αλή Πασά- και των δύο μεντρεσέδων (μουσουλμανικά ιεροδιδασκαλεία) που λειτούργησαν στον χώρο από το 1817, καθώς ο κ. Νταβούτογλου θέλει να καταδείξει και να αναδείξει την «οθωμανική ταυτότητα» των Βαλκανίων».
Τα λόγια δε του Νταβούτογλου κατά την διάρκεια της επίσκεψη του στην ελληνική Θράκη μιλώντας σε Έλληνες πολίτες μουσουλμάνους το θρήσκευμα ήταν ξεκάθαρα «Οι περιοχές της Ροδόπης και της Θράκης (σ.σ. της Ανατολικής) θα αποτελέσουν πάλι μια ενότητα. Παλιότερα η Αδριανούπολη, η Θεσσαλονίκη, η Κομοτηνή, η Φιλιππούπολη ζούσαν όλες μαζί. Πάλι έτσι θα γίνουν...» (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=57730950).
Defencenet 29-03-2011 14:57:31
Τους τελευταίους μήνες το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό έγινε μάρτυρας μίας οξύτατης αντιπαράθεσης μεταξύ ομάδας ιστορικών ερευνητών και ακαδημαϊκών που χαρακτηρίζονται για το εκσυγχρονιστικό τους πνεύμα και των υπολοίπων ομολόγων τους που δεν επέλεξαν να ακολουθήσουν την «πολιτικά ορθή» σχολή σκέψης. Ο λόγος για την δραματοποιημένη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε πρόσφατα και εξιστορεί τα γεγονότα της ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Μετά από ένα πραγματικά μαραθώνιο συνεχόμενων προσπαθειών ανατροπής της ιστορικής αλήθειας, με επιλεγόμενα θέματα-θρύλους που σηματοδότησαν για γενιές ολόκληρες το ελληνικό Έθνος και με μία προσπάθεια των συντελεστών να δώσουν μία οπτική γωνία που δείχνει τους Τούρκους ως θύματα αυτής της Επανάστασης και τους Έλληνες ως άξεστους τυχοδιώκτες και αχάριστους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήρθε η δικαίωση των παραγωγών της τηλεοπτικής εκπομπής.
Όπως αναφέρει με μεγάλους τίτλους η ελληνική έκδοση του τουρκικού κρατικού TRT (http://www.trtgreek.com/trtworld/gr/newsDetail.aspx?HaberKodu=1161de6e-64e8-424b-97c4-0e1112aa3cdd) το ντοκιμαντέρ του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού «αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην ιστοσελίδα του το TRT GR
«Άνω κάτω η επίσημη ιστορία στην Ελλάδα με το ντοκιμαντέρ «1821».
Θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε, το ντοκιμαντέρ που διηγείται την «Ελληνική Επανάσταση» αφού αναφέρει πως δεν ήταν οι Τούρκοι αυτοί που έσφαξαν τους Έλληνες, αλλά ότι δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και πως η μεγαλύτερη ανάπτυξη στην χώρα σημειώθηκε κατά την Οθωμανική περίοδο.
Μεγάλη η οργή των ακροδεξιών και της εκκλησίας για το ντοκιμαντέρ… Σοβαρά τα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, όταν οι Έλληνες άκουσαν πράγματα εντελώς διαφορετικά από την διδασκόμενη ιστορία. Το ντοκιμαντέρ επισημαίνει πως δεν αληθεύουν οι ισχυρισμοί ότι οι Έλληνες επί αιώνες υπέστησαν τη βαρβαρότητα των Οθωμανών. Οι πληροφορίες που προκάλεσαν σοκ στην χώρα δεν περιορίζονται με αυτές. Υπογραμμίζεται πως οι Έλληνες χωρικοί γλίτωσαν από τα χέρια των Χριστιανών φεουδαρχών, χάριν τους Οθωμανούς.
Στο ίδιο ντοκιμαντέρ υπεραμύνεται η άποψη πως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα οι ισχυρισμοί ότι η οθωμανική διοίκηση άσκησε πιέσεις εναντίον των χριστιανών για να αλλάξουν θρησκεία. Σημειώνεται πως αντίθετα με τα όσα διδάσκονται στους μαθητές, δεν σφαγιάστηκαν οι Έλληνες από τους Τούρκους αλλά σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι από τους Έλληνες.
Ενώ, σύμφωνα με το ίδιο ντοκιμαντέρ κατόπιν της ανεξαρτησίας, καταστράφηκε το καθετί που θύμιζε τους Τούρκους. Το ντοκιμαντέρ που γκρεμίζει ένα από τα πιο ισχυρά ταμπού στην χώρα, προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Ενώ αυξάνει την οργή των ακροδεξιών το γεγονός ότι, χορηγός του ντοκιμαντέρ είναι μια τράπεζα, τον γενικό διευθυντή της οποίας διορίζει το κράτος.
Το ντοκιμαντέρ που έχει μπερδέψει για τα καλά τα μυαλά των Ελλήνων αφού συνάντησαν μια ιστορική πληροφορία, ακριβώς αντίθετη από ό,τι γνώριζαν μέχρι σήμερα, σπάει ρεκόρ τηλεθέασης».
Ουσιαστικά αυτό που αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης από την ανάρτηση του TRT GR είναι ότι κάποιοι στη γειτονική χώρα έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους, μελετώντας όχι μόνο τα στοιχεία που το ντοκιμαντέρ παρουσίαζε, αλλά και τις αντιδράσεις του ελληνικού κοινού και των ΜΜΕ.
Μπορεί στην Ελλάδα να χαρακτηριζόμαστε για την αφέλεια μας και για την έλλειψη διορατικότητας, αλλά οι γείτονες ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι των ψυχολογικών επιχειρήσεων και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά που η άλλη πλευρά λέει για την εδραίωση των τουρκικών θέσεων και τον επηρεασμό την κοινής γνώμης.
Αρκεί να διαβάσει κανείς το παραπάνω κείμενο και να δει τη τηλεοπτική σειρά για άλλη μία φορά και θα καταλάβει πως οι «προοδευτικές ερμηνείες» των γεγονότων που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο από τους παραγωγούς της εκπομπής, αποτελούν αντικείμενο προπαγάνδας για τους Τούρκους.
Με λίγα λόγια το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν αυτό που οι Τούρκοι περίμεναν αρκετό καιρό για να εδραιώσουν επιστημονικά με τις δικές μας παραδοχές από Έλληνες ακαδημαϊκούς και ερευνητές την προπαγάνδα τους, παρουσιάζοντας τους Έλληνες ως τους αχάριστους, τους προδότες, τους εγκληματίες που διέλυσαν την αρμονική συμβίωση των υπόδουλων λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ας μην εκπλαγούν επομένως οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ αν το έργο που πραγματοποίησαν αποτελέσει το υλικό που θα επικαλείται από εδώ και πέρα η τουρκική διπλωματία για την επιβεβαίωση της διαχρονικής παρουσίας των Τούρκων στην Ελλάδα στα πλαίσια της προσπάθεια των γειτόνων μας για την σύσταση μίας οθωμανικής κοινοπολιτείας κρατών.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Νταβούτογλου στην Θράκη έστειλε ξεκάθαρα μηνύματα που συμβαδίζουν με αυτή την γεωπολιτική προσέγγιση όπως γράφει η εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=56244957) στις 5 Μαρτίου του 2011, «Η επιλογή της Καβάλας δεν είναι τυχαία, λόγω των οθωμανικών μνημείων της πόλης -με κορυφαίο το Ιμαρέτ, που χτίστηκε από τον Αλή Πασά- και των δύο μεντρεσέδων (μουσουλμανικά ιεροδιδασκαλεία) που λειτούργησαν στον χώρο από το 1817, καθώς ο κ. Νταβούτογλου θέλει να καταδείξει και να αναδείξει την «οθωμανική ταυτότητα» των Βαλκανίων».
Τα λόγια δε του Νταβούτογλου κατά την διάρκεια της επίσκεψη του στην ελληνική Θράκη μιλώντας σε Έλληνες πολίτες μουσουλμάνους το θρήσκευμα ήταν ξεκάθαρα «Οι περιοχές της Ροδόπης και της Θράκης (σ.σ. της Ανατολικής) θα αποτελέσουν πάλι μια ενότητα. Παλιότερα η Αδριανούπολη, η Θεσσαλονίκη, η Κομοτηνή, η Φιλιππούπολη ζούσαν όλες μαζί. Πάλι έτσι θα γίνουν...» (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=57730950).
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣH ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ
Πρός
Τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον
Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
κ. Ἱερώνυμον
Πρόεδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
Σεβασμιωτάτους ἁγίους Ἀρχιερεῖς
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Διαπιστώσεις καί τοποθετήσεις σχετικά
μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη
Οἱ ὑπογεγραμμένοι ἱερεῖς, ἱερομόναχοι καί μοναχοί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀνησυχοῦντες γιά τήν ἰδιάζουσα κατάσταση τῆς κρίσεως πού διέρχεται ἡ πατρίδα μας καί ἰδιαίτερα γιά τήν πρόθεση τῆς Κυβερνήσεως νά ἐφαρμόσει τόν νόμο ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως καί νά ἐκδόσει σάν ἐργαλεῖο της τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τίς σχετικές κυβερνητικές ἐξαγγελίες δηλώνουμε τήν ἄρνησή μας νά παραλάβουμε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη γιά τούς παρακάτω λόγους :
1. Ἄν καί δέν ἀρνούμαστε τή δημιουργική βοήθεια τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στίς συναλλαγές μας, στήν ἐπιστημονική ἔρευνα καί στήν ἄμεση ἀνίχνευση μέσῳ Internet τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως κλπ., ὅμως θεωροῦμε ἄκρως ἀνησυχητική τήν ἀπέραντη συλλογή προσωπικῶν δεδομένων καί τόν σχηματισμό προσωπικοῦ «προφίλ» μέσῳ τῆς διασυνδέσεως ὅλων τῶν ἀρχείων. Ὁ μοναδικός γιά κάθε ἄνθρωπο ἀριθμός καί τό microchip πού θά περιέχονται στήν Κάρτα, τήν καθιστοῦν, σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς τῆς Πληροφορικῆς, μιά ἀπάνθρωπη ἠλεκτρονική φυλακή γιά κάθε κάτοχό της. Αὐτή θά καταστεῖ χειρότερη ἄν ἡ διαχείρισή της παραδοθεῖ σέ κέντρα πού ἤδη καταπονοῦν καί πολυβολοῦν μέσω τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τόν ἑλληνικό λαό.
2. Μᾶς ἀνησυχοῦν ἐπίσης οἱ δυνατότητες τῆς τεχνολογίας RFID . Mέ τό ἐνσωματωμένο στήν κάρτα RFID γίνεται ἄμεση διασύνδεση τῶν βάσεων δεδομένων καί ὑπάρχει ἡ δυνατότητα παρακολουθήσεως τοῦ κατόχου τῆς κάρτας.
3. Ὅλο τό σύστημα τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως λειτουργεῖ, σύμφωνα πάντοτε μέ τούς ἐπιστήμονες τῆς πληροφορικῆς, μέ τή βοήθεια τῶν τριῶν ὁριοθετητῶν, ὅπως τούς βλέπουμε πάνω στά προϊόντα δηλ. μέ τά τρία ἑξάρια. Σέ κάθε περίπτωση, ἀφοῦ ὅπως εἶναι γνωστό τό microchip εἶναι ἀναπρογραμματιζόμενο, ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία θά μπορεῖ νά ἀναπρογραμματίζει τό περιεχόμενο τῶν δεδομένων σύμφωνα μέ τή βούλησή της. Θά μπορεῖ ἑπομένως καί ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666, ἄν δέν ὑπάρχει κατά τήν ἀρχική ἔκδοση τῆς Κάρτας, νά προστεθεῖ στή συνέχεια.
Ἡ ἀντίθεσή μας στήν παραλαβή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη, ὡς παράνομης καί ἀντισυνταγματικῆς, γιγαντώνεται ὅταν ἀναλογισθοῦμε ὅτι:
α) ἔγκριτοι νομικοί ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ἐπιβολή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη εἶναι ἀντίθετη καί πρός τό ἑλληνικό Σύνταγμα καί πρός τό Εὐρωπαϊκό Δίκαιο,
β) ἐπισπεύδονται οἱ διαδικασίες παραλαβῆς τῆς Κάρτας σέ περίοδο συνεχῶς ἐπιδεινουμένης οἰκονομικῆς κρίσεως, γεγονός πού γεννᾶ τήν ὑποψία ὅτι ἡ κρίση προετοιμάσθηκε ἀπό τούς γνωστούς ἐξουσιαστές γιά νά σφυροκοπηθεῖ ὁ λαός μας καί νά μή μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στήν ἐπιβολή τῆς Κάρτας,
γ) κατά πληροφορίες μας οἱ κρατικοί ἐκπρόσωποι ἀρνοῦνται ἤ ἐν πάσῃ περιπτώσει καθυστεροῦν νά δώσουν τά τεχνικά χαρακτηριστικά τῆς Κάρτας στούς καθηγητές πληροφορικῆς πού συμμετέχουν στήν εἰδική ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου,
δ) ἡ ἐπιμονή τῶν κρατικῶν Ἀρχῶν γιά τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη γεννᾶ ἐρωτηματικά γιά τή σχέση τους μέ τήν ἀπειλούμενη δικτατορία τῆς Ν. Ἐποχῆς, μιᾶς καί ὁ πρωθυπουργός ἔχει διακηρύξει ὅτι χρειαζόμαστε μιά παγκόσμια διακυβέρνηση.
Κατόπιν τούτων δηλώνουμε ὅτι :
· Δέν βάζουμε ὑπογραφή σέ λευκό χαρτί · δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα πού δέν ξέρουμε τί περιέχει γιά μᾶς καί ποιός θά τήν διαχειρίζεται
· Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα μέ ἀναπρογραμμα-τιζόμενο τσίπ, πού ἐνεργοποιεῖται εἴτε μέσῳ εἰδικῶν μηχανημάτων ἐξ ἐπαφῆς εἴτε ἐξ ἀποστάσεως μέσῳ δορυφόρου.
· Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα, ἡ ὁποία συγκεντρώνει τά πάντα γιά μᾶς καί ἐπιδιώκει νά ἀποκλείσει ἀπό τή ζωή ὅσους δέν τήν παραλάβουν. Αὐτό μᾶς παραπέμπει στήν Ἀποκάλυψη πού λέει ὅτι κανείς δέν θά μπορεῖ νά ἀγοράσει ἤ νά πουλήσει, ἄν δέν ἔχει τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμό τοῦ ὀνόματός του.
· Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα μέ τήν ὁποία πολιτογραφούμαστε στό παγκόσμιο κράτος, οὔτε ἐκχωροῦμε στίς ἀρχές τό δικαίωμα νά μᾶς παρακολουθοῦν. Ἄς τό κάνουν παράνομα, ὅπως μέχρι τώρα.
· Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα μέ τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες παραδινόμαστε ἀμαχητί σέ ἕνα πρωτοφανές στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἠλεκτρονικό φακέλωμα.
· Δέν παραλαμβάνουμε μιά κάρτα μέ τήν ὁποία ἀρνούμαστε τή θεόσδοτη ἐλευθερία μας, πού ὡς Ἕλληνες διαφυλάσσουμε στόν τρισχιλιετῆ ἐθνικό μας βίο, καί τήν παραδίνουμε σέ χέρια ἀγνώστων ἤ καί ἀντιχρίστων δυνάμεων.
Μακαριώτατε,
Σεπτή Ἱεραρχία,
Στένεψαν πολύ τά περιθώρια πού ἔχουμε ὡς Ἐκκλησία νά παρέμβουμε στά ἄνομα σχέδια τῶν ἐχθρῶν τῆς ἐλευθερίας μας. Οἱ φαλκιδευμένες-ʺγιά τά μάτιαʺ- διαβουλεύσεις, γιά τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη καί τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση τελείωσαν. Ἡ Κάρτα, ἡ ἠλεκτρονική φυλακή τῶν Ἑλλήνων, εἶναι ἐπί θύραις. Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε γιά τήν ἰδική Σας παρέμβαση, γιά τό ἰδικό σας ΟΧΙ, ὥστε νά ἀποτραπεῖ ὁ ἐπικρεμάμενος κίνδυνος.
Ἡ δική Σας σθεναρή στάση, καί ἡ μετάνοια ὅλων μας κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, ἀρχόντων καί ἀρχομένων θά βοηθήσουν ὥστε ὁ ἐν Τριάδι Θεός νά σώσει γιά μιά ἀκόμη φορά στήν ἱστορία τό γένος μας ἀπό τήν ἐπερχόμενη τυραννία.
Ἐξαιτούμενοι τίς ἅγιες εὐχές σας
εὐλαβῶς ἀσπαζόμεθα τήν δεξιά Σας
Οἱ ὑπογεγραμμένοι
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, προηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Μεγά-
λου Μετεώρου
Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς, ἡγούμενος Ἱ.Μ. ἁγίας Παρασκευῆς
Μηλοχωρίου Ἑορδαίας
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
Ἀρχιμ. Ἰγνάτιος Καλαϊτζόπουλος
Ἀρχιμ. Λαυρέντιος Γρατσίας
Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος- Ἱ. Μ. Μεγ. Λαύρας Ἅγιον Ὄρος
Ἱερομόναχος Σεραφείμ, Ἱ. Μ. Φιλοθέου- Ἅγιον Ὄρος
Πρωτοπρ. Ἐλευθέριος Παλαμᾶς
Πρωτοπρ. Ἀθανάσιος Μηνᾶς
Πρωτοπρ. Ἀντώνιος Μπουσδέκης
Πρωτοπρ. Βασίλειος Κοκολάκης
Πρωτοπρ. Ἰωάννης Φωτόπουλος
π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος
π. Ἀλέξανδρος Τσόρλος
π. Κωνσταντῖνος Παπαθαμάσιος
π. Ἀθανάσιος Ἰ. Σκοπιανός
π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος
π. Πασχάλης Γκινούδης
π. Παῦλος Ποζόγλου
π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης μοναχός
Γέρων Σάββας μοναχός- Ἱ.Μ. Μεγ. Λαύρας, Ἅγιον Ὄρος
π. Νεκτάριος μοναχός ἁγιορείτης- ἱ. Καλύβη Ζωοδόχου Πηγῆς
Σκήτης Ἱ.Μ. Κουτλουμουσίου
Π. Παΐσιος μοναχός-ἱ. Κελλίον ἁγ. Ἀρχαγγέλων-«Σαββαίων»
π. Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης-Κελλίον Τιμ. Προδρόμου-
Ἱ. Μ. Καρακάλλου
π. Νικόδημος μοναχός Καρεώτης(συν/χος Καθηγητής Χημικός)
π. Νικόδημος μοναχός- Ἁγίου Νεκταρίου Καψάλας, ἅγιον Ὄρος
π. Ἀβραάμ μοναχός ἁγιορείτης
π. Χερουβείμ μοναχός-Ἱ. Κελλίον ἁγίου Ἰωάννου Κουκουζέλη-
Ἅγιον Ὄρος
π. Θεόδωρος μοναχός, Ἱ. Μονή Εὐαγγελισμοῦ Θεοτόκου –
Σταγιάτες Βόλου
π. Δοσίθεος μοναχός
π. Εὐδόκιμος Χούντρης, μοναχός
π. Παΐσιος μοναχός- Τολό Ναυπλίου
π. Ἀρσένιος Κοτζιᾶς, μοναχός
Τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον
Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
κ. Ἱερώνυμον
Πρόεδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
Σεβασμιωτάτους ἁγίους Ἀρχιερεῖς
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Διαπιστώσεις καί τοποθετήσεις σχετικά
μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη
Οἱ ὑπογεγραμμένοι ἱερεῖς, ἱερομόναχοι καί μοναχοί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀνησυχοῦντες γιά τήν ἰδιάζουσα κατάσταση τῆς κρίσεως πού διέρχεται ἡ πατρίδα μας καί ἰδιαίτερα γιά τήν πρόθεση τῆς Κυβερνήσεως νά ἐφαρμόσει τόν νόμο ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως καί νά ἐκδόσει σάν ἐργαλεῖο της τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τίς σχετικές κυβερνητικές ἐξαγγελίες δηλώνουμε τήν ἄρνησή μας νά παραλάβουμε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη γιά τούς παρακάτω λόγους :
1. Ἄν καί δέν ἀρνούμαστε τή δημιουργική βοήθεια τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στίς συναλλαγές μας, στήν ἐπιστημονική ἔρευνα καί στήν ἄμεση ἀνίχνευση μέσῳ Internet τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως κλπ., ὅμως θεωροῦμε ἄκρως ἀνησυχητική τήν ἀπέραντη συλλογή προσωπικῶν δεδομένων καί τόν σχηματισμό προσωπικοῦ «προφίλ» μέσῳ τῆς διασυνδέσεως ὅλων τῶν ἀρχείων. Ὁ μοναδικός γιά κάθε ἄνθρωπο ἀριθμός καί τό microchip πού θά περιέχονται στήν Κάρτα, τήν καθιστοῦν, σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς τῆς Πληροφορικῆς, μιά ἀπάνθρωπη ἠλεκτρονική φυλακή γιά κάθε κάτοχό της. Αὐτή θά καταστεῖ χειρότερη ἄν ἡ διαχείρισή της παραδοθεῖ σέ κέντρα πού ἤδη καταπονοῦν καί πολυβολοῦν μέσω τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τόν ἑλληνικό λαό.
2. Μᾶς ἀνησυχοῦν ἐπίσης οἱ δυνατότητες τῆς τεχνολογίας RFID . Mέ τό ἐνσωματωμένο στήν κάρτα RFID γίνεται ἄμεση διασύνδεση τῶν βάσεων δεδομένων καί ὑπάρχει ἡ δυνατότητα παρακολουθήσεως τοῦ κατόχου τῆς κάρτας.
3. Ὅλο τό σύστημα τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως λειτουργεῖ, σύμφωνα πάντοτε μέ τούς ἐπιστήμονες τῆς πληροφορικῆς, μέ τή βοήθεια τῶν τριῶν ὁριοθετητῶν, ὅπως τούς βλέπουμε πάνω στά προϊόντα δηλ. μέ τά τρία ἑξάρια. Σέ κάθε περίπτωση, ἀφοῦ ὅπως εἶναι γνωστό τό microchip εἶναι ἀναπρογραμματιζόμενο, ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία θά μπορεῖ νά ἀναπρογραμματίζει τό περιεχόμενο τῶν δεδομένων σύμφωνα μέ τή βούλησή της. Θά μπορεῖ ἑπομένως καί ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666, ἄν δέν ὑπάρχει κατά τήν ἀρχική ἔκδοση τῆς Κάρτας, νά προστεθεῖ στή συνέχεια.
Ἡ ἀντίθεσή μας στήν παραλαβή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη, ὡς παράνομης καί ἀντισυνταγματικῆς, γιγαντώνεται ὅταν ἀναλογισθοῦμε ὅτι:
α) ἔγκριτοι νομικοί ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ἐπιβολή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη εἶναι ἀντίθετη καί πρός τό ἑλληνικό Σύνταγμα καί πρός τό Εὐρωπαϊκό Δίκαιο,
β) ἐπισπεύδονται οἱ διαδικασίες παραλαβῆς τῆς Κάρτας σέ περίοδο συνεχῶς ἐπιδεινουμένης οἰκονομικῆς κρίσεως, γεγονός πού γεννᾶ τήν ὑποψία ὅτι ἡ κρίση προετοιμάσθηκε ἀπό τούς γνωστούς ἐξουσιαστές γιά νά σφυροκοπηθεῖ ὁ λαός μας καί νά μή μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στήν ἐπιβολή τῆς Κάρτας,
γ) κατά πληροφορίες μας οἱ κρατικοί ἐκπρόσωποι ἀρνοῦνται ἤ ἐν πάσῃ περιπτώσει καθυστεροῦν νά δώσουν τά τεχνικά χαρακτηριστικά τῆς Κάρτας στούς καθηγητές πληροφορικῆς πού συμμετέχουν στήν εἰδική ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου,
δ) ἡ ἐπιμονή τῶν κρατικῶν Ἀρχῶν γιά τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη γεννᾶ ἐρωτηματικά γιά τή σχέση τους μέ τήν ἀπειλούμενη δικτατορία τῆς Ν. Ἐποχῆς, μιᾶς καί ὁ πρωθυπουργός ἔχει διακηρύξει ὅτι χρειαζόμαστε μιά παγκόσμια διακυβέρνηση.
Κατόπιν τούτων δηλώνουμε ὅτι :
· Δέν βάζουμε ὑπογραφή σέ λευκό χαρτί · δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα πού δέν ξέρουμε τί περιέχει γιά μᾶς καί ποιός θά τήν διαχειρίζεται
· Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα μέ ἀναπρογραμμα-τιζόμενο τσίπ, πού ἐνεργοποιεῖται εἴτε μέσῳ εἰδικῶν μηχανημάτων ἐξ ἐπαφῆς εἴτε ἐξ ἀποστάσεως μέσῳ δορυφόρου.
· Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα, ἡ ὁποία συγκεντρώνει τά πάντα γιά μᾶς καί ἐπιδιώκει νά ἀποκλείσει ἀπό τή ζωή ὅσους δέν τήν παραλάβουν. Αὐτό μᾶς παραπέμπει στήν Ἀποκάλυψη πού λέει ὅτι κανείς δέν θά μπορεῖ νά ἀγοράσει ἤ νά πουλήσει, ἄν δέν ἔχει τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμό τοῦ ὀνόματός του.
· Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα μέ τήν ὁποία πολιτογραφούμαστε στό παγκόσμιο κράτος, οὔτε ἐκχωροῦμε στίς ἀρχές τό δικαίωμα νά μᾶς παρακολουθοῦν. Ἄς τό κάνουν παράνομα, ὅπως μέχρι τώρα.
· Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα μέ τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες παραδινόμαστε ἀμαχητί σέ ἕνα πρωτοφανές στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἠλεκτρονικό φακέλωμα.
· Δέν παραλαμβάνουμε μιά κάρτα μέ τήν ὁποία ἀρνούμαστε τή θεόσδοτη ἐλευθερία μας, πού ὡς Ἕλληνες διαφυλάσσουμε στόν τρισχιλιετῆ ἐθνικό μας βίο, καί τήν παραδίνουμε σέ χέρια ἀγνώστων ἤ καί ἀντιχρίστων δυνάμεων.
Μακαριώτατε,
Σεπτή Ἱεραρχία,
Στένεψαν πολύ τά περιθώρια πού ἔχουμε ὡς Ἐκκλησία νά παρέμβουμε στά ἄνομα σχέδια τῶν ἐχθρῶν τῆς ἐλευθερίας μας. Οἱ φαλκιδευμένες-ʺγιά τά μάτιαʺ- διαβουλεύσεις, γιά τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη καί τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση τελείωσαν. Ἡ Κάρτα, ἡ ἠλεκτρονική φυλακή τῶν Ἑλλήνων, εἶναι ἐπί θύραις. Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε γιά τήν ἰδική Σας παρέμβαση, γιά τό ἰδικό σας ΟΧΙ, ὥστε νά ἀποτραπεῖ ὁ ἐπικρεμάμενος κίνδυνος.
Ἡ δική Σας σθεναρή στάση, καί ἡ μετάνοια ὅλων μας κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, ἀρχόντων καί ἀρχομένων θά βοηθήσουν ὥστε ὁ ἐν Τριάδι Θεός νά σώσει γιά μιά ἀκόμη φορά στήν ἱστορία τό γένος μας ἀπό τήν ἐπερχόμενη τυραννία.
Ἐξαιτούμενοι τίς ἅγιες εὐχές σας
εὐλαβῶς ἀσπαζόμεθα τήν δεξιά Σας
Οἱ ὑπογεγραμμένοι
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, προηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Μεγά-
λου Μετεώρου
Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς, ἡγούμενος Ἱ.Μ. ἁγίας Παρασκευῆς
Μηλοχωρίου Ἑορδαίας
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
Ἀρχιμ. Ἰγνάτιος Καλαϊτζόπουλος
Ἀρχιμ. Λαυρέντιος Γρατσίας
Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος- Ἱ. Μ. Μεγ. Λαύρας Ἅγιον Ὄρος
Ἱερομόναχος Σεραφείμ, Ἱ. Μ. Φιλοθέου- Ἅγιον Ὄρος
Πρωτοπρ. Ἐλευθέριος Παλαμᾶς
Πρωτοπρ. Ἀθανάσιος Μηνᾶς
Πρωτοπρ. Ἀντώνιος Μπουσδέκης
Πρωτοπρ. Βασίλειος Κοκολάκης
Πρωτοπρ. Ἰωάννης Φωτόπουλος
π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος
π. Ἀλέξανδρος Τσόρλος
π. Κωνσταντῖνος Παπαθαμάσιος
π. Ἀθανάσιος Ἰ. Σκοπιανός
π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος
π. Πασχάλης Γκινούδης
π. Παῦλος Ποζόγλου
π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης μοναχός
Γέρων Σάββας μοναχός- Ἱ.Μ. Μεγ. Λαύρας, Ἅγιον Ὄρος
π. Νεκτάριος μοναχός ἁγιορείτης- ἱ. Καλύβη Ζωοδόχου Πηγῆς
Σκήτης Ἱ.Μ. Κουτλουμουσίου
Π. Παΐσιος μοναχός-ἱ. Κελλίον ἁγ. Ἀρχαγγέλων-«Σαββαίων»
π. Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης-Κελλίον Τιμ. Προδρόμου-
Ἱ. Μ. Καρακάλλου
π. Νικόδημος μοναχός Καρεώτης(συν/χος Καθηγητής Χημικός)
π. Νικόδημος μοναχός- Ἁγίου Νεκταρίου Καψάλας, ἅγιον Ὄρος
π. Ἀβραάμ μοναχός ἁγιορείτης
π. Χερουβείμ μοναχός-Ἱ. Κελλίον ἁγίου Ἰωάννου Κουκουζέλη-
Ἅγιον Ὄρος
π. Θεόδωρος μοναχός, Ἱ. Μονή Εὐαγγελισμοῦ Θεοτόκου –
Σταγιάτες Βόλου
π. Δοσίθεος μοναχός
π. Εὐδόκιμος Χούντρης, μοναχός
π. Παΐσιος μοναχός- Τολό Ναυπλίου
π. Ἀρσένιος Κοτζιᾶς, μοναχός
Η Τουρκία πώς μπορεί να βομβαρδίζει τους Κούρδους πολίτες της, ενω ο Καντάφι οχι?
Εφ. Μιλλιέτ 28-3-2011
πηγή >>> http://tourkikanea.gr
¨ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΑΜΑΧΟΥΣ¨
Ο αρθρογράφος Αμίρ Ορέν της ισραηλινής εφημερίδας Χααρέτζ σχολιάζοντας την επιχείρηση που έγινε επειδή ο Καντάφι χτύπησε αμάχους, έγραψε πως και ο τουρκικός στρατός έχει δολοφονήσει αμάχους.
Ο Ορέν στο άρθρο του αναφέρει : ¨Στην Λιβύη σκοτώθηκαν άμαχοι, οι απώλειες αυτές στην πλειοψηφία τους προήλθαν από επιθέσεις του στρατού, αλλά και οι επαναστάτες σκότωσαν αμάχους. Πρόκειται για μια απεχθή αλλά όχι ασυνήθιστη τακτική. Ο τουρκικός στρατός κατά τις επιχειρήσεις του ενάντια στους διαμελιστές σκότωσε πολύ περισσότερους αμάχους (και οι διαμελιστές δεν δίστασαν να σκοτώσουν αμάχους). Η Τουρκία είναι ένα σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ όμως και κανένας Αμερικανός αξιωματούχος έχων σώας τας φρένας δεν τολμά να προτείνει απαγόρευση πτήσεων πάνω από το Ντιγιαρμπακίρ των Κούρδων.
πηγή >>> http://tourkikanea.gr
¨ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΑΜΑΧΟΥΣ¨
Ο αρθρογράφος Αμίρ Ορέν της ισραηλινής εφημερίδας Χααρέτζ σχολιάζοντας την επιχείρηση που έγινε επειδή ο Καντάφι χτύπησε αμάχους, έγραψε πως και ο τουρκικός στρατός έχει δολοφονήσει αμάχους.
Ο Ορέν στο άρθρο του αναφέρει : ¨Στην Λιβύη σκοτώθηκαν άμαχοι, οι απώλειες αυτές στην πλειοψηφία τους προήλθαν από επιθέσεις του στρατού, αλλά και οι επαναστάτες σκότωσαν αμάχους. Πρόκειται για μια απεχθή αλλά όχι ασυνήθιστη τακτική. Ο τουρκικός στρατός κατά τις επιχειρήσεις του ενάντια στους διαμελιστές σκότωσε πολύ περισσότερους αμάχους (και οι διαμελιστές δεν δίστασαν να σκοτώσουν αμάχους). Η Τουρκία είναι ένα σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ όμως και κανένας Αμερικανός αξιωματούχος έχων σώας τας φρένας δεν τολμά να προτείνει απαγόρευση πτήσεων πάνω από το Ντιγιαρμπακίρ των Κούρδων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)